"Leven aan efficiëntie afgemeten'

Uit het commentaar van de Osservatore Romano van 21 februari 1993.

“Nu is de regering een wetsvoorstel aan het bekijken dat, als het wordt goedgekeurd, de onvrijwillige euthanasie legaliseert. De term geeft de euthanasie aan die wordt opgelegd aan geestelijk gestoorden en misvormde pasgeborenen. (...)

De ervaring leert dat, wanneer men in de afgrond valt, niemand erin slaagt de val te vertragen en de dodelijke effecten ervan te vermijden. (...) Meteen zodra het probleem zich voordeed heeft het magisterium van de Kerk abortus en euthanasie met elkaar in verband gebracht. Als het wordende leven niet wordt gerespecteerd, zal men vroeger of later evenmin het geboren en ontwikkelde leven respecteren, vooral wanneer het niet welkom is. Zonder het te willen misschien gaat men in de richting van een rigoreuze en drastische selectie van het leven. (...) Niet waardig om te worden geleefd wordt het leven beschouwd dat wordt getekend door onverdraaglijke pijnen, door zogeheten ongeneeslijke ziektes, door niet meer te corrigeren aangeboren afwijkingen. In het algemeen, dat leven dat een last is voor gezin en samenleving.

Een dergelijke verlagende opvatting van het leven is een erfenis van de verlichting en het rationalisme, belichaamd in de neo-kapitalistische cultuur, die de kwaliteit van het leven afmeet aan de efficiëntie. De onderliggende ideologische gedachte is die van het secularisme, een in essentie atheïstische gedachte. (...) Wie God verliest, verliest ook de zin van de mens, van zijn waardigheid, van zijn rechten; men relativeert hem en maakt hem ondergeschikt aan hedonistische en utilitaire belangen. Zo trouwt men de cultuur van de dood en prefereert die boven de cultuur van het leven. Euthanasie is, net als abortus, of zij nu vrijwillig is of opgelegd, een barbaars, maar huiveringwekkend logisch gevolg van deze premisse. Als we niet snel en eensgezind reageren loopt de mensheid de kans op dezelfde weg te komen als bij abortus: eerst worden enkele pseudo-humanitaire motivaties aangeroepen (om de patiënten niet te laten lijden), daar verbreedt de casuïstiek zich om een wreed middel te worden, niet alleen om de demografische ontwikkeling in de hand te houden en het ras te selecteren (in geval van prenatale en neo-natale euthanasie), maar ook om voorrang te geven aan produktieve mannen en vrouwen.''