Moderne choreografie borduurt voort op gebruikt stramien

CaDance Festival, Den Haag. Voorstellingen: 1. Korte stukken. Choreografieën van: Liat Steiner, Rinus Sprong, Reginaldo Dutra en Mette van der Sijs. Gezien: 23/11 Korzo Theater. 2. Dansgroep Charmante Haaien met Hunters and sleepers. Choreografie: Mischa van Dullemen. Silk purses & pigs ears. Choreografie: Michael Beards. Scenografie, kostuums: Erik Kouwenhoven. Gezien: 25/11 Korzo Theater. Verder: 6 t/m 9/12 Amsterdam; 22/1 Utrecht; 19/2 Alkmaar.

Het Haagse CaDance Festival wordt zaterdag afgesloten met de bewegingsvoorstelling Khazar van Sergio Ulhoa, een concert van de groep Motel Bokassa en daarna een pilsje met muziek (Skippy) in het café van het Korzo Theater. In veertien dagen kreeg het publiek een uitstekend overzicht van wat er zich op het ogenblik afspeelt binnen de moderne dans. Daar is een luwte te bespeuren. De jonge choreograaf van nu zet zich niet meer af tegen zijn voorgangers. Die wil hij zelfs niet overtreffen. Onbekommerd borduurt hij verder op een eerder gebruikt stramien en geeft zijn werk titels die vaak nergens op slaan.

Dat was ook kenmerkend voor vier kleine produkties gebundeld in de voorstelling Korte stukken. De Israëlische danseres/choreografe Liat Steiner gebruikt het bewegingsidioom van de jaren zestig in het duet Antiparticle. Hierin moeten twee personages - gedanst door haarzelf en Lior Lev - ook de verschillende aspecten van één individu uitdrukken. Dit uitgangspunt blijkt minder uit de choreografie dan uit het hermetische toneelbeeld van Erik Kouwenhoven. Wel slaagt Steiner erin een gevoel van eenzaamheid over te brengen, daarbij geholpen door een sombere cello-compositie van Benjamin Britten.

Rinus Sprong staat als danser bij het Scapino Ballet Rotterdam onder invloed van Ed Wubbe, de huischoreograaf en waarnemend artistiek leider. Voor de Workshop '92 maakte Sprong het duet Wapenfeit, waarin hij middeleeuwse motieven combineert met buitenaardse wezens. Voor het festival heeft hij hieraan een introductie toegevoegd, een in slowmotion uitgevoerde bewegingscalligrafie over de evolutie van de mens. Sprong gebruikt bewust een kale ruimte, zodat alle aandacht uitgaat naar de intense vertolking van Esperanza Romero en Serge Rampal.

De solo Dorst is de eerste zelfstandige produktie van de Braziliaan Reginaldo Dutra. Naast een studie klassiek ballet en moderne dans in het buitenland, deed Dutra hier een opleiding dansexpressie. Dorst is een suggestieve act over de relatie tussen vampier en prooi, waarin Dutra - als Dracula en slachtoffer tegelijk - je huiverend meevoert langs kolonies vleermuizen in kille catacomben.

Mette van der Sijs maakt soms lokatie-projecten binnen het danswerkplaatscircuit. Deze keer gebruikt zij voor de handeling in De nieuwe buuv ook het achtertoneel en de gangen van de grote zaal in het Korzo Theater. Zo ontstaat de sfeer van een vroegere jeugdsociëteit. Maar ook de dans doet daar soms aan denken. Met ongepolijste bewegingen suggereren Karien Janssens, Mirjam Bos en Han van Poucke een spanning die vrijwel ontbreekt in het traag verlopende dansstuk.

De groep Charmante Haaien brengt in een dubbelprogramma twee nieuwe choreografieën van Mischa van Dullemen en Michael Beards. De eerste maakte een fragmentarisch duet. Van Dullemens dansstuk Hunters and sleepers moet worden gezien als een cartoon. Maar hoe men deze spotprent ook draait of keert, het verhaal ervan wordt niet duidelijk. De scherts bestaat slechts uit één gimmick: de aanwezigheid van een aantal al of niet werkende stofzuigers.

Wrang is enkel de choreografische onmacht die spreekt uit Hunters and Sleepers. Nu beschikt de jonge choreograaf niet over technisch sterke dansers, maar dat is geen excuus voor het gebrek aan eigenheid dat blijkt uit het beperkte bewegingsmateriaal. Alleen de eerste scène van een paar minuten boeit. Daarna volgt het ene cliché na het andere, lekker ingestopt met de muzikale lappendeken van een paar maten Pierre Henry, Randy Sanderson of andere componist/musicus.

Veel beter brengt Michael Beards het er af met Silk purses & pigs ears. Hij plaatst vier danseressen tegenover een beoefenaar van de Aikido-vechtsport: zacht naast hard, kracht contra souplesse. En dan is er de verleiding door het ritueel. De imponerende ceremonie van de krijger die zich gereed maakt voor de strijd en het patroon van handelingen dat de vrouw volgt om een man over de streep te trekken.

Op piepende gympjes voeren de pittige Iris Reyes en haar collega's Henriëtte Knoops, Gina Kwakman en Idit Herman hun veroveringsdans uit. Van zakelijke wezens veranderen zij in blond gepruikte vamps. Als de prooi geslagen is, verdwijnt de belangstelling. Dan trekken zij zich hautain terug achter een veilige omheining. Het zal de Aikido-vechter Rob Conradi voldoening geven, dat de vier danseressen zich als kippen achter de haan opstellen bij het in ontvangst nemen van het applaus.