Myra Melford ranselt en streelt de piano

Concert: De Amerikaanse pianiste Myra Melford met Lindsey Horner (contrabas) en Reggie Nicholson (drums). Gehoord: 7/2 BIMhuis, Amsterdam.

Haar verschijning is Pipi Langkous-achtig, ze praat met een hoog neuzelig stemmetje maar speelt als een ware pianoleeuwin: de in New York woonachtige Myra Melford. Via twee cd's op het label Enemy, Jump en Now & Now, heeft ze al laten horen dat ze veel kan; componeren op de eerste plaats want alle stukken zijn van haar zelf. Daarnaast is op deze platen de samenwerking opvallend; hier speelt geen soliste met twee begeleiders maar een (h)echt trio. In het BIMhuis wordt dit laatste volledig bevestigd, Myra Melford heeft met bassist Linsey Horner en drummer Reggie Nicholson geen dociele volgelingen ingehuurd maar twee musici die met liefde van rol wisselen, net zoals zij. Van voorgrond naar achtergrond, van solist naar begeleider, van aangever naar afmaker. Dat miss Melford toch een licht overwicht houdt is terecht; een piano is nu eenmaal zowel een slag- als een snaarinstrument. Het resultaat van dat besef is een grote dynamiek; soms duikt ze voorover om heel teder een paar snaren te 'plukken', op andere momenten ranselt ze zo fel op haar toetsenbord dat de noten als kogels de klankkast uit vliegen.

Dat Myra Melford veel kan, wordt tijdens het concert alleen maar bevestigd. Maar wat ze er precies mee wil, een vraag opgeroepen door haar beide platen, is aan het eind van de avond nog even onduidelijk.

Op kamikaze-achtige acties à la Cecil Taylor volgen poppy deunen en aan het eind van het concert wordt er een souljazz-groove ingezet à la Les McCann, een pianist die heel populair was in de jaren zestig. De titels op haar tweede cd: This that way, Between Now and Then en The Turning Point suggereren dat Myra Melford goed weet dat ze op een druk kruispunt staat.