Tragically Hip ontbeert de magie van rock "n' roll

Concert: The Tragically Hip. Gehoord: 30/1 Noorderligt, Tilburg. Herhaling: 1/2 Doornroosje, Nijmegen, 2/2 Nighttown, Rotterdam, 3/2 Oosterpoort, Groningen, 5 en 6/2 Paradiso, Amsterdam.

“Do you believe in magic?” Gordon Downie zong het oude deuntje van The Lovin' Spoonful schijnbaar gedachteloos, in een adempauze tussen twee eigen nummers van zijn groep The Tragically Hip. Onwillekeurig legde hij de vinger op de zere plek. Als het ergens aan ontbrak, aan het begin van een bij voorbaat praktisch uitverkochte Nederlandse toernee van het Canadese vijftal, dan was het de rock & roll-magie.

De groepsnaam druipt van ironie, want The Tragically Hip bestaat uit hardwerkende muzikanten in degelijke overhemden, die het niet moeten hebben van hun eigentijdse uitstraling. Ook met de tragiek valt het wel mee, want in eigen land behoren ze tot de top en in Nederland kent de groep een snel groeiende aanhang. Na het voorlaatste album Road Apples werden ze gevraagd om op Pinkpop en Parkpop te spelen. De reputatie van een festivalattractie bij uitstek, dankt de groep aan de robuuste gitaarmuziek en de gedreven voordracht van zanger Downie. Met een stem als het grindpad van een kerk op zondagochtend, roept hij de vergelijking op met andere knerpende radiostemmen als Roger Chapman van Family en Michael Stipe van R.E.M. Net als Stipe hult Downie zich in een wolk van nevel als hem gevraagd wordt naar de betekenis van zijn cryptische teksten. Soms volstaat hij met de luidkeels uitgebrulde prijslijst van zijn stamkroeg; dan weer vertelt hij een intrigerend verhaal over de geest van een overleden hockeyspeler.

Zo zweverig als Gordon Downie zich kan voordoen, zo aards klinken de muzikanten die hem omringen. De oersimpele akkoordenschema's en gelijkmatige ritmes gaven in Tilburg aanleiding tot vrolijke huppelpartijen in het publiek. Er werd ijverig gespeeld en veel met gitaren gezwaaid, maar The Tragically Hip wekte vooral een routineuze en doordeweekse indruk. Voor een groep die de naam heeft dat ze live beter uit de verf komt dan op de plaat, werd een tamelijk ongeïnspireerde sprint naar de eindstreep ingezet. Zo'n groep leunt al te gemakkelijk op de gedachte dat een charismatische leadzanger de aandacht wel vast zal houden. Omdat de muzikale machinerie op de automatische piloot stond, was er ook voor Downie weinig ruimte voor werkelijk bevlogen momenten. Zonder de vonk die de beste momenten van het laatst verschenen album Fully Completely kenmerkt, stond er een heel gewone gitaarband die voor een welwillend publiek een oervervelend lesje afdraaide.