Volwassen Vlaanderen

DE BELGISCHE volksvertegenwoordiging is begonnen aan een krachttoer die zeker tot mei zal duren.

Inzet is de herziening van de grondwet; België wordt een federale Staat met gewesten en gemeenschappen en (eindelijk) direct gekozen Waalse en Vlaamse volksvertegenwoordigers. Bij de reddingspoging van DAF maakte Nederland al even kennis met de nieuwe partner/geldgever in het zuiden, de meestal abusievelijk als "deelregering' aangeduide Vlaamse overheid. Voortaan zit het zo: een Waalse regering in Namen en een Vlaamse regering in de oud-Brabantse stad Brussel, dit alles onder een steeds dunner Belgisch dak.

Alle pathos over de "historische' betekenis van deze "definitieve staatshervorming' ten spijt, wijst alles erop dat België een hoofdstuk afsluit en niet zozeer een nieuw begint. De ingezonden-brievenrubrieken van de kranten blijven leeg, de politieke partijen rapporteren een totaal gebrek aan opwinding bij de achterban. De staatshervorming wordt door het publiek genegeerd, als betrof het een routine klus.

Er wordt nu in wetteksten vastgelegd waarover in het laatste decennium stilaan consensus was gegroeid. Het grotere Vlaamse zelfbewustzijn vindt erkenning in een volwassen eigen bestuur. Brussel kan een zelfstandig stadsgewest worden met een eigen karakter. Ook Wallonië kiest steeds meer voor zichzelf. De Franstalige politieke elite keert zich steeds meer af van Brussel en bouwt met het Waalse Gewest aan een nieuwe identiteit. De "hoofdstad van Europa' heeft er nieuwe ademruimte door gekregen. Brussel behoeft niet langer als symbool te dienen in het gevecht om de hegemonie in België. En àls er nog een taalstrijd in Brussel zou moeten worden gevoerd, dan dient het om meer talen dan Frans en Nederlands te gaan. Stadsrechten voor Turks en Marokkaans zijn er nu even hard nodig als voor het Nederlands.

HET GROTE BELGISCHE gevecht lijkt voorlopig in kalmer vaarwater gekomen. Door de nu gegarandeerde staatkundige gelijkwaardigheid is de politieke emancipatie van de Vlamingen voltooid. In economisch opzicht voeren de Vlamingen in België al de boventoon. Het is dan ook geen wonder dat de Vlaams nationale partij bij uitstek, de Volksunie, in snel tempo afkalft. De parallel met de verschrompeling van de Franstalige partijtjes Rassemblement Wallon en FDF is opvallend. Tegelijkertijd neemt de radicale nationalistische aanhang van het Vlaams Blok in de opiniepeilingen enigszins af. De kiezer voelt kennelijk dat het federale België straks om nieuwe antwoorden vraagt. Werkloosheid en staatsschuld zijn nu eenmaal geen regionale problemen. Het is wellicht tevens een signaal dat België voorlopig zo genoeg is versnipperd. Zodra het kabinet-Dehaene zich heeft bevrijd van de last om een tweederde meerderheid in de Kamer bijeen te houden, staat dat vooraan op de agenda.