Krajicek zoekt schuld in Stuttgart bij de verkeerde; Michael Stich maakt in gelijkopgaande finale belangrijke punten wél; Duitser onder zware druk door opgeklopte vete met Boris Becker

ROTTERDAM, 22 FEBR. Soms is zwijgen beter dan spreken. Ook al kost het duizend dollar. Maar als de emotie de stuurman is van je stembanden, verbittering je aangeboren vermogen tot nuchterheid en relativeren vertroebelt kan het wel eens voordelig zijn de anonimiteit te verkiezen boven een plaats voor het voetlicht. Richard Krajicek weet dat hij overmand door zijn gevoel wel eens tot uitspraken komt die hem tijdenlang blijven achtervolgen. Daarom liet hij gisteren in Stuttgart na de verloren finale van het ATP-toernooi tegen Michael Stich (4-6, 7-5, 7-6, 3-6, 7-5) verstek gaan op de verplichte persconferentie.

Verliezen is ook een vak. Een vak dat geen enkele topsporter ooit goed zal beheersen. Zeker niet als het op belangrijke momenten gebeurt, als er prestige mee gemoeid is, als je de winst binnen handbereik hebt gehad en hem hebt laten ontsnappen. Dan richten je eerste gevoelens zich niet tot jezelf, maar is er altijd wel een omstandigheid of een beslissing die dat zou hebben veroorzaakt. Zoals Krajicek zich gisteren opwond over een dwaling van scheidsrechter Peter Richter.

Diens lippen leken de hele partij verzegeld te zijn, hij liet wonderlijke calls van lijnrechters - waar elke partij nu eenmaal vol mee zit - ongecorrigeerd. Tot in de slotfase, toen Richter eerst Michael Stich tot razernij bracht en in de laatste game de Nederlander een zuiver punt ontnam. Wat bezielt zo'n scheidsrechter om een snoeiharde ace, zo moeilijk waarneembaar voor degenen in opperste concentratie met hun ogen de lijnen bij de opslag in de gaten houden uit te zien, "uit' te geven als anderen dat niet vaststellen? Als de televisiecamera het tegendeel kan registreren. En dat uitgerekend op een matchpoint tegen. Als je dan na drie uur en vierenveertig minuten verliest is het gemakkelijker die scheidsrechter tot zondebok aan te wijzen dan onmiddellijk bij jezelf te rade te gaan.

Dat een Duitse scheidsrechter op een Duits toernooi met een Duitse finalist een Nederlander benadeelt roept zelden de mooiste gevoelens in de mens op. Maar eenmaal tot inkeer gekomen zal ook Krajicek wel tot de vaststelling zijn gekomen dat Richter hem misschien weliswaar dat ene, niet onbelangrijke punt had afgenomen maar dat hij de dief wel zelf de gelegenheid had gegeven om op zo'n cruciaal moment toe te slaan.

De 21-jarige Nederlander, eind vorig jaar doorgedrongen tot de top tien van de wereld waaruit hij door zijn teleurstellend optreden begin dit seizoen in Australië weer verdween, vond zijn vroegere vorm deze week in de Hans-Martin Schleyerhalle in Stuttgart terug. Op een toernooi dat zijn reputatie niet in de laatste plaats dankt aan het enorme prijzengeld: 4.14 miljoen gulden. Onvoldoende om er de Amerikanen mee te lokken, waardoor het prijzenbedrag niet helemaal in verhouding stond met de kwaliteit van het deelnemersveld. Zonder Lendl, Sampras, Courier, maar ook zonder Edberg miste het toernooi nogal wat grootheden op het feestje van organisator Ion Tiriac, de royaal besnorde en bebakkebaarde Roemeense tennismanager.

Bovendien werd zijn toernooi getroffen door een griepgolf, waardoor deelnemers als Larsson, Boetsch, Korda en Becker tot opgave waren gedwongen. Het terugtrekken van Becker gaf Krajicek ruim baan naar de eindstrijd. Een geschenk dat groter was dan het verlies van dat ene zuivere punt, hoe belangrijk het moment van dat incident ook was. Hoewel de Nederlander met overwinningen op Bruguera (6-2, 6-3), Hlasek (7-5, 5-7, 6-4) en het grote talent Medvedev (6-4, 7-6) grote indruk had gemaakt was het zeer de vraag of hij de Duitse nummer één met succes had kunnen bestrijden.

