Beste R.

Ik was enkele weken in Parijs, waardoor ik drie maandagavondcolleges van professor Waterman ben misgelopen.

Was jij present, heb je ook aantekeningen gemaakt? Ik wil namelijk niet te veel achter raken. Ik hoor het wel van je. Wat is Parijs duur, duur, duur. En je mag ineens nergens meer roken. Idioot, erg lastig voor een verslaafde. Gelukkig zat ik niet in een hotel, maar in een vijf meter hoog beeldhouwersatelier. (Van vrienden, die op reis waren.) Met badkamer, slaapkamer, keuken, grote loggia (om te wonen), kelder (wijn), voortuintje, achtertuin en glazen dak! Een zee van licht. Ik voelde de werklust in me opborrelen, toen ik er binnenstapte. Koffer laten vallen, jas van me afgeworpen en me vergrepen aan het kleurdoosje van hun zoontje. Maar dat gepriegel bevredigde me niet. Ik wilde iets groots maken. Hoe vaak in je leven zit je in zo'n schitterende ruimte? Wat een kans om toe te slaan. Naast het tuinhek had ik al een stam van een omgezaagde kastanjeboom zien liggen. Met fietskettingen en wiggen heb ik het rompachtige gevaarte de werkplaats binnen gesleept. De volgende ochtend al om zeven uur uit de veren om een chain-saw en een Canadese houthakkersbijl te kopen bij de quincaillerie aan de overkant. Twee weken lang vlogen de spaanders in het rond, dat had je eigenlijk moeten zien. Zweet en bloed. Uitputting, nieuwe krachten. Ik ging maar door, wat was dat heerlijk. En plotseling was m'n drie meter hoge beeld af. Uit. Nu zit ik weer thuis, op de vierde etage. Dat heeft ook wel wat. Ik heb zojuist een zelfgebakken omeletje opgepuzzeld. Op een stukje papier teken ik de omtrek van mijn omelettenmes. Mijn werk is weer klein geworden, R.