Met dophoedje en pet naar Eindhoven; Belgisch DAF-personeel demonsteert tegen beter weten in

WESTERLO/EINDHOVEN, 10 FEBR. Ruim twintig kilometer voor het plaatsje Westerlo flitsen auto's met hun lichten en knikken de chauffeurs elkaar toe. Ze herkennen elkaar aan de nieuwe, nog helderwitte stickers van Daf op de bemodderde achterruit. De rode dophoedjes van de socialistische vakbond ABVV en de groene petjes van de christelijke vakorganisatie AVC liggen gebroederlijk op de hoedenplank.

In het Belgische Westerlo staan vijftien bussen klaar op het terrein van Daf. Hier worden de assen en cabines voor de vrachtwagenfabrikant in Eindhoven geproduceerd. Maar vanochtend is slechts een enkeling aan het werk. Zo'n 800 werknemers hebben zich verzameld rond de bussen, die binnen enkele ogenblikken richting Eindhoven vertrekken.

De laatste keer dat de 41-jarige Roger zo'n massale uittocht per bus meemaakte, was op schoolreis. Ongeveer 25 jaar geleden toog hij met zijn schoolkameraadjes naar een bedevaartsoord in Belgie, waar ooit de heilige Maria verschenen zou zijn. “Toen zongen we nog in de bus, een heel verschil met nu”, zegt hij. Wellicht dat hij straks tijdens de demonstratie in Eindhoven van zich laat horen. Een collega doet al een poging in de bus: “Wij zijn niet boos, wij zijn woest."

Net voor de grens met Nederland gaan de eerste bierflesjes open. Dat komt de stemming even ten goede, maar de sfeer zakt in als Eindhoven in zicht komt. Iedereen vreest voor zijn baan in het Belgische Westerlo. De bewindvoerder mr. F. Meeter heeft het Belgische personeel inmiddels laten weten dat het werknemersbestand gehalveerd zal worden. In Westerlo werken nu 1500 mensen.

Verstoken van informatie, onzeker over de toekomst en weinig kans op werk in de omgeving van Westerlo. Dan is het toch geen wonder dat de stemming op het bedrijf onder het nulpunt zakt, meent Roger. Niemand weet wat er de komende twee weken met Daf zal gebeuren. “En als ze het al weten, vertellen ze het zeker niet aan ons”, zegt een man in de bus.

Diep in hun hart weten de mannen wel hoe hun toekomst eruit ziet. Twee keer in de maand 'doppen', oftewel stempelen bij de Belgische uitkeringsinstanties. Ieder moment van de dag ter beschikking staan van deze instanties en solliciteren op banen waar ze de 41-jarige Roger toch niet aannemen. De verhalen gaan door de bus. Van een collega die al 47 keer op zoek is geweest naar een andere baan en slechts één keer voor een sollicitatie werd uitgenodigd.

In de cursus omscholing die onvermijdelijk volgt, heeft Roger helemaal geen zin. “De hersens zijn niet meer getraind, daar is de mot ingekomen.”

Wat er mis is gegaan bij Daf kan niemand in Westerlo vertellen. Ze hebben altijd goed gedraaid en de cabines die in Westerlo worden geproduceerd, staan bekend als zeer comfortabel. Misschien heeft de firma wel te zeer zijn oren naar de klant laten hangen, overpeinst Roger. De bus draait inmiddels Eindhoven in. “Klanten kunnen alles krijgen; speciale wielmaten, aparte bedden, gehard glas. Maar daar worden de vrachtwagens van Daf wel duurder van."

Pas als de bussen om tien voor 12 het terrein van Daf opdraaien, tonen de mannen uit Westerlo hun gebruikelijk bravoure. Ze roepen slogans en zingen socialistische liederen. Duizenden demonstranten hebben zich inmiddels op het terrein verzameld. Cameraploegen rennen over de daken van de bijkantoren heen en weer om plaatjes te schieten. Fotografen klimmen in de bus. “Heb je drie foto's nodig of zal ik even op mijn zij gaan zitten", roept de gezette Roger vrolijk. De rode hoedjes en groene petten worden op het hoofd gezet. Doet het uiteindelijk toch een beetje denken aan die ene schoolreis naar het bedevaartsoord.