De belangrijkste passages van de State of the Union

Hieronder volgen de belangrijkste passages van president Clintons State of the Union

Als presidenten zich vanaf dit spreekgestoelte tot het Congres en de natie richten leveren ze doorgaans commentaar op een heel scala van uitdagingen en mogelijkheden voor de Verenigde Staten. Onder de vele taken die onze aandacht verdienen is er volgens mij een die ons verplicht in actie te komen, en dat is onze economie. Meer dan wat ook is onze taak als Amerikanen vanavond onze economie weer tot bloei te brengen.

Laat me beginnen met te zeggen dat het te lang - meer dan drie decennia - geleden is dat een president is opgestaan die de Amerikanen heeft uitgedaagd om met hem aan een grote nationale onderneming te beginnen, niet slechts om de vruchten van vandaag te plukken maar om in iets veel groters voor morgen te investeren. (-) We zijn altijd een volk met een jeugdige energie en een uitdagende geest geweest. Het communisme is gevallen, de vrijheid verspreidt zich over de wereld en een wereldwijde economie neemt voor onze ogen vaste vorm aan. Op dit historische moment roepen de Amerikanen op tot verandering. En het is de taak van ons in deze zaal om hun die te brengen.

Onze natie heeft behoefte aan een nieuwe richting. Vanavond leg ik u ons veelzijdige plan voor om onze natie op dat nieuwe spoor te zetten. (-) We moeten breken met de oude gewoonten van beide politieke partijen, zeggen dat er niet langer iets voor niets kan zijn, en ruiterlijk erkennen dat we allen in dezelfde boot zitten. (-)

Ik denk dat we beter kunnen, omdat we de grootste natie op aarde blijven, met 's werelds sterkste economie, 's werelds enige militaire supermacht. Als we de visie, de wil en de moed opbrengen om de veranderingen aan te brengen die nodig zijn, kunnen we de 21ste eeuw alsnog binnentreden met de mogelijkheden die onze voorouders zich niet eens konden voorstellen, zelfs zeker van de Amerikaanse droom voor onszelf en toekomstige generaties.

Ik herinner me zeer goed dat president Reagan twaalf jaar geleden op dit podium stond en u en het Amerikaanse volk vertelde dat als onze schuld kon worden uitgedrukt in een stapel biljetten van duizend dollar, die stapel 67 mijl de ruimte in zou torenen. Wel, vandaag zou die stapel 267 mijl hoog zijn. (-)

Het plan dat ik u aanbied heeft vier fundamentele onderdelen:

Ten eerste verlegt het het accent van de openbare en particuliere uitgaven van consumptie naar investering, eerst door de economie op korte termijn te stimuleren en op langere termijn door te investeren in onze mensen, hun banen en hun inkomens.

Ten tweede verandert het de retoriek van vroeger in acties in het heden, door werk en gezin in elk onderdeel van onze openbare besluitvorming te honoreren.

Ten derde brengt het eerlijk en geloofwaardig het federale begrotingstekort terug door vanaf het begin uit te gaan van de meest conservatieve schattingen van de overheidsinkomsten en niet, zoals de uitvoerende macht in het verleden zo vaak heeft gedaan, door van de meest optimistische schattingen uit te gaan.

En ten slotte tracht het het vertrouwen van het Amerikaanse volk te winnen door voor die plannen te betalen door te korten op de verspilling en ondoelmatigheid van de regering, vervolgens door te snijden - en niet met trucjes - in de overheidsuitgaven, en ten slotte door eindelijk eens eerlijk te zijn bij het toebedelen van bijkomende lasten. (-)

Onze onmiddellijke prioriteit moet het scheppen van banen zijn, en wel nú. Sommigen zeggen: wel, we zitten in een herstel en dat hoeft dus niet. We hopen allemaal dat we in een herstelperiode zitten, maar zeker is dat we geen banen scheppen. En er is geen herstel dat die naam waard is als het het Amerikaanse volk niet weer aan het werk zet. Om banen te scheppen en een krachtig herstel te garanderen roep ik het Congres op onmiddellijk een pakket investeringen ter waarde van dertig miljard dollar goed te keuren, om mensen aan het werk te zetten en een half miljoen banen te creëren, banen waarmee onze snelwegen en luchthavens worden gerepareerd, onze woningen worden opgeknapt, om plattelandsgemeenschappen nieuw leven te brengen - banen waarmee onze jeugd hoop en mogelijkheden krijgt. Ik wil na de gebeurtenissen van vorig jaar in Los Angeles en de talloze verhalen over de wanhoop in onze steden en in de arme plattelandsgemeenschappen met name onderstrepen dat dit programma alleen al komende zomer voorziet in bijna 700.000 banen voor dakloze werkloze jongeren.

