Palestijnen

Op 28 januari meldde NRC Handelsblad dat het Israelische Hof de individuele verbanning (van ruim 400 Palestijnen) baseerde op de geërfde noodwetgeving van het Britse Mandaatsbestuur.

Intussen is het tumult over de deportatie van 17 december 1992 nog steeds niet geluwd. De Veiligheidsraad heeft met resolutie 799 Israel opgeroepen alle bannelingen terug te laten keren en overweegt sancties als Rabin weigert. Onder druk van de VS doet hij enkele suggesties waarmee getracht wordt een veto van die kant te vermijden.

De pers in Israel èn in Nederland, was over het algemeen tegen de stap van Rabin. Hier kon ook Kooijmans' signaal aan Israel - uitstel van het bezoek van Hirsch Ballin - waardering oogsten. Wat bewoog Rabin om koppig vol te houden? De commentaren immers logen er niet om. Als Israel veroordeling door de Veiligheidsraad overleeft en de Raad gaat over tot de orde van de dag, ontstaat (impliciet) volkenrechtelijk aanspraak op "de gebieden' (acquiescence) waar het vanaf 1947 om ging. De oorlog van '67, door Israel - ten onrechte (en Rabin wéét dat!) - als verdedigingsoorlog voorgesteld, bracht het zionistische ideaal van Eretz-Jisraeel onder Israelische autoriteit. De VN hebben toen zitten slapen en mits ze nu wakker blijven, valt het doek over Palestijns staatsvorming. Alles draait om het gegeven dat Israel zich, volkenrechtelijk, competent acht in de bezette gebieden. (Vandaar de ontkenning van "bezet' gebied en de uitvlucht dat de verbanning tijdelijk is). Begrijpelijk hamert de PLO op de uitvoering van resolutie 799, met nadruk op "alle' bannelingen.

Met de ondertekening van de vierde Geneefse Conventie, de acceptatie van het VN-verdelingsplan en het verkrijgen van het VN-lidmaatschap (via resolutie 273 van 11 mei '49) door Israel, verplicht het zich tot het Handvest van dit instituut.

De uitwijzing(en) baseren op art. 112 van de British Defence Regulations gaat mank wegens herroeping daarvan door de Britse Kroon in de Statutory Instruments Compilation. (1948)

In het hoofdartikel van 29 januari verzuimt men duidelijk te maken dat Israel in "de gebieden' niets te zoeken heeft, waarmee afgeweken wordt van vroegere suggesties over de rechtmatige Palestijnse aanspraken.