Column

Aluin

In deze dagen speel ik in het gezellige Maastricht en moest gisteren nog een klein sprintje over het Vrijthof trekken om een klap op mijn grote bek te voorkomen. Een Maastrichtenaar vroeg: “Heb jij MVV wel eens zien voetballen Youpie?” Waarop ik zei: “Nee. Jij wel?”

Het liep goed af en ik kon de grap gisteravond al gebruiken in het theater. Daar is een afspraak tussen het publiek en mij dat ik me van humor zal bedienen en dan hoef je niet zo hard te lopen. Zondag PSV-Ajax. Studio Sport zal er 's avonds uitgebreid verslag van doen en in elk geval slaapt mijn neefje Stijn van zeven de komende twee nachten zeer onrustig. Voordat zondag de Moeder aller Wedstrijden begint moeten we eerst door het saaie "Studio Italia'. Het valt me elke keer weer op dat het veel leuker is om naar Ajax te kijken dan naar het saaie Juventus, Atalanta of Lazio. Het komt ook door de betrokkenheid. Van een buitenlandse wedstrijd wil ik hooguit drie minuten doelpunten en kansen zien, maar iedere ingooi is teveel. Het is een hardnekkig misverstand te denken dat wij, omdat er een paar Nederlandse jongens daar hun zakken vullen, genteresseerd zijn in de Italiaanse serie A. Toch kijken wij thuis altijd naar het saaie kwartiertje en doen dat ook om de presentator. Die eindigt het uitzendinkje namelijk altijd met “ciao” en dat vinden wij zo erg, zo verschrikkelijk, zo burgerlijk, zo...

En toch moeten we er elke week weer naar kijken. We gaan met het hele gezin heel dicht tegen elkaar aanzitten, huilen, smeken en bidden de man om het niet te zeggen, zetten het geluid harder om hem goed te kunnen horen, mijn zoontje van twee gaat heel hard “lalalala” zingen, mijn dochtertje doet haar vingers in haar oren en perst haar ogen stijf dicht, mevrouw Van 't Hek zorgt dat het water fluitend kookt en ik wil graag een Mahlertje laten schallen. Bibberend staan we tegen elkaar aan, waarschuwen knijpend dat het gaat gebeuren en als hij dan “ciao” zegt gaat er een hevige huiver door ons gezin. Mijn kinderen laten Sesamstraat er graag voor staan. Waarom toch kijken als je het zo erg vindt? Vroeger lag er op mijn vaders wastafel een stuk aluin. Als je daar aan likte smaakte dat heel vies. Toch kon ik het nooit weerstaan. Ik moest het doen. Ik moest even mijn tong er tegenaan drukken en elke keer vond ik het weer vies. Een rare sensatie sidderde door mij heen. Wat was dat lekker vies en het “ciao” van de goed bedoelende Studio Italia-presentator is net zoiets. Dus vraag ik namens mijn familie: blijf “ciao” zeggen, maar maak het spannend. Laat het soms weg en kom na de tune alsnog in beeld met een haarscherp “ciao”. Dat verhoogt de sensatie, geeft meer bijsmaak, doet meer pijn en zal verslaven. Het wordt het “En morgen gezond weer op” van de voetbalfans, het vervangt “Tsjakka” en neemt de plaats in van “Foutje, bedankt”. Emile Schelvis krijgt een STER-spot voor pasta, Martini of Alfa Romeo en eindigt met het woord “ciao”. Lubbers neemt het op in zijn Duitse moppentrommel en slaat volgend jaar nog harder kwink in Aken. Dus lezer, zet u zondagavond schrap. Nederland 3, om tien over zes begint het en tegen half zeven is het klaar. En om dat moment gaat het. Het voetbal kan je missen als schaamluis, maar het gaat om de allerlaatste seconde. De lome oogopslag van de held, de routine van het “tot volgende week” en dan het aan de erotiek grenzende “ciao”. Was het elke dag maar zondag!