Celli met de deining van een wasmachine

Concert: Amsterdam Drama, muziek van Maurice Horsthuis door een kamerorkest met stem en cimbalom. Gehoord 13/2 Kleine Zaal Concertgebouw. Herhaling o.a: 21/3 Theater Molenlaan, Bussum.

Toen Maurice Horsthuis in 1990 zijn Amsterdam Drama begon, was het een experiment. Zou voor toneel geschreven muziek het zonder beelden ook doen? Dat bleek duidelijk het geval te zijn, reden om het orkest van tijd tot tijd weer bijeen te roepen. Het "weer' gold zaterdag slechts een deel van de musici. Er waren nogal wat vervangers en het orkest was uitgebreid tot 31 man, een podium vol, zelfs zonder vleugel.

Het ontbreken van dit laatste instrument en de aanwezigheid van een cimbalom, een 'hakkebord' uit de volksmuziek, bepaalt voor een deel het karakter van Amsterdam Drama. Het is licht, wendbaar en vooral ondogmatisch. En theatraal. In het hybridische openingsstuk de Spul steelt hoorniste Charlotte Lap de show. Zittend op het podium, de benen over de rand, zingt ze heel beheerst een Franse tekst. Met een microfoon, kan dat wel in de Kleine Zaal van het Amsterdamse Concertgebouw? Gezien het applaus dat volgt, mag het best voor een keer.

Tijdens de aankondiging van El Rigor, een Spaanse versie van een tekst van Molière, zorgt een man in het publiek voor wat extra theater. Dat die Horsthuis articuleren moet, roept hij met een stem die beursvloerervaring verraadt. Horsthuis weet raad, laat zijn orkest drie minuten donderjagen en zet pas daarna de "echte' muziek in.

In Pestkop, het eerste stuk na de pauze onstaat er een cupsfeertje dat mooi vastgehouden wordt in Pleinvrees waarin naar analogie van Moessorgski het beeld de muziek leidt. Bij Horsthuis echter zijn de indrukken niet in een schilderijenmuseum opgedaan. 'Een matras met lelijke kringen' kondigt hij overdreven articulerend aan, 'een sleetse regenboog, een paar schoenen maat 49 en een AEG-wasmachine uit de jaren 50'. De daarbij passende muziek is symfonisch; romantisch strijkwerk met af en toe een keihard accent en aan het eind de eindeloze deining van de wasmachine, vertolkt door de laagste snaren op celli en contrabas.

De muziek van Maurice Horsthuis is kleurig, contrastrijk en vooral heel speels. "Mooi voor een avondje' zegt bij het uitgaan van de zaal een man met een snor, "maar geen drie keer per week'.Dat zit er ook niet in; met zes optredens per jaar zou Amsterdam Drama al heel tevreden zijn.