Trage familiekolder in "Och Mengs' verveelt

Voorstelling: Och Mengs door 't Gebroed. Tekst, regie en vormgeving: Stany Crets; spel: Dimitri Dupont, Günther Lesage, Karlijn Sileghem, Koen Van Impe. Gezien: 9/2 Schouwburg Rotterdam. Tournee t/m 16/3.

Vader, oud en ziek, heeft zijn drie kinderen uitgenodigd om hun zijn laatste wilsbeschikking voor te lezen. Tot ieders verrassing erven ze niets. De oude baas haat zijn kinderen en dat wil hij op deze manier nog één keer laten merken. Als plotseling het licht uitvalt wordt de man doodgeschoten. De kinderen verdenken elkaar van de moord. Uiteindelijk neemt één van hen het heft in handen: hij ruimt de anderen uit de weg en gaat er zelf met het geld vandoor.

Zo samengevat lijkt Och Mengs, geschreven en geregisseerd door Stany Crets die de afgelopen seizoenen acteerde bij de Blauwe Maandag Compagnie, een geijkte thriller. In de voorstelling van 't Gebroed, een Belgisch groepje dat beginnende acteurs een kans geeft, blijken misdaad en sensatie echter ondergeschikt gemaakt aan een groteske, absurdistische speelstijl en tamelijk melige grappen.

De toon wordt gezet in de openingsscène als vader met zijn rug naar het publiek en steunend op krukken een lange, lome plas doet op een dweil tussen zijn voeten terwijl vrolijke muziek uit een geluidsinstallatie schalt. Het is een bijna afstotelijk verschijning, deze man in zijn vuilwitte hemd en zijn uitgezakte vest waaronder twee stakerige blote benen tevoorschijn komen. De kinderen - een blinde vrouw, een transsexueel en een nicht - zijn al even groezelig en onaantrekkelijk in hun rare, niet bij elkaar passende kleren. Ze wekken de indruk dat er tot nu toe nog niet veel terecht is gekomen van hun leven en het ziet er naar uit dat dat ook niet meer zal gebeuren.

Dat deze figuren desondanks geen pathetische zielepoten worden komt doordat de acteurs hun rollen zo dik aanzetten. En als de voorstelling toch even een dramatische wending lijkt te krijgen, is daar altijd weer die swingende musical-achtige muziek die onmiddellijk alle dreiging en tragiek teniet doet. Vooral in het begin, als de personages elkaar stevig de waarheid vertellen en met kleine pesterijen de sfeer in huis verzieken, is de pretentieloze kolder in Och Mengs amusant.

Maar na verloop van tijd, dat wil zeggen na de moord op pa, wordt de voorstelling traag bij gebrek aan rake dialogen. Die waren er aanvankelijk wel, maar als de ontknoping te lang op zich laat wachten zakt het peil van de gesprekken en blijkt de tekst te flets om de aandacht vast te houden. Als vanzelf begint daardoor ook het spel, dat zo dynamisch begon, aan kracht te verliezen.