Ons plan reikt verder dan de zakelijke cyclus van vandaag. Onze aspiraties reiken tot in de volgende eeuw. Het hart van het plan betreft de lange termijn. Het is een investeringsprogramma, bedoeld om de openbare en particuliere investeringen te stimuleren in gebieden die cruciaal zijn voor onze economische toekomst. Het heeft een besparingsprogramma dat voorziet in een vergroting van de spaargelden die de privé sector voor investeringen ten goede zal komen. Het zal de rentetarieven doen dalen en leiden tot een verlaging van het percentage van de begroting dat wordt besteed aan rentebetaling. Het zal ook het risico verkleinen van verstoringen van de financiële markt die onze economie nadelig kunnen beïnvloeden. (-)

Ons plan is - en dat is misschien in sommige opzichten het belangrijkst - een verbetering van het zakelijke klimaat door middel van lagere rentetarieven, meer investeringsprikkels en betere opleidingen. Omdat kleine ondernemingen de afgelopen tien of vijftien jaar zo'n groot percentage voor hun rekening hebben genomen van alle banen die in ons land zijn geschapen zijn in ons plan de meest krasse prikkels voor kleine bedrijven in de geschiedenis opgenomen. We stellen een permanent belastingkrediet voor de kleinste bedrijven - met een inkomen van minder dan vijf miljoen dollar - voor. (-)

We weten, staande op de drempel van een nieuwe eeuw, dat economische groei als nooit tevoren afhangt van het openen van nieuwe markten overzee en het uitbreiden van de omvang van de wereldhandel. We zullen daarom staan op eerlijke handelsregels op de internationale markt als onderdeel van een nationale economische strategie die beoogt de handel uit te breiden. (-)

Maar al onze pogingen om de economie te versterken zullen falen - laat me dit nogmaals zeggen, ik hecht daar zeer aan - tenzij we dit jaar, en niet volgend jaar, niet over vijf jaar, maar dit jaar, krachtige maatregelen nemen om het systeem van de volksgezondheid te verbeteren. In 1992 gaven we daar veertien procent van ons inkomen aan uit, meer dan dertig procent meer dan enig ander land in de wereld, en toch zijn we het enige ontwikkelde land in de wereld dat niet al zijn burgers een basispakket van gezondheidszorg kon aanbieden. Als we daar geen verandering in brengen zal 50 procent van de groei van het tekort tussen nu en het jaar 2000 te wijten zijn aan kosten in de gezondheidszorg en zullen we in het jaar 2000 twintig procent van ons inkomen aan de gezondheidszorg besteden. (-)

De misschien wel meest fundamentele verandering die ik voorstel is gericht op onze toekomst, op onze kinderen. Elke dag waarop we nalaten onze verbondenheid met onze kinderen te demonstreren brengt kosten met zich mee. De helft van de kinderen van twee jaar oud wordt niet ingeënt tegen fatale ziekten. Ons plan probeert te voorzien in die inentingen. We weten dat we voor elke dollar die we nu uitgeven aan het elimineren van kinderziekten, er later tien terugverdienen. Hoe men dit ook bekijkt, het is een goede investering. (-)

Ten slotte stel ik een programma voor waarop Amerikanen in het hele land vorig jaar al positief hebben gereageerd, een programma waarin op nationale schaal studieleningen beschikbaar worden gesteld van alle Amerikanen, en waarin ze er tegelijkertijd toe worden gezet om hun land iets terug te geven, als leerkracht of politieman of door dienstverlening; door hun de optie te bieden hun leningen af te betalen (-) en hun land sterker te maken en beter te maken en ons het voordeel van hun talent te geven. (-)

Ons volgende grote doel moet bestaan uit het versterken van onze gezinnen. (-) Ik vraag u te helpen bij de bescherming van onze gezinnen tegen de gewelddadige misdaad die onze mensen terroriseert. We moeten een krachtige anti-misdaadwet hebben. Ik steun niet alleen het wetsontwerp dat vorig jaar niet op het bureau van de president belandde, maar ook het initiatief om 100.000 politiemannen méér de straat op te krijgen, werkkampen te scheppen voor niet-gewelddadige gevangenen die voor het eerst zijn veroordeeld en meer ruimte voor de harde criminelen in de gevangenis. (-)

Ten slotte moeten we terug naar het begrotingstekort. Er wordt al jarenlang over gepraat maar er zijn maar weinig geloofwaardige pogingen geweest om er iets aan te doen en ik snap nu, nu ik er vier weken mee bezig ben, waarom. Maar dit plan doet er wel iets aan. Het pakt het tekort serieus en op lange termijn aan. (-) Als we bij de oude trends blijven loopt het tekort aan het eind van dit decennium op tot 635 miljard dollar per jaar, tachtig procent bijna van ons BNP, en het betalen van de rente wordt dan het kostbaarste van alle regeringsprogramma's. (-) We zullen niet beschikken over de onafhankelijkheid die we nodig hebben om de toekomst uit te stippelen die we moeten uitstippelen en we zullen voor een groot deel van onze investeringen vreselijk afhankelijk zijn van buitenlandse fondsen. Dit begrotingsplan evenwel zal alleen al in 1997 het begrotingstekort met 140 miljard dollar terugdringen, een èchte bezuiniging, een èchte verhoging van de inkomsten, een ècht terugdringen van het tekort. (-)