Madonna krijgt geen kans in melodrama met preutse erotiek

Body of Evidence. Regie: Uli Edel. Met: Madonna, Willem Dafoe, Joe Mantegna, Annie Archer. In 22 theaters.

De ene filmrol na de andere sloeg Madonna af, tot haar het script van Body of Evidence onder ogen kwam. Eindelijk een kans om te laten zien dat haar veelgeprezen spel in Desperately Seeking Susan geen toeval was of bluf, eindelijk de gepaste gelegenheid om zich te revancheren voor haar mislukte filmrollen die, op Breathless Mahony in Dick Tracy na, niet meer achterlieten dan een flauwe echo van verspilde energie. Bovendien bood deze film haar de gelegenheid om haar acteertalent te combineren met de ideeën over liefde en erotiek die ze uitdraagt, met haar verschijning en haar video-clips, in interviews en recentelijk met haar fotoboek Sex en cd Erotica. Want Body of Evidence is een psychologische thriller over een jonge vrouw die terecht staat op beschuldiging van moord, met als fataal wapen de attracties van haar lichaam en haar seksuele inventiviteit. Ze heeft haar oudere minnaar met opzet zo opgewonden en uitgeput, dat hij een hartaanval kreeg, zegt de openbare aanklager. Nee, verdedigt ze zich, wij hielden van elkaar. Dat hij stierf na het liefdesspel, was een ongeluk, beslist niet de bedoeling. Sterk staat ze niet. Niet alleen werd de man gevonden met de striemen van handboeien op zijn polsen, de vrouw staat in zijn testament vermeld voor een enorm bedrag. En zeg nou zelf, wordt er in de rechtszaal gefluisterd, wat moet zo'n mooi jong wezen met zo'n ouwe vent?

Body of Evidence bevat vele mogelijkheden om de lof te zingen van de ongebreidelde lust en ook om uit te pakken over een van Madonna's stokpaardjes: het gevaar van onverdraagzaam burgermansfatsoen voor mensen die zich in alle onschuld overgeven aan andere dan de doorsnee vormen van sensualiteit. Bovendien maakt de vrouwelijke hoofdpersoon haar mannelijke tegenspeler duidelijk dat hij een onderdrukte voorkeur koestert voor sadomasochistische erotiek - een vorm van liefhebben die Madonna in boek en op cd ongewoon vrijmoedig opvoert: "...only the one that hurts you/ can make you feel better...' zingt ze in het slotcouplet van de titelsong.

En dus accepteerde ze de hoofdrol in Body of Evidence, een film met een verhaal dat inderdaad volgens bovenstaande invalshoeken verteld had kunnen worden.

Helaas kreeg de Duitse regisseur Uli (vroeger Ulrich) Edel de regie toebedeeld. Edels regie van Body of Evidence wordt gekenmerkt door besluiteloosheid. Moest zijn film zich concentreren op de mysterieuze vrouw die Madonna gestalte gaf, of op haar advocaat (Willem Dafoe), die wordt verleid tot spelletjes die hij zich nooit had kunnen voorstellen en wiens personage de grootste ontwikkeling doormaakt? Was de film een thriller, een seks-romance of een rechtbankdrama? Zijn de personages "bigger than life' of juist zo benaderbaar mogelijk? Moest de stijl van licht en camera rijkdom en chic uitstralen of bedriegelijke zakelijkheid?

Edel wist het niet precies en deed in arren moede van alles een beetje. En zo werd Body of Evidence een derderangs versie, om niet te zeggen imitatie, van Basic Instinct, mèt de broeierige weergave van, heel wat preutsere, erotische escapades, zonder de brutaliteit om werkelijk opzien te durven baren. Ook herkennen we een jaren veertig-melodrama over een te sterke vrouw (Madonna houdt nu en dan zelfs de vlakke spreektoon aan van Joan Crawford), zonder de moed om voor haar te kiezen. En verder werd Edels film een poging om Hitchcocks The Paradine Case te herbezien, met een levensgevaarlijke koele schoonheid en haar kille greep op een emotionele man, zonder notie van weergave en montage van rechtbankscènes of opbouw van een psychologische fuik.

Wie hier de meeste pech heeft, is Madonna. Elke acteur in Body of Evidence speelt of hij een stok heeft ingeslikt, ook een bewezen talent als Joe Mantegna, dus ze heeft weer niet kunnen aantonen wat zij op dat gebied te bieden heeft. Verder belijdt de film alleen van veilige afstand de vrijheden waar zij zich voor opwerpt. In feite is het een ordinaire exploitatie-thriller onder de valse vlag van een, in Hollywood per definitie artistiek geachte, Europese regisseur die braaf deed wat de Amerikaanse filmindustrie van hem verwachtte: een mogelijk omstreden onderwerp smoren in als kunst verklede kitsch.