Russisch voetbal opgeschrikt door sensationele omkopingen

MOSKOU, 21 NOV. Juist nu het Russische voetbal zich opmaakt voor de grote sprong voorwaarts naar Europa en de daar lonkende sportcommercie begint het wereldje er te stinken. Het werd al langer gefluisterd in het milieu: in Rusland zou je een overwinning op het veld of een plaats in een team kunnen kopen. Zo zou het nationale elftal dat meedeed aan het Europees voetbalkampioenschap in Zweden, op één man na, louter hebben bestaan uit voetballers die voor hun selectie tienduizend dollar hadden betaald. De enige die dat had geweigerd en toch werd opgesteld, was de absolute vedette Igor Sjalimov. Die kon zich dat permitteren omdat men niet om hem heen kon, zo wist menig niet-uitverkoren topvoetballer uit Rusland deze zomer bij de televisie te vertellen.

Maar deze week is voor het eerst man en paard genoemd. Een wedstrijd hoeft nog geen tien miljoen roebel te kosten, omgerekend ongeveer veertigduizend gulden. Niemand minder dan bondscoach Pavel Sadyrin heeft het grote woord gesproken en zichzelf daarmee bovendien ook nog eens besmeurd. Tijdens een persconferentie met sportjournalisten heeft Sadyrin althans een aantal concrete beschuldigingen geuit. Aantijgingen die ook betrekking hebben op zijn eigen club CSKA, het centrale legerteam dat hij naast het nationale elftal eveneens onder zijn hoede heeft.

De grote boosdoener in de Russische competitie is Spartak Vladikavkaz. Die vereniging strooit met geld, aldus Sadyrin. Clubs als Lokomotiv/Nizjni Novgorod en CSKA/Moskou nemen het vervolgens aan ook. Op 9 augustus bijvoorbeeld speelde CSKA in eigen huis tegen Spartak Valdikavkaz. De gastheren, die deze maand nergens anders dan in Barcelona de FC van Johan Cruijff versloegen en daardoor de laatste acht van de Europa-Cup I haalden, verloren drie maanden geleden in eigen huis plots met 2-4 van de onbeduidende provincieclub uit Noord-Ossetië.

CSKA kon zich dat veroorloven omdat het toch al uitgeschakeld was voor de nationale titel. Die kon Spartak Moskou toen al bijna niet meer ontgaan. Spartak Vladikavkaz daarentegen was in die dagen in de race voor de tweede plaats, een positie die recht zou geven op deelname aan het UEFA-Cuptoernooi. Die kans wilden de bestuurders van Vladikavkaz zich uiteraard niet laten ontnemen. Het zou namelijk voor het eerst in de geschiedenis van Ossetië zijn dat hun club Europees voetbal zou kunnen spelen, en dat in een deelstaat van de voormalige Sovjet-Unie die dezer dagen zelfs in oorlog is. Tot nu toe was het Europese niveau immers alleen toegankelijk geweest voor de grote Sovjet-clubs uit Moskou (Spartak, Dinamo, Torpedo), de Oekraïne (Dinamo Kiev, Dnjepropetrovsk, Sjachtor) en desnoods Dinamo Tbilisi uit Georgië. Pas nu de Sovjet-Unie uiteen is gevallen en elke deelstaat zijn eigen competitie heeft en eigen plek binnen de UEFA is internationaal voetbal (en dus het "grote geld') ook weggelegd voor de kleintjes.

Hoeveel geld Vladikavkaz voor de zege op CSKA in augustus overhad, kon Sadyrin niet zeggen. Hij wist wel dat Vladikavkaz in de lopende competitie tien miljoen roebel had geboden voor een wedstrijd tegen Lokomotiv Nizjni Novgorod (het oude Gorki). Deze laatste club nam het geld van de "valse ploeg' uit Ossetië, aldus de bondscoach, en liet zich vervolgens op 17 oktober van dit jaar in eigen stadion met 1-3 verslaan. Sadyrin zei het niet maar een paar weken later kon de sporttotalisator weer een curieuze uitslag inboeken. Dit keer won Spartak Vladikavkaz in Moskou van Asmaral, een oude bedrijfsvereniging die twee jaar geleden door een Iraans/Russische zakenman is opgekocht zoals de gebroeders Molenaar dat ooit met AZ'67 deden en dankzij grootscheepse transfers en hoge winstpremies vervolgens de sterren van de hemel begon te spelen.

Wie de portemonnee in de twee door Sadyrin genoemde gevallen had getrokken en wie zich had laten omkopen, kon de bondscoach niet zeggen. “Het is moeilijk concrete feiten te noemen. Er zijn geen documenten, dat is duidelijk. Maar iemand heeft het me verteld die ik geloof”. Sterker, zo voegde Sadyrin er aan toe, hem was ter orde gekomen dat Vladikavkaz zelfs de gelijknamige club Spartak Moskou met geld had willen smeren. Maar Spartak, de populairste club van de hoofdstad waarvan de befaamde hervormingseconoom en voetbalfanaat Stanislav Sjatalin honorair voorzitter is, “weigerde de tien miljoen roebel en won”.

Niet bekend