Zanger René Klijn (30) ontwikkelde op de ...

Zanger René Klijn (30) ontwikkelde op de middelbare school in Den Haag ambities in de richting van film, musical en mode. Na school deed hij wat model- en acteerwerk, ging hij met de zanger Richenel op tournee en zette hij de jongensgroep "Fritsh' op. Met zijn groep "Bam to bam bam' oogstte hij succes met het nummer Like a locomotion en nam hij deel aan het nationale songfestival. De plannen van René Klijn om een solo-carrière te beginnen werden doorkruist door zijn besmetting met het Aids-virus. Eind vorig jaar bracht hij in een uitzending van Paul de Leeuw het liedje Mr. Blue ten gehore. René Klijn liet zich overhalen het nummer met een aantal andere van zijn favoriete songs vast te leggen. De opbrengsten van de CD, die zondag in besloten kring wordt uitgereikt, komen ten goede aan het Aids-fonds.

Donderdag 11 februari

Het plotseling ontwaken met hevige buikkrampen, een dagelijkse, terugkerende gebeurtenis. Het is nu 7 uur 's morgens. Ik trek zo snel mogelijk mijn sokken aan om geen pleurisje op te lopen en begeef mij in allerijl, nou ja, als een overjarige schildpad, naar het kleinste kamertje van ons appartement. Eenmaal in dit vertrek aangekomen is het ach en oh; na 5 minuten is er wederom die gigantische afvalproduktie. We handelen de zaak af en strompelen naar de keuken, wassen onze handen en beginnen aan de terugtocht, kruipend op handen en voeten, met de laatste krachtsinspanning probeer ik naar boven te komen.

Lopen gaat al eeuwen niet meer. Floris, m'n rood-witte kat, loopt me miauwend voor de voeten. Ook dit is een dagelijks ritueel, van: wie zou het eerste boven zijn? Uiteindelijk lig ik. Dan begint de pijn.

De na-pijn duurt 20 tot 30 minuten, waarna ik vermoeid weer de slaap probeer te vatten. De tweede wekker loopt meestal tussen 10 en 11 af. Beschouw dit vooral niet als een dramatisch verslag van een zielig mens. Dit zijn gewoon mijn dagelijkse beslommeringen. Ik denk dat het toch zinvol is om hiervan gewag te maken, zodat men beseft dat het niet alleen de vrolijke, ad remme, positieve René is die zich via de media kenbaar maakt. Op dat moment is er sprake van verzamelde, geconcentreerde uitbarstingen van energie. Het overgrote deel van de dag bestaat helaas uit pijn hebben, ziek zijn en vertwijfeling.

M'n dagelijkse dagindeling bestaat, sinds mijn bedlegerigheid, voornamelijk uit rituelen. Een van die rituelen is het ontbijt rond 11.00 uur. Broodjes, maar waar vandaan? Montmartre, Dungelman (de beste slager van Den Haag) of zelf smeren? Meestal Montmartre; een broodje filet Américain is niet te versmaden, vooral de bruine die ik eigenlijk niet mag hebben, vanwege te veel vezels. Maar zolang het gaat, gaat het. Naast het vaste voedsel bestaat m'n ontbijt uit diverse drankjes. Spa rood om het arsenaal van pillen weg te werken. Een vruchtensapje met daarin een poeder voor de jeuk. Thee, soms koffie. Sinds kort is daar een glas karnemelk aan toegevoegd.

Rond twaalven verschijnt mijn rechterhand en een van m'n beste vrienden, Joep, om mij van het dagelijks nieuws op de hoogte te stellen, betreffende de pers, etc. Ja, over elf dagen komt dan eindelijk m'n CD-tje uit. Als eerste waarschijnlijk bij Free-recordshop en V & D. Het is wel een beetje vreemd dat ik zelf eigenlijk helemaal geen materiaal heb, dat ik niet kan luisteren hoe het uiteindelijk is geworden. Ja, natuurlijk ben ik er vanaf het begin tot het einde bij geweest, maar ik heb nog geen eindmix en ik kan dus nog niet repeteren, voor een eventuele opname voor tv of radio.

Eindelijk is de kabel van m'n radio aangesloten, dus mocht m'n plaatje op de radio gedraaid worden dan kan ik het in ieder geval horen. Een aangename verrassing was dat Joep de videoband had meegenomen met daarop het spraakmakende interview van Michael Jackson met Oprah Winfrey van hedennacht. Ik heb dit net bekeken; moet zeggen dat het een zeer openhartig en goed interview is. Er waren wel dingen waar ik mijn vraagtekens bij zet, maar ik heb in ieder geval weer een heleboel respect voor die Jackson gekregen.

