Plat land

Nog even wil ik het met u hebben over Key West, dat after all het meest zuidelijke puntje van de VS is, en nogal bewerkelijk qua reis, d.w.z. je kunt er heen vliegen, voor ongeveer tweehonderd gulden retour uit Miami (over Miami hebben we het ook nog even) of je kunt over de reeds gemelde "highway that goes to sea', via Key Largo, langs al die 47 bruggen - maar bruggen als de Zeelandbrug kennen wij uit ons hoofd - met een sukkelgangetje, niet harder dan tachtig, naar Key West. Ik denk dat de trein die daar reed, verwoest in 1935, het sneller deed.

Die Highway 1 loopt naar het noorden, want ze beginnen in zuid te tellen, door wel twaalf staten tot in het kleine plaatsje Fort Kent, in Maine, aan de Canadese grens. Hoever dat is weet ik niet. Ver. Wel valt op dat daar dan de Canadese Highway 2 begint. Die hebben geen 1. De Amerikaanse highways met oneven nummers lopen van zuid naar noord, met even nummers van oost naar west, dus van beneden naar boven en van rechts naar links, precies tegengesteld aan bijvoorbeeld schrijven, en net andersom als je je het zou voorstellen. Helemaal links en west loopt Highway 5, dus na enig nadenken betekent dat dat er maar 3 grote highways van zuid naar noord lopen.

Ook is merkwaardig dat Key West, hoewel het meest zuidelijk, niet tot The Deep South wordt gerekend. Het diepe zuiden van de Verenigde Staten begint in Noord-Florida, bij Tallahassee, de hoofdstad, en dan naar links, langs de kust, naar Mobile ("and they called it Mobile'), New Orleans, Baton Rouge naar Houston en die lange kustlijn van Texas waarvan ik me nooit kan voorstellen dat het aan het water ligt.

Key Largo ligt vlakbij Miami, en daar streden Humphrey Bogart en Lauren Bacall met Edward G. Robinson en een orkaan, want die had je er toen al. De grootste attractie van Key Largo is nu John Pennekamp's koraalrifpark, dus dan weet u het wel.

Omdat Ernest Hemingway niet van toeristen hield, kocht hij het huis waar ik het over had, met dat dure zwembad dat de reden voor zijn echtscheiding was, in 1931 en bleef er tot in de oorlog wonen. Nu overtreft het aantal toeristen de oorspronkelijke bevolking verre - ook de meeste negers zijn weggetrokken - die zichzelf "conchs' noemen, uitgesproken als "koks', hun naam voor die gekrulde grote schelpen die niet te eten zijn, maar door hen dus wel.

Het hele Amerikaanse leven trekt aan je voorbij als je de namen van de boten ziet die aan de Budweiser Race meedoen. Ik noem ze even: Kid Apache Kid, Dirty Laundry, C&G Cobra Power, Diet Rite/Sunoco, Gentry Eagle, Recovery, Tweet Revenge, Apache Heritage, Budweiser 8, Araski, Budweiser 13, Hyperactive, Risky Business, Katana, Cigarette Lady, Spirit of Norway, Mr. Hawk, Gifford Marine, Ohio Steel, Labatts, Eastern Express, Predator, Dolar Marine, Extractor, B/FISystems, Pipeline Express, Lap Dancer, Island Runner, Instant Therapy, Obsession, Chill Out, Rolling Thunder, Fosters Thunder, Wits End Racing, Instigator, How Sweet It Is, Mercruiser Manta, Steel Lightning, Race Rock, Tuff 'N Uff, T'bred Motor Cars, The Forge, Ocean Outboard, Thrasher, High Risk, Patriot, Whiplash, Great Adventure, Thin Icc, Phantom, Ragmuffin, Bad to the Bone, Ken's Oil, Buckshot, C.F. Express, Weinstein, Shockwave, Speed by Design, Imagine That, Parts Plus, Eye Rock, Moly Black Gold, Empty Pockets, Wide Open, Crazy Rhythm, M.R.D., Dirty Dancer, Runaway, Fountain, Gone Bananas, Nasty Habit, Spoiled Banana, Feeling Wet, Limelight en T'bred P'boats. En al die namen staan er in die onnavolgbare Amerikaanse, of zal ik zeggen, Indiana-stijl opgeschilderd.

Tijdens de race, waar ze soms met vier man in de boot zitten, worden ze gevolgd door helikopters, die vaak met hun grondstang op 1 meter hoog vliegen, soms vrijwel op de boot. De mannen in de boot worden hiervan behoorlijk opgefokt en ze weten niet of ze moeten zwaaien of sturen of gas geven. Het is één groot romantisch spel, en dat heet met veel lawaai de dood in de ogen kijken of zoiets. Snelheid, golven, enorme klappen van het water, de stuifwolk van de voorganger, de zon, de toeschouwers, de prachtige overalls, de felgekleurde helmen, het is allemaal deel van de opvoering waar de deelnemers zelf letterlijk in opgaan.

Key West is van de boten wat Miami van de auto's is. Er is geen stad meer automotive dan deze grotendeels Cubaanse stad. Zestig procent spreekt Spaans, en van de rest is de helft analfabeet. Men zal er dan ook met moeite een boekhandel vinden en het verbaast me dat de komiek/columnist Dave Berry hier woont. De winkelstraten down town leveren allemaal hetzelfde beeld: winkels met auto-accessoires, radio's, cellular telefoons, faxen, computers, T-shirts, parfums en souvenirs, meestal in één winkel verenigd. Men wordt sterk aangeraden binnen de twee door het hotel aangegeven blokken te blijven, ook overdag, wegens rovers. In Miami word je voor zes dollar neergestoken, zegt het spreekwoord. Anderzijds is dit de stad als je een Amerikaanse auto wilt kopen - en dat willen veel Nederlanders. En, zoals gezegd, losse telefoons en faxen.

Miami Beach is de plek van de Art Deco. Twee weken geleden besloot de stad eindelijk de hotelfaçade op de monumentenlijst te plaatsen en er wordt druk verbouwd en geschilderd. Wie roze verf kan leveren zit op fluweel, want die kleur viert hoogtij (in tegenstelling tot de oorspronkelijke kleuren van voor de oorlog). Hierop zijn de pasteltinten van Miami Vice gebaseerd.

De hotels en huizen zijn inderdaad mooi. Omdat er nog geen air-conditioning was toen ze gebouwd werden, hebben veel ramen zogenoemde wenkbrauwen, platte uitstekende stenen zonweringen. Overal zie je de horizontale race-strepen en de stroomlijn van de jaren dertig, compleet met ronde hoeken aan alles, muren van glastegels en ook hotels in een niet bestaande stijl: het futurisme van Hollywood, zoals men daar dacht dat moderne hotels eruit zouden gaan zien, volgens de decorbouwers.

Hoewel Florida qua landschap zeer op Nederland lijkt met zijn vlakke land doorsneden door sloten en vaarten, vormt het toch een uiterst merkwaardig deel van de VS. Voor kooplustigen een must.