Heyting overschat haar personages

Voorstelling: Vreemde trekjes, van Hetty Heyting. Spelers: Hetty Heyting, Martin van den Ham en Jon van Eerd, met Ton-Herman Melis (toetsen). Regie: Victor van Swaay. Gezien: 13/2 in de Leidse Schouwburg.

De aan haar werk verslaafde zakenvrouw, een snibbig type met een tamelijk ergerlijke aardappel in de keel, staat aan het hoofd van de firma Celebration Unlimited die net de organisatie van "het fusiefeest van Fokker' in de wacht heeft gesleept - als ze plotseling wordt overvallen door een nervous breakdown en even een weekje ver weg moet. Ver weg, in een blokhut op een alpenweide, treft ze door een driedubbelboeking twee mannen aan, eveneens met particuliere zorgen, met wie ze die week zal moeten doorbrengen.

Vreemde trekjes, de tweede theaterproduktie van de veelzijdige schrijfster en comédienne Hetty Heyting, begint als een cabaretesk blijspel over de confrontaties tussen die drie mensen. Langzaam maar zeker krijgt elk van de drie een verleden. Door de filmische afwisseling van scènes, de inventieve enscenering, de kluchteffecten en de portretterende liedjes lijkt zich hier een alleraardigste muzikale komedie voor drie spelers te gaan ontvouwen. Heyting - zelf in de rol van de ultrakordate carrièrevrouw - schrijft immers rake, snelle dialogen met Annie Schmidt-achtige grappen en een goed oor voor modieus jargon ("wat zit jij vandaag scheef in je aura!').

Maar vooral na de pauze gaat zich datgene wreken wat ook mijn bezwaar tegen haar eerste produktie was: ze moet en ze zal onder haar personages nog een psycho-dramatische laag aanbrengen. Alles wat we in grote lijnen al uit de comedy-dialogen hadden begrepen, wordt via tal van flashbacks en fantasie-scènes nog eens uit en te na gedetailleerd - alsof al die extra informatie nodig is om de intrige meer betekenis te geven. Hetty Heyting overschat haar personages; zo interessant zijn ze nu ook weer niet. Het vertraagt de handeling, die juist zo vaardig op gang was gebracht, en legt een laag van pretenties over een voorstelling die zonder die zwaarte heel amusant had kunnen zijn.