Immigratie

Dr. Obdeijn, die wordt opgevoerd in het artikel "Minder noodkreten, meer pragmatisme' (NRC Handelsblad, 19 november), wil dat wij immigratie zien als een kans, en niet als een probleem. Hij draagt daarbij voorbeelden aan van immigratie uit het verleden.

In het verleden waren er echter geen sociale voorzieningen. Dat alleen al maakt elke vergelijking met vroeger irrelevant.

Deze voorzieningen zijn niet bepaald een stimulans om te gaan leren dan wel onaantrekkelijk werk te verrichten, maar wèl een grote trekpleister. Dat is wat het probleem van "gezinshereniging' (zoals het tegen betaling uithuwelijken van dochters bijvoorbeeld in Marokko) zo groot maakt.

Natuurlijk vindt Obdeijn dat de overheid meer moet investeren in de hier wonende allochtonen. Maar dan kun je niet staande houden dat we op zijn minst neutraal zouden moeten staan tegenover voortgaande immigratie, want we kunnen als het gaat om die investeringen niet discrimineren tegenover de nieuwkomers. En dat wordt dweilen met de kraan open.

Volgens Obdeijn moeten we de allochtonen laten zien “dat ze hier welkom zijn”. Zijn we daar als bevolking zo slecht in geweest? Ik denk dat we sinds de jaren zestig verzuimd hebben (en niet alleen ten opzichte van allochtonen) als samenleving duidelijk te maken dat welvaart is geschoeid op leren en op werken en dat sociale voorzieningen zijn bedoeld als een vangnet en niet als een hangmat.