Spanning

De hele nacht staat de televisie aan. Het beeld vertoont de bleekheid van een overbelichte foto en n deze bleekheid een vloeiende structuur, iets dat een onopzettelijke indruk maakt, iets dat eindeloos zou kunnen boeien, iets van een amoebe, een vorm die traag verandert onder de microscoop.

Dit, verduidelijken de heren Kroon en Van der Velde, nachtwakers in Blijdorp, is de omtrek van een drachtige olifant. De camera hangt recht boven haar rug. Hier kun je haar staartje zien. En daar, die spitse uitstulping, daar zit het kalf.

Ze heet Raya. Ze is zeker dertig en het wordt haar eerste. Er wordt met spanning naar uitgekeken. Ik vraag meteen of het vannacht nog kan gebeuren. Want dat is journalistiek: hopen dat het gebeurt waar je bij bent. Aan de andere kant, voor de geboorte van een olifant zijn deze stukjes waarschijnlijk te klein.

Raya stáát. Stapje naar voren, stapje opzij, stapje naar achteren. Wiegend draait zij om haar as. In haar buik wordt de laatste hand gelegd aan de kopie van een olifant, een dier dat werd gevormd in samenhang met leeuwen en hartebeesten, het gras, de bomen, de poelen en de ruimte van de savanne. Maar het kalf dat geboren wordt, wordt geboren op beton en tussen muren. Zal het zich op zijn plaats voelen? Ik denk van wel. Ik denk dat voorlopig alles wordt vergoed door de aanwezigheid van een moeder.