De Schepper gaat het lied met komische kracht te lijf

Voorstelling: Konijnen Schoenen en De Schepper, solo van Els de Schepper, met Franky de Cock (toetsen). Regie: Bert Schuiling. Gezien: 10/2 in het Concertgebouw, Haarlem.

Zodra ze ten tonele verschijnt, barst Els de Schepper uit in een nummer dat me sterk aan de Newyorkse comédienne Fanny Brice doet denken: dezelfde vlechten aan haar hoofd, dezelfde kromme beentjes onder een meisjesjurkje, hetzelfde vis comica, maar in de allereerste plaats diezelfde komische kracht waarmee ze het lied te lijf gaat. En aangezien de carrière van Fanny Brice model stond voor de musical Funny girl, rijst meteen de gedachte dat zij dus de ideale hoofdrolspeelster was geweest voor de produktie die het Koninklijk Ballet van Vlaanderen daarvan dit seizoen heeft gemaakt.

Els de Schepper komt uit Vlaanderen, studeerde er in 1989 af aan de Antwerpse theaterstudio Herman Teirlinck en speelde sindsdien een paar musical-rollen. Nu heeft ze een hoogst verrassend soloprogramma gemaakt over een konijnevachtjesplukstertje (“roepnaam: Meisje”) in een konijnefokbedrijf waar de dieren via genetische manipulatie elke gewenste kleur kunnen krijgen. Niet dat ze verder veel doet met het thema van de dolgedraaide bio-industrie, maar het geeft haar een kader om in typeringen en zorgvuldig ingepaste zangnummers veel van haar talenten te laten zien.

Konijnen Schoenen en De Schepper laat zich wellicht het best omschrijven als een kinderlijke fantasie met zelfstandig bewegende objecten, handpoppen en snelle transformaties. Sommige grappen doen denken aan Kamagurka-cartoons, sommige van haar stembuigingen aan die van Urbanus en sommige van haar eigen ballads aan die van Chi Coltrane. Bovendien heeft ze niet alleen het kirrende timbre van Fanny Brice in huis, maar ook de strot van Lou Reed, de mouvementen van Madonna en het intieme jazzclubgeluid om een mooie versie van Mean to me te zingen.

Het klinkt als een rare opeenstapeling van stijlen - en dat is het ook. Het raamwerk van de voorstelling is lang niet volmaakt; er zitten veel te zwakke stukken gesproken tekst in en onbeholpen overgangen. Kennelijk wilde Els de Schepper in één keer, als in een auditie, al haar mogelijkheden tonen. Die auditie is wat mij betreft een heel wat groter succes dan de voorstelling.