Om een lamp, een letter, een jurk

Tentoonstelling Designprijs Rotterdam. T/m 19 febr. KunstHal, Westzeedijk 341, Rotterdam. Als catalogus fungeert het januarinummer van Items, ƒ 19,50.

Met koeieletters van karton in tinsel-zilver en day-glo oranje wordt in de KunstHal de weg gewezen naar de tentoonstelling van vijfentwintig ontwerpen die meedingen naar de eerste Designprijs. De prijs is een initiatief van de Rotterdamse Kunststichting waaraan het aanzienlijke bedrag van veertigduizend gulden is verbonden. Op 20 februari maakt de jury zijn keuze bekend. Het was verstandig van de organisatie om daarvoor drie (vooraanstaande) buitenlanders te vragen die boven de - in Nederland toch altijd zeer verdeelde - partijen staan.

Veertig mille, spookt het steeds door mijn hoofd terwijl ik langs de hangende panelen en lange, lage tafel schuifel. Een briefopener van veertig mille? Een lamp, een schoen, een huisstijl? Voor de bezoeker is de diversiteit waar de jury straks onder zucht, juist de charme van de tentoonstelling. Er is maar één conclusie mogelijk: er wordt in Nederland met zorg en toewijding gewerkt aan de totstandkoming van veel mooie, doordachte voorwerpen. Neem alleen al de "explicatie bij de letter e' in het grafische ontwerp van de Grote Van Dale: “De middendelen van de e en de a zijn nogal dun; wanneer die zwaarder zou zijn, lijken de hele e en a in woordenboekgrootte te zwaar. Het is een erg belangrijk detail bij het scheppen van harmonie in de tekst. De e en a vormen samen voor wel 30% de tekst!”

De onderstroom van de Nederlandse vormgeving, zo valt uit de tentoonstelling op te maken, is nog altijd de vanzelfsprekende eenvoud. Heel fraai vind ik zelf de lamp van Frans van Nieuwenborg, een mat zwarte armatuur met een elegant gebogen tl-buis die aan beide uiteinden blauw is. Hetzelfde geldt voor de stapelbare kruk van Ruud-Jan Kokke en de ingenieuze bidon van Ninaber/Peters/Krouwel. Maar er zijn ook veel voorwerpen waarin vormen en materialen zichzelf veel meer naar de voorgrond duwen, zoals de intrigerende hangers van sieraadontwerper Ruudt Peters en de opzienbarende grafische vormgeving van Roelof Mulder voor het boek Oceaan Coalities. De kleurige horloges die Niko Hoebe voor Oilily ontwierp, zijn zogenaamd voor kinderen, maar zullen vast ook volwassenen aanspreken.

Kritiek op de uitkomst van de jury zal er ongetwijfeld komen. Hoe moeten zij straks hun beslissing motiveren als er niet alleen tussen appels en peren moet worden gekozen, maar er ook nog papaya's, kiwi's, kokosnoten en durians in het spel zijn? Het lijkt mij ondoenlijk om de merites van een röntgen-apparaat af te wegen tegen die van een zomerjurk, of een bidon tegen een gouden collier, of een kinderhorloge tegen de inrichting van een restaurant. Ik benijd de jury niet, maar nieuwsgierig naar hun oordeel ben ik wel.