F. SICKINGHE; Jonkheer zet zijn tanden in pensioenfonds

Er is iets bijzonders aan de hand met de 67-jarige Feijo Onno Joost Sickinghe. In een interview met Vrij Nederland zei de CHU-jonkheer eens dat overal het besef doordringt dat de samenleving niet kan zonder ondernemers. Inmiddels lijkt het of de samenleving niet kan zonder Sickinghe.

Tot 1989 was Sickinghe nog vooral bekend van VMF Stork, een bedrijf dat berucht werd door zijn malaises. Inmiddels wordt hij of het nu om financieel, industrieel of cultureel vlak gaat overal gesignaleerd in meer dan twintig zware functies in het maatschappelijk leven.

Stork was toen DAF en Fokker nog onbekend waren bij Economische Zaken al een goede bekende. Honderden miljoenen spendeerde het ministerie aan Stork, maar Sickinghe kwam als redder uit de strijd. Stork handhaaft zich in tegenstelling tot de andere zware industrie in Nederland op dit moment goed.

Sickinghe is de ene keer actief in het internationale bedrijfsleven (Pechiney Parijs), dan weer wijdt hij zich als bestuurslid van de Nederlandse Bachvereniging aan de Mattheüs Passion in Naarden. Hij beweegt zich in internationale politieke organisaties, maar evengoed bij het Gooisch Natuur Reservaat.

Sickinghe heeft posities bij grote bedrijven als Bührmann Tetterode, Stork en Frico Domo en Hagemeyer, maar ook bij kleinere ondernemingen zoals de Staatsdrukkerij en de RAI, en en passant is hij nog voorzitter van de vereniging voor effectenuitgenvende ondernemingen VEUO. Vorig jaar zal hij de meeste tijd hebben gestoken in het herstellen van het vertrouwen in de grootste particuliere beleggingsinstelling van Nederland, Noro.

Sickinghe heeft zijn posities niet gekregen zonder conflicten. Bij Stork lag de aanvaring met de huidige NOS-voorzitter Max de Jong zwaar op zijn maag. De ongedurige ex-Mackinseyaan De Jong vond dat Sickinghe iets te veel de wegen der geleidelijkheid bewandelde. In 1991 raakte Sickinghe in conflict bij Nedlloyd omdat hij het niet eens was met de manier waarop het bestuur Torstein Hagen behandelde.

Nu stapt Sickinghe in een nieuw wespennest, het Ambtenarenpensioenfonds ABP. Het beleggingsbeleid is gekritiseerd door de Rekenkamer. Uit een notitie van de Verzekeringskamer bleek dat het ABP onvoldoende waarborgen biedt om aan de toekomstige pensioenverplichtingen te voldoen. Er liggen rapporten van McKinsey die een fors ingrijpen in de top noodzakelijk maken. En de politiek staat klaar om een graantje mee te pikken in de Heerlense chaos. Kortom, het is tijd voor Sickinghe.