Hysterie rondom een horse ripper

LONDEN, 11 FEBR. Kleine meisjes van zeven glippen in het holst van de nacht hun bed uit om te gaan kijken. Hun oudere zusjes slapen in de stallen, soms samen met een vriendje dat over een stiletto kan beschikken. En in de ijzerwinkel in het dorp worden gouden zaken gedaan met de verkoop van alarmlichten. Het bestaan in het hart van Engeland, de zogenoemde Home Counties, is ruw ontwricht.

In een serie incidenten, die de laatste twee maanden met steeds grotere frequentie voorkomen, zijn meer dan dertig paarden aangevallen, onder wie een aantal seksueel. Het laatste slachtoffer, voor zover nu bekend, is Georgie Girl, een 16-jarige zwangere merrie. Haar eigenaresse, Kate Buckett, trof het paard vorigie week donderdag aan in het weiland waar ze te grazen was gezet. Georgie Girl bloedde heftig. Onderzoek door de dierenarts wees uit dat iemand geprobeerd had een stomp instrument in haar vagina in te brengen. Of het ongeboren veulen daarbij ook beschadigd is, moet nog blijken.

“Wie doet zoiets?”, vroeg mevrouw Buckett zich wanhopig af. Die vraag welt niet langer alleen op bij de horsey set in welvarend midden-Engeland. Sinds half januari de eerste melding over de terreur in de pers verscheen, hebben duizenden mensen de politie gebeld, hebben Horse and Hound, de Daily Mail en anderen samen 18.000 pond beloning in het vooruitzicht gesteld voor het betrappen van de misdadiger(s) en hebben politiemachten in Hampshire, Oxfordshire, Wiltshire en Buckinghamshire elk hun eigen speciale politieteams opgericht in een poging de horse ripper te achterhalen. Inmiddels heeft de hysterie zo'n omvang aangenomen, dat The Times het een week geleden nodig achtte een waarschuwing van de politie op haar voorpagina te zetten: kinderen moesten vooral hun paarden niet pogen te verdedigen door 's nachts bij ze in de buurt te blijven, de ripper zou ook hen kunnen aanvallen.

Het idee dat er ergens een sadist rondloopt, vermoedelijk met een stanleymes en met de bereidheid palen in anus of vagina van zijn slachtoffers te steken, snijdt diep in het sprookje van het liefelijke Engelse platteland. Het verschijnen van de eerste wilde primula in de berm, de vriendelijke groet van de melkman, de vredigheid van de vijver, de kerk en de pub aan de green hebben voor de aan de stad ontvluchte import-plattelanders hun attractie verloren. Ze groepen bijeen in vigilantenbewegingen die Horsewatch heten en wisselen suggesties voor bescherming uit. Tegen de buitenwacht zeggen ze dat de dader blij mag zijn als de politie hem eerst betrapt, vóór zij de hand op hem kunnen leggen. Maar alleen het graafschap Hampshire al heeft vele duizenden kilometers aan kronkelige landweggetjes te bewaken en meer dan 50.000 ponies en paarden, voor wie niet allemaal een stal dicht bij huis beschikbaar is. Noch de activiteiten van de eigenaars, noch die van de politie hebben tot nu toe enig resultaat gehad.

In een poging een profiel van de dader(s) op te stellen heeft de politie een serie zielkundigen geraadpleegd. Al snel waren er slimmerds die de agenten herinnerden aan het toneelstuk "Equus” van Peter Shaffer. In dit stuk, uit 1973, behandelt een psychiater (in de gelijknamige film gespeeld door Richard Burton) een jonge stalknecht, zoon van een verstikkend religieuze moeder en van een vader die stiekem pornofilms kijkt. De apotheose van Shaffers stuk is de bekentenis van de jongen dat hij de paarden, die hij liefheeft, de ogen heeft uitgestoken, nadat ze getuige zijn geweest van zijn eerste, mislukte amoureuze ervaring. Shaffer ontleende zijn thema aan een waar gebeurd verhaal, dat dateert uit de periode tussen de twee wereldoorlogen. De theorie van de “misplaatste seksualiteit” doet sindsdien opgeld bij een aantal psychologen, maar helpt de politie niet zichtbaar verder.

“Het is duidelijk iets tussen hem en het paard”, orakelt Mike Berry, hoofd van de afdeling klinische psychologie in Ahsworth hospital, een Brits equivalent van de Nederlandse TBR-inrichting. Berry heeft ruime ervaring in de behandeling van patiënten die seksuele relaties onderhielden met paarden, ezels en andere dieren.

Soortgelijke verhalen komen uit dr Richard Ryder, hoofd van de wetenschappelijke afdeling van de Britse Dierenbescherming en een deskundige wiens hulp door de politie is gezocht. Hij denkt dat de dader - of, wat waarschijnlijker is gezien plaats en frequentie van de aanslagen - de daders nooit de gelegenheid hebben gehad een volwassen relatie met een menselijk wezen te vormen.

Voor de politie ligt het anders. “We zoeken een ziek iemand, een psychopaat, een dierenhater, een jachtsaboteur of iemand met wraakgevoelens jegens bepaalde eigenaars, die er een paar extra heeft gedaan om zijn sporen uit te wissen”, zegt inspecteur Mike Clanfield die in Buckinghamshire de paarden-eenheid aanvoert.

Inmiddels is wel duidelijk dat dergelijke aanvallen op paarden en koeien niet nieuw zijn. In Wiltshire is de politie in 1991 nog op zoek geweest naar een aantal verdachten, maar zonder resultaat. Uit de hele wereld, van de Verenigde Staten tot Zweden, bereiken de Britse politie nu berichten over soortgelijke (seksuele) aanvallen op paarden en grazend vee. In Amerikaanse kring is de suggestie dat occulte sektes verantwoordelijk zou kunnen zijn. Er wordt op gewezen dat een aantal aanslagen zich heeft voorgedaan rond volle maan. De politie wijst die theorie af en zegt dat de volle maan de dader(s) waarschijnlijk voldoende licht heeft verschaft om bij te opereren.

Wat de aard van dat werk betreft: de dader of daders moeten vertrouwd zijn met paarden. Anders is het ondenkbaar dat de slachtoffers hun mishandelaar zo dichtbij zouden hebben laten komen. De aanslagen hebben plaats gehad in open weilanden en in stallen, meestal 's nachts, maar ook een enkele keer overdag. De paarden die het overleefden leken na afloop allemaal suf, maar dierenartsen zeggen dat dat niet hoeft te betekenen dat zij tevoren verdoofd zijn. Extreme trauma's hebben hetzelfde effect.

Omdat het onderzoek naar de dierenmishandelaar(s) nu al weken duurt, zonder zichtbaar effect, begint er buiten de paardenwereld iets te ontstaan dat op skepsis lijkt. Is het echt allemaal waar? Kunnen de paarden zichzelf of elkaar niet verwond hebben? Lijkt dit verhaal niet op dat van de cirkels in het korenveld, die spontaan zouden zijn ontstaan, maar soms door grappenmakers gefabriceerd bleken?

De eigenaars van de paarden, hun kinderen en hun personeel, geloven er niets van. Hun achterdocht is uitgegroeid tot proporties die hen zelfs soms elkaar doet verdenken. En tenslotte is er één waarneming. Op 8 januari jl, in Kingsley in Hampshire, werd om 3 uur 's nachts een man betrapt die een paard aan het leidsel had genomen en heimelijk de stal uitleidde. Maar de alarmlichten sprongen aan en de man nam de benen. Op weer zo'n buitenkansje wachten de politie en de eigenaars nog steeds, vóór iedereen weer rustig kan slapen.