Op bepaalde momenten was ik zeer ontroerd tijdens het interview.

Ik had Joep gevraagd of hij achter een aantal kledingmerken aan kon gaan, zodat ik die kleding zou kunnen dragen voor eventuele tv-optredens en andere media-doeleinden. Ik had een voorkeur voor Gapstar. Gapstar was heel erg enthousiast, wil hun kleding beschikbaar stellen. Volgende week gaan we richting Amsterdam om in ieder geval een leren jack en wat andere dingen uit te zoeken.

5.00 uur, het eind van de middag. Wie o wie zal mijn avondmaal bereiden? Dit is niet zo'n eenvoudige opgave, omdat ik zelf heel goed weet hoe je eten bereiden moet. Door mijn leverproblemen mag ik geen vet, uien, prei, knoflook en noem zo maar op meer. Voor mijn partner is koken al diverse malen een bijna niet te volbrengen opdracht gebleken. Keer op keer genoeg aanleiding tot interne spanningen. Godzijdank zijn er ook anderen die wel heel goed overweg kunnen met potten en pannen, dus dat probleem wordt voor het overgrote deel tijdig opgelost.

Ik geloof dat Joep vanavond degene is die achter het fornuis kruipt. De eeuwig terugkerende vraag is: maar wat wil je dan eten? Dan trek ik mijn wenkbrauwen zuchtend op en zeg ik: als het maar licht verteerbaar is en goed klaargemaakt . . .

19.30. Ik heb net mijn overheerlijke maaltijd genuttigd, m'n tweede portie pillen voor dit etmaal tot me genomen en m'n tweede sapje, met het eerder genoemde jeukpoeder erin, verwerkt. Nog even naar The Bold and the Beautiful (schaam, schaam . . .) en de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek kijken. Daarna zal ik wel pooped-out zijn. Mijn dag eindigt meestal tussen zeven en acht, als ik geen verplichtingen heb. Ik probeer dus dagelijks tussen zeven en acht aan het touwtje te trekken, en mijn vermoeide hoofd te rusten te leggen. Welterusten.

Vrijdag

De kerkklok heeft net half elf geslagen. Vannacht hebben we nog een fax mogen ontvangen: het uitgewerkte interview met de Hitkrant van afgelopen dinsdag. Ik heb het net gelezen en het is een zeer aangenaam verslag, moet ik zeggen.

10.25 u. . . Jelle, die bij ons schoonmaakt, meldt zich via de intercom. Het huis krijgt godzijdank zijn broodnodige wekelijkse beurt. Om half twaalf komt Siets, de wijkverpleger, om te helpen met douchen. Dat kan ik eigenlijk al een tijd niet meer alleen . . .

Iets dat niemand de afgelopen week nog voor mogelijk had gehouden: warme zonnestralen glijden over mijn gezicht, na weken van somber en mistroostig weer. Zalig!

Rond 1 uur verwacht ik drie mensen van Polydor. Ze komen kennis maken en wat zaken doorspreken. Er worden handen geschud en er wordt koffie gedronken en gekeuveld, met name over de CD. Ik ontvang eindelijk een tape met de definitieve versies van de nummers die ik heb opgenomen. Ik moet zeggen, het klinkt niet onaardig. De reacties op de CD zijn geweldig en Polydor zelf vindt het een geslaagd produkt. Om half drie blaast het drietal de aftocht en nu ben ik toch wel behoorlijk uitgepoept. Ik denk dat het voor vandaag hierbij zal blijven. Ik sluit dus de dag . . .

Zaterdag

Ik heb een erg zware nacht achter de rug: veel pijn, jeuk, onrustig geslapen.

11.30 uur. Ik wacht met smart op mijn ontbijt. Hierna stort ik weer volledig in. Wat een rotdag; die kutjeuk en pijn, ik word er helemaal gek van. Ik denk dat er vandaag niet zo veel te melden zal zijn. Ik ben bang dat deze dag geheel aan me voorbij zal gaan. Ik kan me nog vaag herinneren dat Rob, een van mijn beste vrienden, langs komt met een bos schitterende tulpen. Verder is de dag een groot zwart gat... Ik sluit af, ik denk niet dat ik veel meer op papier krijg...

Zondag

Valentijnsdag. Nou ja, valentijnsdag... Mijn partner is nog steeds niet gearriveerd. Ik heb onrustig geslapen. Ik ben benieuwd hoe laat ik mijn ontbijt gepresenteerd krijg.

Om 11.45 hoor ik gestommel op de trap. Daar is onze geliefde nachtvlinder. Zo te horen wordt er behoorlijk gesloofd in de keuken... Toch nog een Valentijnsontbijtje?

