Geluk en Romario camoufleren onvermogen PSV tegen FC Porto

PORTO, 26 NOV. Lucky Ajax, een elftal dat bestaat uit Ajacieden van de gouden periode, is niet meer uniek in zijn soort. Sinds gisteravond bestaat er ook een zeker zo fortuinlijk PSV. Want op het veld van FC Porto, waar nog nooit een Nederlandse ploeg goed wegkwam, behaalde de Eindhovense formatie een miraculeus gelijkspel (2-2). Geluk camoufleerde het onvermogen van PSV. Een bal op de paal, een bijna-treffer die van de lijn werd gehaald en situaties waarin de Spaanse arbiter Navarrete een strafschop had kunnen geven, ze vielen allemaal in het voordeel van de Brabanders uit. En aan de andere kant was het de onnavolgbare Romario die volledig tegen de verhouding in twee keer toesloeg. Het eerste punt is binnen, de eerste zes ton uit de goed gespekte prijzenpot van de Champions League ook.

Slechts één PSV'er kon de tevredenheid hierover niet delen: Adri van Tiggelen. In de tweede helft werd hij van het veld gestuurd wegens een tweede gele kaart. Nota bene zijn tweede uitsluiting in vijf dagen, want zaterdag tegen Dordrecht'90 moest hij ook naar de kant toen hij de doorgebroken Simons onderuit trok. Met de stoel in de ligstand zat Van Tiggelen na afloop totaal verslagen onderuit gezakt in de spelersbus. Hij had het als een uitdaging gezien om over dertien dagen de strijd aan te binden met Marco van Basten, gisteravond de held van het San Siro in het duel tussen AC Milan en IFK Göteborg.

Maar dat kan hij nu wel vergeten. Een keer geel wegens aanmerkingen op de leiding en een maal geel na het wegduwen van een tegenstander zullen door de strafcommissie van de UEFA worden bestraft met een wedstrijd schorsing. Trainer Hans Westerhof dacht dat de Spaanse arbiter, beslist geen thuisfluiter, bij de laatste overtreding een “administratieve fout” maakte, omdat Popescu de overtreding zou hebben begaan. Maar Van Tiggelen hielp hem later uit de droom. “We botsten schouder aan schouder tegen elkaar op. Hij viel natuurlijk erg gemakkelijk. Wat ben ik hier vreselijk ziek van. Zaterdag kreeg ik ook al zo'n prent. Het is een rampweek voor mij. Het was zo schitterend geweest om tegen Van Basten te spelen.”

De 35-jarige Van Tiggelen was een van de weinige PSV'ers die redelijk op de been bleef tegen het technisch en tactisch sterke FC Porto. Van de intentie om de Portugezen vast te zetten op eigen helft, kwam in het matig gevulde Das Antas-Stadion helemaal niets terecht. PSV moest het initiatief voortdurend uit handen geven op het moeilijk bespeelbare veld. In de persoonlijke duels werden de Eindhovenaren gedold op de vierkante meter, maar de logische afstraffing bleef uit. Deels door het voortreffelijke keeperswerk van Hans van Breukelen, met afstand nog steeds de beste doelman van Nederland, en deels dankzij de eerder gememoreerde voorzienigheid.

Westerhof wilde het achteraf niet bekennen, maar hij had een taxatiefout gemaakt door Jan Heintze aanvankelijk te koppelen aan de flitsende Bulgaarse spits Kostadinov. De linksback, geen sterke mandekker, liet hem regelmatig glippen. Na ruim een half uur nam Westerhof geen risico meer en mocht de 21-jarige Ernest Faber zijn taak overnemen. “Ik ben er vanuit gegaan dat Porto met één spits zou spelen”, verklaarde Westerhof zijn handelwijze. “Zo heeft de ploeg de laatste weken steeds geopereerd. Heintze had dan rustig links in de zône kunnen lopen. Maar nu moest hij in het centrum zijn man opzoeken en dat deed hij onvoldoende.”

