Een nieuwe Best

In Engeland heeft de sportpers met bijpassend gejuich een nieuwe superster-in-aanbouw ontdekt. Hij heet Ryan Riggs en voetbalt bij Manchester United, vandaar dat de vergelijking met de vroegere superster van de Mancunians, George Best, onmogelijk lang kon uitblijven. Te lezen valt dan nog dat Riggs jongstleden zaterdag tegen Southampton een dreigende 1-0-nederlaag in de slotminuten omzette in een 2-1-overwinning. De grillige Franse voetballer Eric Cantona, had er eveneens een aandeel in, maar het was Riggs die beide doelpunten scoorde en daarbij moet hij op een Best-achtige manier te keer zijn gegaan.

"Een nieuwe Best'. Er moet natuurlijk een vraagteken achter worden gezet, want Riggs begint pas en George is, tot zijn veertigste, een begaafd solist geweest. De laatste keer, zo meldt mijn geheugen, dat ik hem in actie heb gezien, was in Rotterdam in oktober in 1976, toen hij meedeed in een kwalificatiematch voor het wereldkampioenschap van '78. Het werd 2-2 en Best speelde niet langer rechterspits, want ook voor hem waren de jaren gaan tellen - rond elk jaar hing een whiskylucht - hij was nu dertig en de kaars brandde aan twee kanten op. Maar al sprintte hij niet meer zoals vroeger, zijn trucendoos zat nu vol ideetjes en hij kon ze moeiteloos uitstallen, want zoals een eend het zwemmen niet verleerd zo verging het Best met een bal aan zijn speelse voeten.

George Best kwam op zijn vijftiende al bij Manchester United. Hij verdween ook al snel weer, hetzij tijdelijk, hetgeen ik goed kan begrijpen. Ooit zag ik een foto van zijn "landlady': oer-midlands-Engels, het haar in een knoet, de schort voor de kleurloze jurk geknoopt. Goedaardigheid beheerste haar gelaat. Herinner u jeugdfoto's van die kleine Noord-Ier, die de wereld wilde induiken, maar stuitte op de onwrikbare fatsoensopvattingen van die dame - dit kon nooit goed gaan. Best beschrijft in zijn boek "The good, the bad en the bubbly' hoe hij nooit bevriend kon raken met Bobby Charlton - every inch a gentleman, goed voor vrouw en kinderen, altijd op tijd thuis voor het avondeten. Zij apprecieerden elkanders voetbaltalenten, maar als mens hadden zij geen aanrakingspunten.

Nu weet vermoedelijk nog niemand hoe het met die carrière van Ryan Riggs zal gaan. Hopelijk mist hij die hang naar noodlottige ontsporingen welke George Best heeft gehandicapt. Dronkaard, vechtersbaas, Best heeft zijn hele leven kansen gemist. De ster die er niet tegen kon ster te zijn. En hij kan niet alles wat er mis ging op de sensatiepers schuiven, al moet worden toegegeven dat de zelfde bladen die hem eerst zo hemelhoog prezen, hem volledig lieten vallen als hij in de problemen zat. Maar het gekke met Best is, dat hij altijd kansen zag en kreeg om in de aandacht van de massa te blijven. Talkshows kwamen ook zijn kant uit, toen hij uitgevoetbald was. Voor commentaarwerk in de sportsector werd en wordt hij voortdurend gevraagd, al moest men hem uit de goot rapen om op tijd de studio te halen. Bij een regionaal tv-programma gaf hij een eigen show en bij een ontbijtshow was hij - om het klassiek te zeggen - een graag gezien gast.

Kunt u zich Dennis Bergkamp in die rol voorstellen? Of Wim Jonk? George Best was en is een duikelaartje, dat meestal weer min of meer op zijn pootjes terecht komt, al gaat die weg via faillissementen en door diepe dalen. Het is niet te hopen dat de man waarvan men vermoedt dat hij de nieuwe G.B. kan worden, al deze ontluisteringen zal moeten doormaken. Misschien is die vrees ongegrond. De beroemde Sir Stanley Matthews kon evengoed dribbelen als Best en had de reputatie zich tot limonade te beperken. Maar ik moet wel even aan Hans van Breukelen denken, die destijds zei dat hij in zijn Ipswich-tijd de ploeg nogal eens beschonken in het vliegtuig had meegemaakt. Zijn Engelse voetballers vaak geheelonthouders? Vermoedelijk niet.