De depressies van een groot tennistalent

ROTTERDAM, 23 FEBR. Zijn droevige ogen vroegen om begrip, dropen bijna van melancholie. In de catacomben van het Rotterdamse sportpaleis Ahoy' staarde het 18-jarige tennistalent Andrei Medvedev uit Kiev somber voor zich uit. “Ik speelde tegen mijzelf, tegen mijn problemen. En die hebben me verslagen. Het is allemaal te ingewikkeld”, zuchtte hij. Hij verloor gisteravond in de eerste ronde van het ABN Amro-toernooi kansloos met 6-0 en 6-4 van de Tsjech Karel Novacek. Zijn tennis, dat alles in zich zou moeten hebben, kwam in het geheel niet tot leven tegen het krachtige en degelijke spel van de winnaar van het laatste Melkhuisje.

Medvedev is een ster. Of hij wil of niet. "Hij gaat in de toekomst grand-slamtoernooien winnen', zei Björn Borg over hem. 'Hij is de meest imponerende nieuwkomer in de tenniswereld', zei Jim Courier. "Geef me een half jaar en ik kan het opnemen tegen Courier', beweerde hij zelf een maand geleden. In 1991 stond hij nummer 1007, vorig jaar 226, nu 21 op de wereldranglijst. Niemand boekte ooit zo snel progressie. Met 17 jaar was hij de jongste ATP-toernooiwinnaar aller tijden, al won Becker op diezelfde leeftijd Wimbledon.

Bovendien is Medvedev bereid frank en vrij zijn mening te geven en hanteert hij een aangename ironie, terwijl het gros van de toptennissers zich veilig wentelt in een beschermende deken van nietszeggendheid. Het probleem is alleen dat hij helemaal nog geen ster wil zijn. Ondanks zijn lengte, 1.94 meter, zijn grote handen en voeten en zijn paar dagen baardgroei is Medevedev een uit de kluiten gewassen scholier met een langgerekt en open gezicht. Vriendelijk, bescheiden en onzeker. Gehoorzaam volgde hij het gebod van de ATP-official om veel water te drinken. Hij moest immers nog plassen, omdat Rotterdam is uitverkoren als een toernooi waar dopingcontrôles plaatsvinden. Bereidwillig praatte hij veel langer dan de door een andere ATP-official geplande drie minuten. “Vorig jaar interesseerde het niemand wie ik was. Ze wisten het ook niet. Dat was een heerlijke tijd. Nu bellen de meest vreemde mensen mij op om te vragen of ik voor nog meer geld ergens kom tennissen. Mijn plaats op de ranglijst is voor een deel aan geluk te danken. Ik moet eerst nog bewijzen wat ik kan.”

Na zijn verlies in de kwartfinale tegen Krajicek afgelopen vrijdag in Stuttgart (6-4 7-6) had Medvedev al geklaagd over zijn mentale gesteldheid. Hij mist het zelfvertouwen om andere toppers - Novacek staat negentiende en stond twee jaar gelden nog achtste - te verslaan. En, zo grapte hij toen nog, hij leed aan een gebrek aan sex. Vrouwen hadden, zo klaagde hij, nauwelijks interesse in het jonge jongetje.

Inmiddels is het leven hem echt boven het hoofd gegroeid. “Een depressie”, noemde hij het gisteren. Zijn vriendin verliet hem al weer een tijdje geleden. Daarbij kwamen de afgelopen dagen nieuwe persoonlijke problemen, waarover hij verder niet wilde praten. Er was een misverstand gerezen tussen hem en zijn familieleden dat nog niet uit de wereld is. Hij heeft zijn ouders, die met zijn tennissende zus Medvedeva, meereizen, toch harder nodig dan hij in januari dacht. Toen was hij blij alleen op pad te zijn: “Ik ben oud genoeg om mijn ontbijt samen te stellen en te weten wanneer ik naar de wc moet”. Nu heeft hij behoefte aan wijze raad, meer dan zijn coach Alexander Dolgopolov hem kan geven. “Ik ga naar de Verenigde Staten, me afzonderen. Ik moet ergens een oplossing vinden, maar ik weet niet waar.” Hij neemt geen tijdelijk afscheid van zijn sport. “Ik ben helemaal niet moe van tennis. Integendeel, ik wil nog steeds winnen. Maar ik speel tijdens de training perfect en in wedstrijden ben ik met hele andere dingen bezig.”

Medvedev heeft een appartement in Duitsland en een in Florida. In Kiev komt hij niet veel meer. Want de ramp met de kernreactor bij Tsjernobyl heeft volgens Medvedev een dodelijke uitwerking gehad op de hoofdstad van de Oekraïne. Vrienden van hem zijn gestorven, hijzelf krijgt er direct knallende hoofdpijn en raakt er al zijn energie kwijt. De mensen in Kiev zijn er inmiddels aan gewend, zo verklaart hij de berusting bij de inwoners. Die hebben altijd pijn in hun hoofd, ze zijn altijd moe. Toch praat hij daar niet over met zijn vrienden die nog in Kiev wonen. “Ik weet niet wat de waarheid is. Ik weet niet voor honderd procent zeker wat er gebeurd is. Ik heb er zelf ook nog twee jaar gewoond na de ramp.”

Hij besteedde in ieder geval wel veel geld om zijn ouders in staat te stellen de Oekraïne te verlaten. Dat hij ook drie jeugdspelers van zijn oude club financieel ondersteunt staat tot zijn ergernis in zijn biografie. “Dat had niemand hoeven te weten. Dat doe ik niet om publiciteit te krijgen.”

De partij tegen Novacek. Daarin had Karel trouwens bijzonder goed gespeeld. En Medevedev had nauwelijks kunnen trainen op het speeloppervlak. 's Ochtends had hij geen tijd gehad en de dag tevoren was hij pas laat aangekomen. “Ik was doodop. Ik heb zes uur in de auto gezeten vanuit Duitsland. Met het vliegtuig kon niet, want het is nogal moeilijk om een visum voor Nederland te krijgen.” Je bent hier illegaal? “Ja. Daarom heb ik snel verloren. Ik wil geen moeilijkheden krijgen”, zo kon er aan het eind een lachje af.