Column

Jack

Al jaren roep ik dat Jack van Gelder de Theo Koomen van de jaren negentig is en natuurlijk heb ik al een keer terecht geschreven dat hij van de televisie af moet.

Op zondag is dat sportprogramma een zelfgescheten boterletter en over zijn programma Ter Land, Ter Zee en In De Lucht wil ik zwijgen. Alles komt in me op: braken, winden, schubbende oksels en noem nog maar wat. Dat Nederland voor een kleine 90 procent randdebiel is, is al erg genoeg, maar je mag het als presentator niet voor geld misbruiken. Nu naar Jack als Langs De Lijn-reporter. Klasse. Afgelopen zondag reden mijn vrouw en ik naar het zuiden van Frankrijk om wat vakantie te houden en moesten derhalve PSV-Ajax missen. Aangewezen op de 747 middengolf reden wij rond de middag Maastricht uit, zoefden door de Ardennen en passeerden ruim op tijd voor de match de Franse grens. De hoogspanningskabels gaven geknetter, af en toe flarde er een Franse mevrouw doorheen, maar over het algemeen was de ontvangstkwaliteit prima. Jack had er zin in, gaf een sfeerbeeld, babbelde zich los met collega Leo Driessen, analyseerde wat vooruit en was vanaf klokslag half drie scherper dan scherp. Boos op Faber, waarschuwend tegen Van Aerle, lovend over Numan, gekscherend over Vaantje en over Ajax had hij niets dan lof.

“Niet te veel galeryplay”, riep hij regelmatig en mijn vrouw trok dan een ooglid omhoog. Ze was even verstoord in haar boekje. Een voetbalwedstrijd is aan haar niet besteed. Ze weet evenveel van voetbal als Pim Verbeek en vader en zoon Kraay samen. Maar zelfs zij raakte door Jack enthousiast. 1-0 voor Ajax schreeuwde hij de speakers uit de deuren, bij 1-1 boog de antenne onder het verbale geweld. Bij de penalty van Romario reed ik met zwaailicht over de Autoroute. Bij de tweede goal van Linskens stond ik bij een tankstation en nog nooit heeft men zo'n beslagen auto gezien. De benzine was gestold in mijn tank. Als Ajacied was ik tot tranen toe teleurgesteld, maar Jack had mij toch twee heerlijke uren radio bezorgd. Jaren vijftig, haartjes nat, badjasje aan, flesje Perl en dan nog even luisteren naar een rechtstreeks verslag van een of andere wedstrijd. Dick van Rijn, Leo Pagano en uiteraard Theo Koomen. Mijn auto zweefde enkele centimeters boven het asfalt, de zon hing mooi laag boven Nancy en het enige minpuntje was dat Jack en Leo nog even onderling lollig gingen doen over het woordje "irritant'. Niet doen jongens. Humor thuis en niet op de zaak als de microfoon openstaat. Mart en Kees hebben daar ook wel eens tenenkrullend last van. Niet doen. En Jack van Gelder: luister je band af, hoor hoe goed je bent, vraag loonsverhoging bij de NOS en bel je TROS-baas met de mededeling dat je nooit maar dan ook nooit meer op het scherm wil. Biedt de kijkers eenmalig je excuus aan voor al je wanprodukten van de afgelopen jaren en weet dat ik voortaan elke zondag rondjes door het land rij om het radioverslag van jou te horen. Waar een vakantie al niet goed voor is.