Het kwaliteitsverschil tussen PSV en FC Porto was verder schrijnend te noemen. Vanenburg kwam aan offensief voetbal nauwelijks toe. De Portugezen c.q. Brazilianen lachten om zijn bewegingen. Kieft speelde ongetwijfeld een van zijn slechtste Europa-Cupwedstrijden. Hij werd regelmatig aangespeeld, maar dat betekende bijna altijd balverlies. Popescu moest hand- en spandiensten verlenen aan de defensie in plaats van aan de opbouw te werken. Op het middenveld deelden Jaime Magalhães, Semedo en Rui Filipe de lakens uit. Westerhof moest achteraf bekennen dat hij deze overmacht van de Portugezen niet had verwacht. “Het heeft me verrast dat wij zo weinig in balbezit zijn gekomen. Het accent lag bij ons bewust op het middenveld. In het begin duurde het een half uur voordat we onze spitsen konden bereiken. Daarna kregen we wat meer grip op het middenveld. Maar dat werd eigenlijk pas echt beter toen in de tweede helft de conditie ging meespelen. Dat we het in de slotfase zo moeilijk hebben gehad kwam natuurlijk door die rode kaart. Want toen misten we mensen op de vleugels om opkomende spelers op te vangen.”

Het verschil in klasse tussen PSV en Porto werd in feite door één man geëgaliseerd: Romario. Kort voor rust gleed hij op het juiste moment naar het doel na een goede pass van Popescu en een voorzet van Erwin Koeman. Na rust bracht hij PSV zelfs tegen alle logica in op een voorsprong door middel van een vrije trap à la Maradona. Terwijl zelfs de PSV'ers zich nog afvroegen hoe ze 'm zouden nemen, krulde de Braziliaan de bal om de muur de goede hoek in. Op de eenzame straftrainingen heeft hij honderden van dit soort vrije trappen genomen. Zo wierp die alternatieve maatregel van Westerhof gisteravond op een curieuze wijze zijn vruchten af.

Romario gaf met twee treffers zijn visitekaartje af in de Champions League. Nog steeds heeft de Braziliaan het voornemen om PSV na dit seizoen te verlaten. Maar een transfer zal hij met prestaties moeten afdwingen, want alleen een Europese topclub kan zijn hoge transfersom betalen. Romario wil zich dan ook onderscheiden in de Champions League en weet dat Marco van Basten zijn grote concurrent is op de topscorerslijst. De twee goals van de Braziliaan, gemaakt tegen een sterkere tegenstander in een minder elfal, mogen overigens minimaal gelijkgeschakeld worden met het kwartet treffers van Van Basten. “Ik heb vandaag misschien vijf ballen gehad”, gaf het enfant terrible ter illustratie aan. “Wij hebben niet best gespeeld. Daarom was dit dan ook een goed resultaat.” Na afloop wisselde Romario zijn shirtje met dat van zijn tegenstander Zé Carlos. “Ik ken hem nog van de Braziliaanse competitie. Wij stonden altijd als kemphanen tegenover elkaar. Ik speelde voor Vasco da Gama, hij voor Flamengo. Het is grappig dat we elkaar hier nu weer tegenkomen.”

Het was ook Zé Carlos die FC Porto in de tweede helft uit een vrije trap aan de gelijkmaker hielp. De bal werd door Popescu van richting veranderd. De eerste treffer van dan de Portugezen ging ook al via een Eindhovens lichaam in het doel. Toen schoot Jaime Magalhães en hielp Koeman ongewild mee aan de treffer. Het laatste kwartiertje was bloedstollend. Westerhof dacht na de tweede treffer van Romario dat de overwinning was veilig gesteld, niet wetende dat er nog kalmerende middelen aan te pas moesten komen. Invaller Tozé raakte op een afstand van een meter voor een vrij doel de paal na een solo van de goochelende Domingos langs de achterlijn. En Popescu trapte een boogballetje van João Pinto net op tijd uit het doel. Met zoveel geluk kan PSV nog een eind komen in de Champions League.