Geheim

“Ik hoop dat u wordt gemarteld”, zegt een verzorgde meisjesstem door de telefoon. De verbinding wordt meteen verbroken. Reageren kan niet, al zou ik niet verder komen dan een: “Hoe bedoelt u?'

De bizarre mededeling blijft in mijn hoofd hangen. Wie in mijn omgeving heb ik onlangs bewust of onbewust beledigd? Een vriendin, die ik juist adviseerde haar man een lel te geven als hij weer zo narrig thuiskomt? En negeerde X mij niet opvallend, toen ik hem vorige week betrapte met een veel te jong ding? De nieuwe vrouw van mijn ex? Maar die heeft een bariton én een accent. Nee...

De beleefdheidsvorm intrigeert mij vooral. Wie gebruikt die bij een verwensing? Dan tutoyeer je toch. Je zegt: “krijg jij de...” of “ze zouden jou moeten...” Maar "u', terwijl onbekenden aan de telefoon door mijn lichte stemgeluid dikwijls vragen of mijn moeder thuis is.

Was het een HAVO-studente die zich verveelde en lukraak een nummer intoetste? Stelt die zich zo formeel op, als een vreemde zich met de voornaam aankondigt? Misschien was het een frequent bezoekster van het Torture Museum of een beginnende sadomasochiste? Die zeggen toch andere dingen, als “Ik zou jou zelfs met geen tang willen aanpakken” of “van mij kan je een zweepslag krijgen”.

Een gerichte actie dan, van iemand die weet dat ik de twintig allang ben gepasseerd en daarom toch correct wil blijven? De vragen blijven komen. Ik pijnig mijn hersens af. Graaf diep in het geheugen. Pleegde ik ooit zielemoord? Heb ik als recensente een jonge, aankomend beroemd kunstenaar m/v het scheppen onmogelijk gemaakt of is het een reclamestunt voor een nieuwe moderne dansproduktie?

Wat wil je met zo'n boodschap bereiken? Opnieuw rinkelt de telefoon. Het is kwart over drie in de nacht. “Je bent een schatje”, zegt een man schor, “ik wil met je neuken.” Dat is tenminste duidelijk. Ik kijk opzij. Mijn man slaapt door. Tijd voor een geheim nummer misschien?