Diepgang in lawaai van Alice In Chains

Concert: Alice In Chains en Screaming Trees. Gehoord: 21/2 Paradiso, Amsterdam.

In juni vorig jaar veranderde drummer Sean Kinney de inrichting van zijn huiskamer door de koffietafel uit het raam te smijten. Aan het soort biografische informatie dat over Alice In Chains naar buiten wordt gebracht, valt af te leiden dat deze rockgroep uit Seattle lang zo alternatief niet is als de meeste stadgenoten. De excessen uit de hoogtijdagen van Led Zeppelin herleven bij dit heetgebakerde viertal, dat de ontbrekende schakel vormt tussen traditionele heavy metal en de "grunge" van plaatselijke favorieten als Nirvana en Mudhoney.

Zanger Layne Staley is de enige die voldoet aan de modevoorschriften van grunge, zoals die onlangs werden weergegeven in het tijdschrift Vogue. De genre-aanduiding staat niet alleen voor harde gitaarmuziek, maar ook voor ruitjesoverhemden, gescheurde spijkerbroeken en wilde haren. Terwijl de in Seattle gesitueerde Hollywood-speelfim Singles inhaakt op de grunge-rage, maakt Alice In Chains op een doortrapte manier gebruik van een muzikale stroming waar ze strikt genomen niets mee te maken heeft.

Als vast voorprogramma reist Screaming Trees met hen mee, een groep die na zeven compromisloze platen met heftige neo-psychedelische gitaarmuziek als trendsetter van het genre kan worden beschouwd. Op het podium lijkt dit zwaarlijvige kwartet overigens meer op een karikatuur, met een gitarist die de beklemmende intensiteit van de muziek relativeert door de potsierlijke molenwiekbewegingen waarmee hij zijn gitaar afranselt.

Afgezien van koele kikker Staley heeft Alice In Chains alle kenmerken van een onvervalste metal-act. Achter het uiterlijk vertoon van wapperende haren, fanatiek op en neer rennende gitaristen en een geluidsmuur om je fiets tegen te parkeren, schuilt echter meer diepgang dan doorgaans van dergelijke lawaaimakers verwacht mag worden. Met zijn beheerste woedeuitbarstingen laat Staley zich kennen als een krachtig zanger, die op zwartgallige wijze verslag doet van de periode die hij als heroïneverslaafde doorbracht in de goot.

Wat Alice In Chains vooral onderscheidt van doorsnee-hardrockers, is de nadruk op meeslepende melodielijnen en meerstemmige zang. In dat opzicht is gitarist Jerry Cantrell de ster van de band. Waar een ander zijn energie zou verspillen aan eindeloze solo's, blonk hij uit door economisch spel en een fraaie tweede stem. Dat tout hip Amsterdam zich in de ruim van tevoren uitverkochte zaal enthousiast liet maken door een doorgaans zo verguisde metal-band, was een grappige bijkomstigheid.