Als de partij tegen Stich daarvoor als maatstaf zou kunnen worden gebruikt, werd duidelijk waar het zwakste punt van Krajicek ligt. Op beslissende momenten was hij aanzienlijk minder doeltreffend dan de Duitser. In de drie sets die hij verloor lagen de krachtsverschillen dicht bij elkaar. Krajicek deed niet onder voor zijn tegenstander. Maar in de laatste game ging het steeds mis. In de tweede set leverde hij op 5-6 zijn eigen service in, in de derde gaf hij de tie-break vlot uit handen en in de beslissende vijfde set verzuimde hij twee breakpoints te verzilveren waardoor niet hij, maar Stich op 6-5 kwam. Dat hij de twee gewonnen sets wel met superieur spel binnenhaalde deed niets af aan het feit dat Krajicek absoluut te veel kansen onbenut heeft gelaten.

Het verschil in prijzengeld (653.000 gulden voor de winnaar, 368.000 voor de verliezend finalist) zal voor hem minder zwaar hebben gewogen dan de gemiste kans op terugkeer bij de beste tien van de wereld. Nu klom hij naar de elfde positie en kwam Stich net boven hem te staan. Die verdiende het ook. Want anders dan de Nederlander stond hij de afgelopen week in Stuttgart onder een enorme druk.

De tweestrijd met Becker was in de media tot grote hoogte opgeklopt. Vorige week zaterdag meldde het boulevardblad Bild in een chocoladeletters grote kop de royale zege die Becker in Milaan op zijn rivaal behaalde. Deze week werden de verschillen aangescherpt. Becker heeft laten weten dat hij niet beschikbaar is voor de Davis-Cupwedstrijd tegen Rusland omdat hij zich helemaal wil richten op het veroveren van de eerste plaats op de wereldranglijst. Hij won er niet bepaald de sympathie mee van het volk en ook niet van de spelers die het zonder hem moeten doen. De Duitse nummer drie, Carl-Uwe Steeb, voedde de broeierige sfeer door Becker te laten weten dat Stich van de Duitse bond een schriftelijke verklaring had geëist waarin stond dat Becker dit jaar maar helemaal niet meer zou moeten worden opgesteld.

Zowel de Duitse bond als Stich ontkent dat, maar in de gespannen verhouding tussen de twee kwam er weer een haarscheurtje bij. Het kan alleen maar voor meer geestelijke druk hebben gezorgd bij de Duitser, die ook nog eens een fysiek zwaarder programma moest afwerken dan Krajicek, omdat hij tot en met de halve finale in het dubbelspel optrad. Tussendoor vocht hij een lastige strijd uit met Marc Rosset (twee matchpunten weggewerkt) en een etmaal voor de finale tegen Wally Masur. Terwijl Krajicek zich mocht opwarmen met een demonstratiepartijtje.

Zo veel voordelen zal Krajicek niet vaak hebben op weg naar een toernooizege. En omdat het spelen van finales niet zijn dagelijkse bezigheid is (hij speelde er tot zaterdag in zijn carrière slechts vier, waarvan hij Hongkong, Los Angeles en Antwerpen won en Tokio verloor) had hij deze niet mogen verliezen.

Deze week op het ABN Amro toernooi in Rotterdam krijgt hij een nieuwe kans een evenement te winnen, al zijn er aanzienlijk minder ATP-punten te verdienen. In zijn voordeel zou, tot verdriet van de organisatoren, wel eens kunnen pleiten dat een aantal toppers op het laatste moment verstek moet laten gaan. De deelname van Ivan Lendl - met een rugblessure uitgevallen in de nu door Woodforde gewonnen finale van het toernooi van Philadeplhia - en Boris Becker is na dit weekeinde uiterst onzeker.