PSV'ers contra Cambuur, alsof duivel hen achterna zit

LEEUWARDEN, 8 FEBR. De wedstrijd Cambuur-PSV was nog geen twee minuten gespeeld toen PSV-verdediger Van Tiggelen Cambuur-spits Djurovski met een ongeneerd grove schop tegen de hielen onderuit haalde. De televisiebeelden zouden dat later nog eens duidelijk aantonen. Op zulke overtredingen staat op z'n minst een gele kaart. Maar scheidsrechter Houben volstond met een vrije trap tegen PSV.

Misschien heeft Djurovski naar Houbens mening de reputatie vaak te simuleren. Misschien vond de scheidsrechter een gele kaart in dat vroege stadium een te zware sanctie. Misschien was het domweg klasse-justitie. Zeker is dat Van Tiggelen dankzij de verdraagzaamheid van Houben ontkwam aan een schorsing. Zeker is daarom ook dat PSV daardoor zijn beste verdediger zondag in het topduel tegen Ajax kan opstellen.

De verantwoordelijkheid bij de scheidsrechter leggen ligt voor de hand. Maar in het voetbal van deze tijd hebben mensen als Houben het al moeilijk genoeg overtredingen op hun juiste waarde te schatten. Zeker sinds zij de opdracht hebben sneller de rode kaart te trekken, neemt het aantal simulanten en vrolijk vallende aanvallers toe. Voor hetzelfde geld had Houben zaterdag Djurovski een gele kaart gegeven wegens spelbederf. PSV-trainer Westerhof meende bijvoorbeeld, voordat hij de tv-beelden had gezien, dat hier wel eens aanstellerij in het spel zou kunnen zijn. “Ik ken Djurovski toch.”

Van Tiggelen - intussen 35 jaar - blijkt te weten wat er als broodvoetballer van hem verwacht wordt. Nog een beetje nagenietend gaf hij daags na de wedstrijd in Leeuwarden voor het Tros tv-programma Sport toe dat zijn schop intimidatie was of gewoon “je visitekaartje afgeven”. Hij had er aan toe kunnen voegen dat hij beseft dat een scheidsrechter hem in zo'n vroeg stadium toch niet zo snel zwaar zal bestraffen. Van Tiggelen had ook kunnen zeggen dat hij met zijn daad zijn medespelers wilde tonen hoe agressief het elftal zaterdagavond diende te spelen. De aanvoerder die voor gaat in de strijd.

Voor zover dat een positief punt is, toonden de PSV'ers zaterdagavond misschien mede daardoor weer eens strijdlust en opofferinggezindheid. Sterker nog: ze speelden alsof de duivel hen op de hielen zat. Het was om als objectieve toeschouwer moe van te worden. Hollen, alle passes naar voren gericht, zelden breed, laat staan terug. Snelheid, tempo, tempo, tempo. Geen speler die rust kon brengen, die rust wilde brengen, die de bal vast wilde houden. Vanenburg niet, Numan niet, Popescu niet, Van Tiggelen niet.

Doelman De Ron, aan wie PSV de 1-0 overwinning (doelpunt in de eerste helft van Kieft) dankte, wilde te veel mee voetballen. Hij kwam te vaak uit zijn doel, soms te ver, zoals vorige week woensdag toen hij de Spartaan Vurens verleidde tot een fraaie en doeltreffende boogbal. Als verdediger word je gek van zulke onrustige keepers. Een kwestie van wederzijds vertrouwen.

PSV is terug naar "af', terug naar de basis, naar de elementaire beginselen van voetbaltactiek. Werken. Dan is een overwinning als zaterdag in elk geval nog bevochten. Trainer Westerhof wilde geen positieve punten zien. Goed, ze hadden gewonnen. Maar tevreden was hij niet. Zoveel had hij er trouwens ook niet van verwacht tegen Cambuur. Verbetering ten opzichte van de wedstrijden tegen RKC en Sparta had hij niet waargenomen. “We speelden met vier andere spelers. Dan kun je geen vergelijking maken. Het is beter niet blij te zijn met deze overwinning. Ik heb ze toen het slecht ging niet de put ingepraat. Ik ga nu na één wedstrijd ook niet zeggen dat we goed bezig zijn.”

Hoe men het ziektebeeld bij PSV ook zou willen schetsen, duidelijk is dat de voortdurende en telkens terugkerende blessureperikelen nooit bijdragen tot een eenheid in het elftal. Vaste patronen zijn daardoor een illusie. “Ik word er gek van. Nou, ja dat ook weer niet”, toonde Westerhof na afloop in Leeuwarden zijn verwarring.

Donderdag werd hij geconfronteerd met een spierblessure van Romario, wiens vader vrijdag voor de Braziliaanse televisie tot verbazing van alle andere betrokkenen verklaarde dat zijn zoon deze zomer naar AC Milan gaat. Zaterdagmorgen bleek Van Aerle niet in staat om te spelen. Zaterdag tijdens de wedstrijd kreeg Popescu wéér last van een oude blessure, waardoor de Roemeen wéér niet op het middenveld kon spelen, zoals hij en Westerhof willen. Daarnaast bleek de teruggekeerde Ellerman toch niet zo fit als hij Westerhof had gezegd. Al die misère had tot gevolg dat de jonge René Klomp zijn debuut maakte.

Een lichtpuntje was de rentree van de 21-jarige Mitchel van der Gaag, die vorig jaar in de kwalificatiewedstrijd van het olympisch elftal tegen Australië zijn knie bijna onherstelbaar verdraaide. Twee minuten voor het einde viel Van der Gaag in als linkerverdediger op de plaats van Linskens. In die korte tijd toonde deze prachtige voetballer aan dat hij fysieke kracht en vooral charisma heeft, het charisma wat de meeste PSV'ers missen.

Westerhof denkt Van der Gaag al een volledige wedstrijd in te kunnen zetten. Dus ook tegen Ajax. Naast Van Tiggelen, waardoor Popescu achter de spitsen kannspelen. In elk geval kan de trainer zondag weer beschikken over Faber. Volgens de trainer is Heintze weer in genade aangenomen na diens kritiek op PSV. De typische taal van de "loser' die de Deen uitsloeg, zal meer met het gebrek aan zelfvertrouwen bij Heintze te maken hebben dan met de echte waarheid. Als Westerhof hem zondag niet opstelt, zal dat eerder met diens kwaliteiten te maken hebben dan met het relletje dat hij veroorzaakte. Een relletje dat in elk geval prikkelend heeft gewerkt op het gemoed van bijna al wat PSV is.