Ook de zondagmiddag gaat vrijwel in het niets op. Ik heb verdomd weinig fut voor eventuele interessante bespiegelingen. Ik kijk rond half 4 nog wel even naar Music City.

Rond 8 uur weer slapen. Ik kan niet inslapen... Ik denk aan de miljoenen die mijn multiselling eerste album hebben opgeleverd. Het schitterende grachtenpand in Amsterdam, dat ik hiervan gekocht heb - en het pand ernaast voor mijn vrienden. Een appartement in Monaco waar ik mij officieel gevestigd heb, "voor het mooie weer', zoals Richard Krajicek zegt. De 6 maanden-break na de contractbesprekingen voor mijn volgende album... Life is but a dream, zullen we maar zeggen. Langzaam zak ik weg in mijn onvervulde dromen.

Maandag

Om 13.00 heb ik een afspraak met een journaliste van de Viva. De verslaggeefster is een half uur te laat.

Het interview is zeer aangenaam, met verrassende vragen. Dat maakt alles ruimschoots goed. Voordat ze kwam was ik helemaal uitgeteld, maar ik heb mezelf bij elkaar geraapt en het ging wel weer.

Na een overheerlijke avondmaaltijd de tweede portie pillen. Ik kan met recht zeggen dat ik deze dag met een redelijk voldaan gevoel kan afsluiten. Morgen komt Vivienne Ypma, die de managementzaken regelt, terug van vakantie. Ik kan wel zeggen dat Joep de honneurs meer dan prima heeft waargenomen, ik heb niets te klagen...

Dinsdag

Ik heb een verdomd zware nacht achter de rug. Niet zo prettig, want ik heb om 13.00 uur een voorgesprekje voor een interview met de godfather van de Nederlandse radio, Frits Spits. Ik voel me nu hondsberoerd, maar zal straks de energie wel weer ergens vandaan kunnen halen. Nu moet ik er even niet aan denken.

11.00 uur. Siets komt weer een wasbeurt geven, ik strompel naar de badkamer, kruip in de douche-cabine en zie het even niet meer zitten. Toch ben ik wel blij als ik onder de stralen heb gestaan. Siets droogt me af en ik kruip moedeloos mijn bed weer in. Ik heb geen honger. Ik krijg een soort van hysterische aanval: ik wil nu een telefoon, waarmee je met de handen vrij kan telefoneren. Met het oog op het gesprek met Spits zou dat handig zijn. Ik maak daar veel ophef over, kan dit niet meer relativeren. Mijn partner is zo lief om direct achter zo'n telefoon aan te gaan...

Dan gaat de telefoon: Frits Spits, de radioheld van mijn generatie. Ik zag tegen het gesprek op. Ik ben niet zo'n telefoonfreak en kijk mensen graag in de ogen, helemaal nu converseren zo energieverslindend is geworden. We kletsen wat over de ziekte, de CD, de Schreeuw, en dat hij "Locomotion' - de eerste single van mijn groep Bam to Bam Bam - een leuk plaatje vond. Wat heeft die man toch een mooie stem... Magistraal!

Een leuk gesprek. Nu maar hopen dat-ie mijn plaatje draait. Zondag 21 februari... Een feestje voor de CD-release, daar heb ik best wel zin in, als dit rampzalige lijf maar een beetje meewerkt.

Naarmate de dag vordert voel ik me steeds rotter. De jeuk is niet meer te verdragen en door buik- en rugkrampen is het alsof iemand het vel van mijn lichaam wil trekken. Gek word ik ervan...

Woensdag 17 februari

Deze dag staat in het teken van de radio-primeur van mijn CD'tje Mr. Blue en het gesprek met Frits Spits in de Avondspitsfinale. Ik ben best wel een beetje zenuwachtig. Ik kan in ieder geval relaxed op bed het interview doen. Ik ben benieuwd.

Vivienne belt in de middag: ""Het CD-tje is af, is erg mooi, maar je krijgt het nog niet.'' Shit. Ze willen de spanning opvoeren tot zondag. Voor mij hoeft dat niet. Ik had het net zo lief vandaag gehad. Maar goed, ik speel het spelletje wel mee en kijk of ik zondag nog red.

Het gesprek met de avondspits gaat goed. Mr. Blue klonk lekker. Frits belde na afloop nog op, hij vond vooral My best friend van de CD erg fraai.

De laatste dag van mijn dagboek. Ik moet zeggen dat het me meer moeite heeft gekost dan ik had gedacht. Ik kap ermee... Till we meet again?