Contact

Stel je hebt als alleenstaande ten einde raad geschreven op een contactadvertentie in de krant en nu zit je, na een wandeling langs het strand, op een "toplocatie' met een "quality single' een glaasje wijn te drinken voor de open haard. In de advertentie stond dat ze van een goed gesprek hield in fijne sfeer en met enige diepgang. Tsja, aan zee stond zoveel wind dat er nauwelijks gesproken kon worden, maar hier thuis zul je moeten praten. De muziek is plezierig en ze schenkt een lekker glaasje wijn. Maar dat wist je tevoren: muziek- en wijnvoorkeur waren in de advertentie, die behoorlijk uitgebreid was, aangegeven, evenals de stijl van haar huis.

Maar waar moet je het nu in godsnaam over hebben. Ze volgde een HBO-opleiding en ze heeft een interessante baan in de verzorgende sector. En die baan is zo druk dat ze geen tijd had “naar dat ene te zoeken, dat haar leven toch vollediger kan maken: een maatje”. Ze is blond en slank, “volgens haar vrienden heel aantrekkelijk”, voorkeuren Mozart, Maarten 't Hart, Reve niet, golf en paardrijden, vakantie in Frankrijk of Portugal, eventueel een safari, rok, maar ook een spijkerbroek, een goed glas wijn bij de open haard en niet roken.

Daar zit je dan voor die open haard, ook niet-roken, zonder snor of baard, in je spijkerbroek, maar thuis ook wel snelle pakken, eigenlijk liever Beethoven, maar Mozart kan ook wel, mits niet zijn blaasmuziek. Zou je nu kunnen opbiechten dat je 't Hart een nichterige zeikerd vindt en Reve met zijn Op weg naar het einde best een leuke schrijver? En wat heeft ze eigenlijk een aanstellerig lachje. En dat is geen wijn drinken, maar wijn naar binnen gieten. En je kunt wel van honden houden, maar je hoeft je er niet door in je gezicht te laten likken. En ik vind golf een stomme sport. Laatst zag ik het op de TV. Die eerste lel is wel aardig. Maar dan moeten ze die bal in zo'n putje pielen. En dan staan er nog mensen op een tribune voor dat soort midgetgolf te applaudisseren. Ze had net haar GVD of GVB gehaald en had al een aardige handicap.

Nou dat kon je wel zien. En dan paardrijden. Ik ben bang voor paarden en ook voor grote honden. Laatst op vakantie ben ik nog door zo'n kreng in mijn been gebeten. Ik vertelde dat ik socioloog was. Die zijn toch heel links, vroeg ze.

Ze keek daarbij spiedend naar mijn schoenen. Bruine leren Clarks met luchtvering. Een beetje voetbalschoenmodel, maar wel geadverteerd in een bekend wetenschappelijk weekblad. Draag je die vaak, vroeg ze. In ieder geval naar mijn werk, zei ik, want als ik daar met een beetje klassieke schoenen en een net pak kom, dan denken de studenten dat ik rechts ben en dan willen ze niks meer van me leren. Ze knikte begrijpend. Dus inderdaad links. Nee, zei ik, ik ben net als de PSP indertijd: ik ben niet links, ik ben niet rechts en ik sta ook niet in het midden. En nu ga ik even naar huis. Ik bel je nog wel een keer, of ik schrijf je een briefje of zo. Ze knikte. Aan de "warmte in contact' waren we eigenlijk niet toegekomen. En we hadden ook niet besproken wat verstaan moest worden onder "een stuk eigen vrijheid met wederzijds respect voor elkaar'.

Nog maar eens op een andere advertentie schrijven. Eens moet je toch iemand tegen komen met wie het klikt. Of niet soms.