Vrolijk en opvoedend concert in BIMhuis

Concert: Pianist Guus Janssen en de rietblazers Ab Baars en Peter van Bergen in diverse bezettingen met Huib Emmer, Terry (The Ex) en Andy (Dog Faced Hermans) gitaar, Ernst Glerum en Wilbert de Joode (contrabas), Martin van Duijnhoven en Wim Janssen (slagwerk). Gehoord: 26/11 BIMhuis, Amsterdam

De vraag "vorm of vent?', ooit eens een literaire kwestie, werd gisteren muzikaal aan de orde gesteld. Dat gebeurde in het BIMhuis waar drie zeer vormgevoelige kerels, pianist Guus Janssen en de rietblazers Ab Baars en Peter van Bergen, ieder een nieuwe cd presenteerden. Moesten zij hun plaat naspelen, die ze toch heel bewust zo hadden gemaakt, of er juist afstand van nemen, omdat wat gisteren was vandaag niet meer is? De drie musici losten het op zoals creatieve geesten dat wel vaker doen: door te bevestigen en te ontkennen tegelijk, in de wetenschap dat elke levende vorm tijdelijk is. Pianist Guus Janssen, bevallen van een solo-cd, speelde vooral met anderen, rietblazer Peter van Bergen liet van zijn nieuwe cd maar één kort stuk horen, en zijn collega Ab Baars liet zich inspireren door twee gitaristen uit het punk-circuit: Terry van The Ex en Andy van Dog Faced Hermans. Het resultaat was vrolijk en opvoedend tegelijk, van het door een zware jivebeat à la Johnny Otis geschraagde Koto a Gogo van Janssen tot het door de beide gastgitaristen hevig "geïndustrialiseerde' Asor van Ab Baars. Dat de grens tussen highbrow en hit soms maar heel vaag is, bleek uit Huib Emmers compositie Bloed en Olie. In de duo-versie met Peter van Bergen op tenorsaxofoon klonk het streng en zakelijk, maar met een motorische beat erbij (jazz, rock of funk) zou het iedere danszaal kunnen veroveren. Vorm was ook aan de orde in twee stukken die deze avond fungeerden als rode draad, Wow en Line Up, beide van wijlen Lennie Tristano, aangedragen door Guus Janssen. In het eerste stuk speelde Peter van Bergen het thema mee op contrabasklarinet, ongetwijfeld een wereldpremière, in het tweede stuk was het Ab Baars op de gewone klarinet. Het tempo lag minder hoog dan in Tristano's solo versie uit 1955, maar wat niet is, komt wellicht nog eens.

De vormkwestie blijkt ook bij het scheiden van de markt. De cd van Guus Janssen bestaat uit een doosje zonder plaat en om tot Peter van Bergens Fundamental door te dringen zijn een gereedschapskist plus rekenlineaal onontbeerlijk. Direct toegankelijk is alleen 3900 Carol Court van het trio van Ab Baars, gesierd door een prachtige voorplaat van dichter/beeldend kunstenaar Lucebert. Over vorm en vent gesproken.

    • Frans van Leeuwen