Dokter en dood

Het artikel "De dokter en de dood' vraagt om een reactie.

Als we de conclusies van de staatscie. Remmelink mogen geloven sterven er jaarlijks 50.000 mensen onder begeleiding van een arts. "Slechts' 3000 daarvan vallen officieel onder euthanasie. Ongeveer 47.000 mensen sterven door andere levensbeëindigende handelingen van artsen. Het staat er wel niet, maar de genteresseerde leek zou toch makkelijk de indruk kunnen krijgen dat de dood van deze mensen voorkomen had kunnen worden als de arts anders had beslist.

De Almachtige Dokter beschikt over leven en dood en 47.000 keer per jaar besluit hij nagenoeg oncontroleeerbaar zijn patiënt te doden. Dat lijkt de stelling te zijn van waaruit de Groningse professor Griffith vertrekt om uiteindelijk te beweren dat er regulering van de zg MBL's (Medische Beslissing over levensbeëindiging) noodzakelijk is.

Dat het hier vrijwel uitsluitend gaat om stervende en doodzieke mensen voor wie geen genezing meer mogelijk is, die letterlijk in de laatste dagen van hun leven zijn, die door hun dokter naar eer en geweten in die fase worden begeleid, staat er niet. Dat had er wel moeten staan want dat is de praktijk en dus belangrijk voor een zuivere discussie over dit onderwerp.

Aan de ene kant is Griffith van mening dat het het allemaal zo'n vaart niet loopt: ""de sociale controle is groot... we leven niet naast slachthuizen... we moeten niet meteen over nazi-artsen beginnen..'' (waarom in hemelsnaam deze woordkeuze) aan de andere kant is hij er toch niet gerust op want in veel verpleeghuizen wordt er niet eens gereanimeerd en als het ergens een wild west is dan moet het wel bij de huisarts zijn.

Heeft hij wel eens in een verpleeghuis rondgelopen, kent hij de resultaten van reanimatiepogingen bij oude en zieke verpleeghuispatiënten, heeft hij wel eens een stervensbegeleiding in de thuissituatie van dichtbij meegemaakt? Nee toch zeker, anders kun je niet tot dit soort uitspraken komen. Professor of niet, ik ervaar zijn uitspraken als kwetsend en beledigend voor talloze collega's die net als ik dagelijks te maken hebben met de dilemma's rond de behandeling van terminale patiënten en daar af en toe slapeloze nachten aan overhouden.

Griffith komt vanachter zijn bureau met een zogenaamde "reguleringsvoorstel' omdat je kennelijk volgens hem in dit land je leven niet zeker bent als eenmaal is vast komen te staan dat je stervende bent.

Wat een onzin! De steeds groter wordende stapel euthanasieverklaringen op mijn bureau bewijst dat in de samenleving meer angst bestaat voor artsen die te lang doorgaan met behandeling dan dat men vreest voor de arts die het leven vroegtijdig beëindigt.

In theorie is het natuurlijk een prachtig idee om regels op te stellen zodat een ieder voor zichzelf kan beslissen wanneer en op welke wijze hij of zij wil sterven. De praktijk leert anders. Het is niet voor niks dat er zoveel patiënten in dit ""grijze gebied'' overlijden. De ervaring leert dat heel veel mensen vragen met betrekking tot hun naderende levenseinde niet aankunnen en de gevolgen van sommige medische beslissingen absoluut niet kunnen overzien. Dit geldt evengoed voor de familie.

""Doet u maar wat u denkt dat het beste voor mij is, dokter.'' Hoe vaak is mij dat niet gezegd. Ik moet er niet aan denken dat mijn antwoord in het vervolg zou moeten zijn: ""Als u dan hier nog even wilt tekenen''.

U begrijpt dat ik geen voorstander ben van regelgeving op dit gebied, niet omdat hierdoor mijn medische macht wordt aangetast, maar omdat ik denk dat er in de praktijk weinig tot niets door zal veranderen. Daarnaast ben ik bang dat het in de relatie arts/patiënt storend zal werken.