Engelse rock met een gedreven Italiaanse inhoud; Muzikale brug van Zucchero

Concert: "L'urlo' door Zucchero Fornaciari. Gezien: 10/2 in Ahoy, Rotterdam. Europese tournee.

Als Eros Ramazzotti, zoals Italianen beweren, in Nederland de verpersoonlijking is van een Italiaanse popster (zwoele stem, melodieuze liederen, "lekker ding') dan slaat Zucchero ongetwijfeld een brug tussen de lichte Italiaanse muziek en de internationale rhythm- en bluesmuziek. Is voor Ramazzotti zijn nationaliteit tevens handelswaar, Zucchero probeert juist buiten de grenzen te treden door ook in het Engels te zingen en zijn cd's in twee talen uit te brengen.

De eerste hit van Adelmo - "Zucchero' - Fornaciari (1937) was Senza una donna dat vervolgens ook in duetvorm met Paul Young in het Engels werd opgenomen (Without a woman). De Engelse teksten zijn nooit een letterlijke vertaling, maar een benadering van de Italiaanse. Zucchero schrijft ze ook niet zelf, maar in samenwerking met artiesten als Bono (U2) en Elvis Costello.

Tijdens het concert in Ahoy zong Zucchero weinig in het Engels. Oudere nummers als Diamante (opgedragen aan zijn oma) en Overdose d'amore kent iedereen in het Italiaans, maar Diavolo in me (Devil in me) had in het Engels gemogen. Nu werd het publiek gepaaid met een Engelse vertaling op groot scherm. Deze tweetalige aanpak - maar dan wel gezongen - is slim, want de betrokkenheid is groter.

Zucchero zei ooit te willen zingen zoals Joe Cocker. Dat lukt hem af en toe heel goed. Het rauwe stemgeluid, de agressieve motoriek maar tegelijkertijd de gevoelige nostalgie zijn bij beiden aanwezig. Zucchero voegt daar nog iets aan toe wat je zou kunnen omschrijven als "Angelsaks-iaans': Engelse rock die hij voorziet van een gedreven Italiaanse inhoud.

Dieptepunt van het optreden was het op groot scherm geprojecteerde duet met Luciano Pavarotti. Een melodramatisch schouwspel waarbij de tegenstelling tussen de twee zangers zo evident was dat het protserig werd en eindige als een mislukt voorprogramma. Dit nummer Misere was overigens de rede waarom het concert, dat al in november 1992 gepland was, uitgesteld werd tot februari. Het sloeg niet aan bij het Nederlandse publiek (te klassiek voor de top-40 en te populair voor Radio 4) en een concert zou daar niet op aansluiten.

Zucchero werd gered door zijn band die de mengelmoes van traditionele blues, rock & roll in sympathieke jaren zestig sfeer (met vloeistofprojectie) en romantische deunen (met drijvend wolkje op scherm) vlekkeloos begeleidde.