Succes voor Nederlandse popgroep; Bettie Serveert nog enigszins schuchter

Concert: Bettie Serveert. Gehoord: 21/11 Gigant, Apeldoorn. Herhaling: 29/11 Effenaar, Eindhoven; 2/12 Melkweg, Amsterdam; 3/12 Vera, Groningen; 4/12 Doornroosje, Nijmegen; 10/12 Brouwershoek, Leeuwarden. Tournee t/m januari 1993.

Al vier weken achter elkaar wordt door de Engelse muziekkranten met enige verbazing geschreven over een nieuwe Nederlandse groep met de onuitsprekelijke naam Bettie Serveert. Met het hun typerende gevoel voor overdrijving werd de groep

in de New Musical Express de reden genoemd "om uit te kijken naar 1993' en de Melody Maker plaatste een foto van een serverende Betty Stöve, ter verduidelijking van de naam.

De glorieuze opkomst van Bettie Serveert heeft zich binnen een jaar voltrokken. Peter Visser (gitaar), Herman Bunskoeke (bas), Berend Dubbe (drum) en de gitaar spelende zangeres Carol van Dijk traden op op het New York Seminar nog voor ze een plaat hadden, kregen een contract bij het smaakvolle Engelse label 4AD, speelden in Engeland als voorprogramma van Belly en beginnen in februari aan een tour door Amerika.

Inmiddels is de debuut-cd Palomine verschenen. De sfeer is melancholisch, met een ontroerende emotionaliteit in van Dijks stem, die in de hoge regionen schel kan uithalen en in het laag helder en meisjesachtig klinkt. Mineur getokkel van Peter Visser en de Paul McCartney-achtige baspartijen van Bunskoeke omkleden haar voorzichtig. Alleen in de refreinen komt van Dijk niet meer boven de ontstuimige bekkenslagen van Berend Dubbe uit.

Bij het eerste optreden in Nederland na de succesvolle Engelse tour, afgelopen zaterdag in de Gigant in Apeldoorn, stonden trotse familieleden op de eerste rij. Ondanks alle toegezwaaide lof maakte de groep een schuchtere indruk. De wondermooie Carol van Dijk zong met gesloten ogen en als ze een nummer aankondigde was ze haast onhoorbaar. Maar haar hele lichaam leek doortrokken van de muziek. Achter de grote semi-akoustische gitaar was ze continu in beweging, terwijl haar linkerbeen draaiend op de hak de maat aangaf.

Gitarist Visser stond neutraal kijkend voor zich uit te spelen, maar liet zich soms in een authentieke rock & roll-pose op zijn knieën vallen. Het aandachtig kijkende publiek kwam pas in beweging bij de toegiften, met als hoogtepunt dat Visser met gitaar en al de zaal insprong. Daar speelde hij verder zijn solo's en het was een teken van doorwrochte samenwerking dat bassist Bunskoeke toen op het podium zijn effectpedalen bediende.