Cats in Carré weer visueel spektakel

Voorstelling: Cats, musical van Andrew Lloyd Webber, naar T.S. Eliot, vertaald door Gerrit Komrij. Decor: Paul Gallis en Hans in 't Veld. Kostuums: Rien Bekkers. Muziek o.l.v. Maurice Luttikhuis. Regie: John Yost. Gezien: 27/11 in theater Carré, Amsterdam. Aldaar t/m eind mei.

Er hangen weer guirlandes van lampjes in Carré en opnieuw zijn de stoelen in de stalles weggehaald om ruimte te scheppen voor de vuilnisbelt die het decor vormt van Cats. De musical van Andrew Lloyd Webber, naar de kattenverzen van T.S. Eliot, was er al twee keer eerder: in 1987 en in 1988. Deze derde keer is ingegeven door het feit dat het Amsterdamse circustheater op dit moment een ingrijpende verbouwing ondergaat, zodat er tijdelijk geen toneel is om op te spelen. Achter die schilderachtige afvalberg, op de plaats van het oude, veel te klein geworden toneelhuis, gaapt nu - ver buiten het zicht van het publiek - een gat. Het orkest zit zelfs noodgedwongen in een glazen bak in één van de foyers; elders was geen ruimte meer.

Maar al die logistieke overwegingen gaan schuil achter een feeëriek belicht spektakel dat er wezen mag. Niet eens in de eerste plaats om de effectieve muziek van Lloyd Webber, maar bovenal om de feliene choreografieën van Gillian Lynne die haar katjes laat grauwen en klauwen, vol krolse wellust en jeugdige energie, met mirakelse inventiviteit en duizend kleine bewegingsgrapjes in alle hoeken van het theater. Het zijn er 22, deze keer voornamelijk uit eigen land, en ze verstaan de katse kunstjes weer als voorheen. Van de solisten valt nu vooral de debuterende Ellen Evers op, als Grisabella met haar aangevreten bontje - ze beeft over haar hele dunne lijfje en bij haar hemelvaart laat zich heel gemakkelijk een traantje wegpinken.

Intussen is de verstaanbaarheid van Gerrit Komrijs rijke, maar gecompliceerde versregels het grootste euvel gebleven. Ik vermoed dat maar weinig bezoekers precies kunnen navertellen wat hier tekstueel gaande is geweest. Maar datzelfde is ook in Londen een probleem - en dáár draait Cats nu al ruim elf jaar ononderbroken. Er is in visueel opzicht zoveel te beleven dat niemand zich eraan lijkt te storen: de gevarieerde en veelzijdige bewegingspatronen, de pep-songs, de afwisseling van licht, geluid en ritme, het raffinement van aankleding en grime, en alle andere hoogstandjes die het hooggeëerd publiek in de ban van het spektakel brengen. Cats is een fenomeen, ik zou er geen ander woord voor weten.