Puntsgewijs ontleedt Suver Nuver het onvolmaakte lichaam

Voorstelling: Pleisterwoede door Suver Nuver. Concept: Peer van den Berg, Dette Glashouwer, Henk Zwart; regie: Moniek Merkx; Gezien: 4/2 Toneelschuur Haarlem. Aldaar: t/m 6/2. Daarna: t/m april in het hele land.

"Mens sana in corpore sano', dichtte ooit Juvenalis, 'een gezonde ziel in een gezond lichaam'. De Romeinse satiricus hield daarmee zijn tijdgenoten een spiegel voor. Suver Nuver doet dat eveneens met Pleisterwoede of 'Een Pijn- & Gelukshow'. In dit mimografisch hekeldicht wordt de vraag gesteld wie of wat gezond is, in een tijd waar alles is gefixeerd op de esthetiek van het lichaam.

De drie kernleden van het gezelschap - Peer van den Berg, Dette Glashouwer en Henk Zwart - wilden weten wat de grens is van het volmaakte. Waar ligt deze voor de mensen die reeds voor de geboorte als foetus zijn uitgeleden, vroegen zij zich af? Het antwoord komt van Dan Blokker en Henk Huisman, beiden lichamelijk gehandicapt en acteur bij theatergroep Diagonaal, en Dolly Vonk, een cabaretière die als volwassene blind werd.

Het leven als een wedstrijd verbeeld. Sanne Danz ontwierp een sportzaal met een vloer waarop de gekleurde lijnen staan van de verschillende balspelen. Tegen de achterwand is een basket opgesteld. Links bevindt zich een rij oranje tribunezitjes. Rechts zijn er loges waar de spelers zich klaarhouden voor de wissel. Vooraan staat een tafeltje met familiefoto's als teken van de erfelijkheid, het doorgeven van het genetische estafettestokje.

Elke speler heeft een bijzondere eigenschap die bij het begin van de voorstelling als een goochelaarstruc wordt gepresenteerd. De een laat een knieschijf dansen, bij de ander golft de maag. De man in de rolstoel bijt in zijn tenen, de gebruiker van krukken laat het duimgewricht verspringen. Puntsgewijs wordt het lichaam ontleed. Niemand is volmaakt - of toch?

Op de achtergrond is het geluid van een dartswedstrijd te horen. Dat wordt afgewisseld met arabische muziek of een romantische medley op het Hammond-orgel in de ontroerende verleidingsscènes. Want wie zal de mens zijn seksuele behoeften durven onthouden, de liefdeslijn staat immers in ieders hand gegrift. Deze fragmenten behoren tot de beste onderdelen van Pleisterwoede. Hoe intens kan je ernaar verlangen om gewassen te worden, gedroogd en ingewreven. En is het niet heerlijk om gedragen te worden op een rug die golft als de zee? Dat is de liefdesdaad in gesublimeerde vorm.

Ook de wrange momenten ontbreken niet, zoals het schitterende verhaal van een overval, verteld door Dan Blokker. Of het moment waarop de vraag "waarom ik' wordt gesteld en de gebedsgenezer op de televisie het antwoord schuldig blijft. Waarna alle spelers in een spontane dansexplosie losbarsten. Om kippevel van te krijgen, zo aangrijpend. Andere bewegingssegmenten leunen echter te zeer op de revalidatie-technieken en zijn mijns inziens te therapeutisch van aard.

De titel Pleisterwoede slaat zowel op de neiging om pijn te lenigen als het wegwerken van de onvolmaaktheid. Hoewel de voorstelling op onderdelen hoog scoort, heeft Moniek Merkx als eindregisseur geen lijn in het geheel weten te brengen. De struktuur rammelt en vooral het einde is chaotisch. Op de première-avond zakte het tempo zo nu en dan, maar dat zal na een paar keer spelen wel verholpen zijn.