CDA-cursus sterkt Chinezen in streven naar emancipatie

ROTTERDAM, 1 FEBR. Cecilia Wong, medisch biologe en Chinese Nederlander, houdt in het Chinese kerkje van Rotterdam een gepassioneerde toespraak. “We zijn bang om ons bloot te geven, om uitgelachen te worden. Daarom denken de Nederlanders dat wij ons niet willen aanpassen. We worden over het hoofd gezien. En zo wordt de kloof steeds groter.” Afgelopen zaterdag werd in het kerkje de slotceremonie gehouden van de CDA-kadercursus voor Chinese jongeren, die hen moet sterken in hun emancipatiestreven.

Vergader- en sollicitatietechnieken, verbetering van persoonlijke presentatie, maar ook kennis over hoe het Nederlandse politieke stelsel in elkaar zit, daaraan hebben Wong en vijftien andere studenten en afgestudeerden van Chinese afkomst veel behoefte. Het afgelopen halfjaar kregen ze er les in, onder supervisie van het CDA en de stichting Chinese cultuur, recreatie en maatschappelijk werk (CCRM). Onder de cursisten - meest kinderen van Chinese restauranthouders - zijn veel HEAO'ers, maar ook een ruimtevaartingenieur en een praktiserend advocate. “Jullie worden benijd door velen”, roept een van de sprekers uit. “Kom nu in actie, participeer met jullie vergaarde kennis in de maatschappij, ten behoeve van de Chinese gemeenschap.” Het CDA-Kamerlid Huibers stelt de jonge Chinezen ten voorbeeld aan de andere minderheidsgroepen. “Integratie èn behoud van eigen cultuur, dat is de manier zoals het CDA het wil.”“Er zijn drie soorten Chinese jongeren”, fluistert cursist en belastingadviseur Kok Giong Chan tijdens een van de vele toespraken. “Je hebt jongeren die helemaal vernederlandst zijn en niets meer te maken willen hebben met de Chinese cultuur en de restauranten. Anderen, soms met een academische titel, werken gewoon in de horeca, verdienen veel geld en hebben maar weinig te maken met de Nederlandse maatschappij. Wat wij doen vinden ze maar onzin. Wij vormen de derde groep: we willen vooruit in de maatschappij, maar onze Chinese achtergrond niet verloochenen.” De cursisten onderstrepen de moeite die ze hebben gehad om hun Chinese terughoudendheid te overwinnen en zich te handhaven temidden van de "Hollandse verbale brutaliteit'. Hoewel allen goed Nederlands spreken, is aan kleine vergissingen te horen dat ze thuis nog altijd Chinees spreken.

In het zaaltje zitten oud-minister Jan de Koning, die de getuigschriften zal uitreiken, en veel leden van de Chinese ouderenvereniging Chun Pah, gekleed in witte trui en rode omslagdoek. Het zachte gebabbel van de oudere Chinese vrouwen klinkt voortdurend op de achtergrond. Ze kunnen de Nederlandse toespraken vrijwel niet verstaan, maar dat er reden is om trots te zijn op de jonge Chinese intellectuelen, is hun wel duidelijk. Als intermezzo zingen de vrouwen een ontroerend Chinees liedje, waarin zij in het Mandarijnenchinees hun nageslacht toezingen: "Jongeren wees actief!'

Mix Chan is voorzitter van de stichting CCRM en lid van het CDA. De band met het CDA is min of meer toevallig ontstaan, vertelt hij. Een jaar of acht geleden had stichting alle grote politieke partijen aangeschreven en het CDA had als enige gereageerd. “Later zeiden de andere partijen dat ze nooit iets ontvangen hadden, maar dat is onzin”, lacht Chan, bedrijfsleider van een Chinees restaurant. Maar de verwantschap gaat dieper. Chinezen streven net als het CDA naar evenwicht en stabiliteit. “De PvdA wil alles van bovenaf regelen en daar houden Chinezen niet van. De VVD is weer het tegenovergestelde, alles vrij. Het CDA zit er mooi tussenin”, zegt Chan tevreden.

Veel nieuwe leden zal het CDA echter niet aan de cursus overhouden. Chan: “Chinezen houden nu eenmaal niet erg van politiek, dat komt door de overheersingen van het keizerrijk en het communisme.” Een van de cursisten zegt dat hij “een beetje aanhikt tegen het religieuze van het CDA”. “De meeste Chinezen zijn niet zo gelovig. Ik ben, vanuit de sector waarin ik zit, nog het meest liberaal.” Ze zitten op de cursus om de Nederlandse maatschappij beter te leren kennen. Chan: “Vergis je niet. Zelfs al is een Chinees afgestudeerd als arts, in het contact met anderen artsen zal hij vaak veel problemen krijgen, doordat hij afkomstig is uit een erg gesoleerd milieu.”

“Wij, als tweede generatie”, betoogt Cecilia Wong, “wij moeten een brug vormen naar de ouderen die slecht Nederlands spreken. Door de lange werktijden in de horeca raken ze snel geïsoleerd. Wij moeten laten zien dat we als Chinezen bestaan.” Het gemeenschapsgevoel bij de Chinezen is groot. Als aan het slot van de dag de cursisten op de foto gaan met hun cursusleiders, staan binnen een mum van tijd vrijwel alle andere aanwezigen ook op het podium: met zijn allen op de kiek en Jan de Koning in het midden.