Niet machtig, wel kleurrijk

Wat het Europees Parlement in Straatsburg in vergelijking met bijvoorbeeld de Tweede Kamer aan macht nog ontbeert, compenseert het met kleurrijkheid. Die kan bizarre vormen aannemen. In de wandelgang rond de grote vergaderzaal van het Europees Parlement liep vorige week een zeer gedécolleteerde Italiaanse dame met een cameraploeg van een erotisch tv-kanaal. “Wat doet u voor de liefde in Europa”, vroeg ze parlementsleden die uit de halfronde zaal kwamen. Veel Italiaanse politici spraken bereidwillig in de microfoon.

Verder is er altijd wel een schreeuwpartij van de Duitse rechtsradicaal Franz Schönhuber of een tirade van de Noordierse dominee Ian Paisley tegen de paus of, zoals onlangs, een Waalse Groene die in een commissievergadering haar baby de borst gaf, omdat het parlement nog geen crèche had opgericht.

De nieuwe zaal van de Tweede Kamer lijkt qua architectuur op de "hémicycle' in Straatsburg. Maar de sfeer is anders. In Den Haag buigen specialisten zich studieus over details. Soms heeft het iets van een crematorium. Stemverheffing in de vrijwel lege ruimte hoort men zelden, een geschil wordt snel door de voorzitter tot bedaren gebracht. Het parlement in Straatsburg vertegenwoordigt ook de volksaarden. Er wordt geparadeerd en geflaneerd met Latijnse allure; de gang achter de Tweede-Kamerzaal wordt voornamenlijk op dinsdagmiddag bezocht door politici en journalisten om afspraken te maken. Bodes manen tot stilte.

In het Euro-complex hebben vrijwel alle fracties inmiddels een whip aangesteld die de Euro-politici optrommelt voor de stemmingen, vaak bestaande uit een rondgang langs de bars. In Nederland klinkt een bel, waarna de Kamerleden plichtsgetrouw uit hun werkkamers komen aangesneld. (DJE)