Badminton-talenten stimuleren elkaar

ROTTERDAM, 8 FEBR. Bijna tien jaar spelen ze al tegen elkaar. Het natuurtalent en de "vervormde' badmintonspeler. Amsterdams of Rotterdams. Chris Bruil en Jeroen van Dijk zijn behept met dezelfde eerzucht. Zij willen zo snel mogelijk tot de top tien van de wereld behoren. Dat hun doel reëel is toont de actuele wereldranglijst. Bruil staat veertiende, Van Dijks naam prijkt op de vierentwintigste plaats. Afgelopen weekeinde werd duidelijk dat statistieken niet altijd maatgevend zijn. Bruil verloor in de halve finale van het NK in Den Bosch van de 27-jarige routinier Pierre Pelupessy. Jeroen van Dijk pro- longeerde zijn titel.

Ze zijn zeker geen vrienden. Kleine incidenten in het verleden worden niet uitgesproken. Maar er is wederzijds respect. Bruil: “Je stimuleert elkaar enorm. Ik was als junior de betere. De laatste jaren wordt Jeroen steeds sterker. Door die concurrentie blijf je sterk.” Op zestienjarige leeftijd trainden de twee talenten onder leiding van vader Bruil. Vier uur per dag. Tussendoor gingen ze naar school, maar een diploma haalden ze niet. Alles moest wijken voor het badminton. Nu zijn zij 22 jaar oud en full-time in de weer met een shuttle.

Bruil speelt dit seizoen competitie in Duitsland. Bij OSC Düsseldorf vond hij een nieuwe uitdaging. “In Nederland ken je iedereen van haver tot gort. Nu speel ik tegen andere jongens, voor meer publiek. En voor meer geld, ja.” Dienstplichtig militair Van Dijk kreeg ineens een lucratief aanbod, maar sloeg het af. Hij zweert bij zijn privé-trainers, ook in het weekeinde. “Die competitie is voor mij bijzaak. Op de trainingen leer ik nu eenmaal het meest.” Om die reden speelt hij geen dubbelspel. Dat vergt een andere techniek. Niet praktisch.

Hun talenten vullen elkaar prachtig aan. De vastheid en mentale veerkracht van Jeroen van Dijk tegenover de briljante ingevingen en souplesse van Chris Bruil. Het publiek in de Maaspoort kan het degelijke spel van de Rotterdammer maar matig waarderen. Van Dijk ligt er ogenschijnlijk niet wakker van. Bijna foutloos raffelt hij zijn partijen af. Bondscoach Huub Franssen: “Ik denk dat Jeroen gemiddeld twee "unforced errors' per game maakt. Toch proberen we hem aanvallender te laten spelen. Tegen de wereldtop moet je meer variatie hebben.” Franssen beseft dat Bruils tekortkomingen lastiger te bestrijden. Het is de aard van het beestje.

In Europa zijn alleen de Denen Stuwer-Lauridsen en Hoyer aantoonbaar sterker. In Denemarken is badminton na voetbal de tweede sport. Geld is er genoeg. De Nederlandse bond is kleiner en gespeend van een grote sponsor. Dat Chris Bruil zijn leerzame trip naar Maleisië deze zomer zelf moet bekostigen, ziet Franssen echter niet als een nadeel. “Daar wordt zo'n jongen alleen maar harder van.”

Tegen Pelupessy is Bruil als vanouds op dreef. Briljante achties en knullige fouten wisselen elkaar in hoog tempo af. Sinds een paar maanden doet hij ook aan krachttraining. Talent alleen is niet genoeg om de absolute top te halen. De extra spierbundels blijven voorlopig verborgen achter een twijfelende geest. Jeroen van Dijk toont in de finale dat badminton behalve een fysieke test, ook een mentale strijd is. Koel en degelijk maakt hij korte metten met de uitgebluste Pelupessy: 15-3 en 15-11.