Onbevangen rammelen de armbanden

Concert: Spin Doctors. Bezetting: Chris Barron (zang), Eric Schenkman (gitaar), Mark White (bas) en Aaron Comess (drums). Gehoord: 16/2 Melkweg, Amsterdam.

Het valt niet moeilijk in te zien waarom de Spin Doctors in de Verenigde Staten op slag beroemd werden. De Newyorkse rockgroep combineert "klassieke' rock & roll naar het voorbeeld van Steve Miller met funk-invloeden en radiovriendelijke popsongs. Het debuutalbum (Pocket Full Of Kryptonite) vindt gehoor bij een jong en trendgevoelig publiek, dat op zoek is naar avontuurlijker muziek dan het standaarddieet van Dire Straits of Tom Petty. Nu platenindustrie en muziekpers angstvallig op zoek zijn naar de nieuwe R.E.M. of Nirvana, voorzien de Spin Doctors in een behoefte aan frisse ideeen en eerlijke muziek.

Niet bekend

Barron heeft een helder en indringend stemgeluid, dat het moet opnemen tegen de snoeiharde rockgitaar en een stuwende funkbas. Al spoedig blijkt waaraan deze Spin Doctors hun reputatie danken als troonopvolgers van The Grateful Dead, de hippieband bij uitstek. Veel van de losjes gearrangeerde nummers worden gerekt met lange improvisaties, in enkele gevallen zelfs tot meer dan een kwartier. Terwijl de muzikanten zich verliezen in hun spel, rammelt Barron met zijn armbanden. Onwillekeurig roept hij de herinnering op aan charismatische rockzangers als Robert Plant bij Led Zeppelin of Paul Rodgers van The Free.

De Spin Doctors zijn vooral verfrissend, omdat ze het niet zo nauw nemen met het professionalisme dat meestal na enige tijd bezit neemt van zo'n nieuwe sensatie. Chris Barron praat liever met zijn publiek dan dat hij het overschreeuwt. Zo nu en dan rammelt de muziek dat het een lieve lust is, maar met de innemende klaagzang van een bedrogen tiener ("How Could You Want Him') of het explosieve dansnummer "Jimmy Olsons Blues' komt alles weer op zijn pootjes terecht. De Spin Doctors durven risico's te nemen en een groep die zo geïnspireerd en onbevangen musiceert, is altijd een verademing.