Voorstel Simons roept spanningen op bij artsen

Staatssecretaris Simons (volksgezondheid) zal met zijn plan tot wijziging van de gezondheidszorg het tegengestelde bereiken van wat hij beoogt. In plaats van een beheersing van de kosten zal er sprake zijn van een kostenexplosie. Dat komt volgens de sociaal geneeskundige prof.dr. D. Post vooral door de interne spanningen die de voorstellen van Simons oproepen.

Post wijst erop dat de pogingen om de toestroom van patiënten tot de gezondheidszorg af te remmen door middel van een eigen risico bij de huisarts, zal leiden tot hogere kosten in de tweede lijn. “Als het inkomen gekoppeld blijft aan het aantal verrichtingen zal een specialist door de terugloop van patiënten meer verrichtingen willen doen en zijn patiënten vaker laten terugkomen.”

Ook onderschat Simons het gedrag van de ziektekostenverzekeraars. Daar treedt kartelvorming op waardoor er van de beoogde concurrentie en de daarbij horende kostenbeheersing niets terecht komt.

In het nieuwe stelsel van Simons heeft alleen de overheid belang bij de beperking van de uitgaven voor de gezondheidszorg. Post pleit daarom voor de invoering van een "zorgkapitalisme' in de gezondheidszorg. De overheid moet af van het idee dat de uitgaven in de gezondheidszorg "collectieve uitgaven' zijn en de werknemers en werkgevers moeten beseffen dat ze een gemeenschappelijk belang hebben bij een goed en een zo goedkoop mogelijk stelsel.

Beide partijen dragen immers de kosten van ziekte en ziekteverzuim. Ziektekosten en ziektewet moeten in één verzekeringsstelsel. De premies daarvoor worden gestort in een door werkgevers en werknemers beheerde spaarkas. De uitvoering van de zorg wordt uitbesteed aan een verzekeringsmaatschappij. Voor het verkrijgen van zo'n order zal deze dan moeten concurreren met andere verzekeraars.

Het voorstel van Post komt grotendeels overeen met het stelsel van de Krankenkassen in Duitsland waarbij ziektekosten, ziektewet en arbeidsongeschikheidswet in één hand zijn ondergebracht. In Nederland sneuvelde tot dusver ieder wetsontwerp voor zo'n stelsel omdat het weerstand bij artsen oproept. Die vrezen een aantasting van hun inkomen als de particulier verzekerde zou verdwijnen. “Voor dat verzet hoeft nu niet meer te worden gevreesd”, aldus Post. “Op dit moment zou een arts niet meer zonder ziekenfondspatiënten kunnen. Sterker nog: aan een ziekenfondspatiënt verdient hij tegenwoordig meer dan aan een particulier verzekerde. Zo levert een particuliere patiënt de huisarts gemiddeld 70 gulden per jaar op en een ziekenfondspatiënt 110 gulden.”