Twee jeugdtheatervoorstellingen geïnspireerd door Italië

Jeugdtheater. Voorstelling: De Roos van Cerzeto. Leeftijd: v.a. 8 jr. Regie: Didier De Neck. Spel: Herwig de Weerdt, Michel Berckmans, Geert de Wit. Decor: Geert de Wit. Gezien: 1/11, Schouwburg, Rotterdam. Nog te zien: tot 9/12.

Voorstelling: Giro d'Italia. Leeftijd: v.a. 6 jr. Regie: Cor Poelman. Scenario, vormgeving en spel: Gian Paolo Pippa. Gezien: 4/11, Hofplein,Rotterdam. Nog te zien: t/m juni 1993.

In De Roos van Cerzeto hebben drie Italiaanse mannen samen een grote droom: het maken van een film. Alles hebben zij al, alleen het geld voor een camera ontbreekt. De drie vinden een eenvoudige oplossing: zij dromen de film en vragen aan het publiek om mee te dromen. Een stukje karton wordt op de vloer gelegd en een postautootje komt aangereden. Op aanwijzingen van verteller Herwig de Weerdt zoomen onze ogen, als de lenzen van een camera, op de eerste scène in. Een muzikant zorgt voor de bijpassende geluiden terwijl De Weerdt geestdriftig aan zijn verhaal begint.

Hij draagt een emmer waarin een vuurtje brandt - het vuur van het verlangen om je dromen waarheid te laten worden. Aan het einde stuurt hij de as naar de zon om opnieuw een vuurtje te laten branden. De titelrol bestaat uit velletjes papier waarop de namen van de drie mannen staan geschreven en de kerk van het dorp wordt verbeeld door een man uit het publiek.

Samen met muzikant Michel Berckmans die mooie sfeervolle muziek maakt en technicus Geert de Wit speelt De Weerdt op een prettig-kinderlijke manier filmsetje. Hij weet het op zichzelf niet eens zo bijzondere verhaal zo spannend te vertellen dat je ademloos naar hem luistert en helemaal opgaat in de avonturen van het jongetje Giovanni die bij zijn oom in het Italiaanse dorpje Cerzeto komt logeren. Met lange, poëtische en geestige zinnen verweeft De Weerdt (die een van de mooiste stemmen heeft die het theater rijk is) het verhaal van de drie vrienden met het filmscript en weet hij ook nog een mooie boodschap mee te geven: dromen kunnen uitkomen, als je je fantasie maar durft te gebruiken.

Een stevig beroep op de fantasie doen over het algemeen ook regisseur Cor Poelman en acteur Gian Paolo Pippa. In het begin van de jaren tachtig maakten zij met het Ktheater baanbrekende produkties waarin kinderen niets werd voorgekauwd en waarin de vormgeving vindingrijk en subtiel was. Hun jongste voorstelling, Giro d'Italia, brengen de twee onder de naam Theater K uit. Het materiaal hebben ze geput uit moderne Italiaanse sprookjes, jeugdherinneringen van Pippa en de Ronde van Italië: de Giro.

Een man is zijn hart kwijt en fietst door Italië om het terug te vinden. Op zijn rondreis komt hij langs sprookjesachtige plaatsen, zoals het Rijk van de Schaduwen, de Stad van de Dromen en Genova: de stad van de liefde waar de Romeo's wonen die verliefd worden op de Julia's. Aan het einde wint de man de Giro en vindt hij zijn hart terug.

De tegenspelers van de man zijn poppen en objecten. De in het rood gestoken Pippa, de witte poppen en het zwarte toneelbeeld vormen samen een mooi plaatje - maar daarmee is dan ook alles gezegd. Gezien hun reputatie valt de voorstelling tegen. Een lijn is er nauwelijks in te ontdekken en de fantasie wordt niet geprikkeld. Verder is de voorstelling te ernstig aangepakt. Een bevrijdende lach komt Pippa niet over de lippen.