Giraf: meeslepend muziektheater voor de jeugd; In de jungle van het leven

Voorstelling: Giraf door Stella Den Haag, vanaf 9 jaar. Tekst en regie: Hans van den Boom. Muziek: Wim Selles en Wiebe Gotink. Spelers: Monic Hendrickx, Erna van den Berg e.a. Gezien: 13/2, Plaza Futura, Eindhoven. Tournee door Nederland en Frankrijk t/m eind mei.

Hans van den Boom is een begaafd en productief jeugdtheatermaker die voor mij onvergetelijke voorstellingen op zijn naam heeft staan als De Blauwe Zebra en Een ½ tuinhuis met de Kampense groep De Blauwe Zebra en later Carmen en Seppan met Stella Den Haag. Zijn nieuwste productie Giraf heeft alle kenmerken van een 'echte' Van den Boom. Voortgestuwd door een potpourri van madrigalen, popmuziek en Latijnsamerikaanse dans rijgt een aantal lossen scènes zich aaneen tot een meeslepende vorm van muziektheater. In half afgemaakte zinnen ontvouwen zich absurdistische dialoogjes, die via steeds dreigender welles-nietes-herhalingen kunnen ontvlammen in een laaiende ruzie.

Zoals vaak bij Van den Boom gaat het om de interactie tussen de eenling en de groep. Een buitenstaander bedreigt de eenheid van zang en dans. Eén en al berekening in haar rode mantelpakje weekt Christien de mooie blonde Felix los uit de groep - "zullen we een spelletje doen, zullen we trouwen?" - om hem vlak vóór de bruiloft als een baksteen te laten vallen. Felix vertrekt en ondervindt hoe moeilijk het is om zich alleen staande te houden in de jungle van het grote leven. Daar is de taal soms niet meer toereikend en laten de spelers hun beest naar boven komen: de zielig loeiende zeehond, de protserige haan en een stelletje agressief krijsende bavianen. En het gehuil van een eenzame wolf verstoort de harmonieuze samenzang waarmee Felix opnieuw in de club wordt opgenomen.

Dat is mijn verhaal. Iedereen kan er echter het zijne bij denken, want Giraf is niet om te begrijpen, maar om te ondergaan. Gevoelens van verlatenheid, woede, vreugde, jaloezie en opwinding krijgen een gezicht via de verzameling wonderlijk uitgedoste figuren op het toneel. Er is het naëve, kwetsbare lispelmeisje dat opgaat in haar fantasie, het angstige jongetje dat houvast zoekt in zijn beer, de geremde heer met knipperlichtbril, de aandoenlijk driftige schoenmaker en de onverstoorbare Trix, die als een albestierende moeder versnaperingen uitdeelt of weigert. "Trix, mag ik een koekje?" "Nee, jij niet!" Dat dat afwijzing betekent en dat dat rottig voelt, zal voor mensen van elke leeftijd herkenbaar zijn.

Giraf is minder zwaar en weemoedig van toon dan eerder werk en lijkt door de humor, de slapstick en de terugkeer van het prachtig gentegreerde schimmentheater de cirkel in zeven jaar rond te trekken naar het vertrekpunt van De Blauwe Zebra (1986).