Gert-Jan Dröge begon na het gymnasium als ...

Gert-Jan Dröge begon na het gymnasium als programmamaker bij Paradiso, na een paar jaar werd hij regie-assistent. Hij was betrokken bij theaterprodukties als "Reconstructie' en "Anatevka' en bij de oprichting van toneelgroep Globe. Vervolgens werd hij manager voor twee schilders te Milaan, assistent van Jan Cremer en oprichter van twee discotheken en een café: De Schakel, Richter en Chez Nelly. In Richter begon het praatprogramma "RUR', dat Dröge opzette en vijf jaar produceerde. Hij maakte enkele jaren de society-pagina "Milieu' in de HP en stapte daarna over naar de AVRO-televisie. Het programma "Glamourland' gaat binnenkort zijn derde en laatste seizoen in. Onlangs stelde Dröge zijn ontboezemingen "voor society-minnend Nederland' te boek.

Woensdag 11 november

Vanochtend met een schok wakker geworden. Vandaag begint het dagboek voor NRC Handelsblad. Voor mijn geestesoog verschijnt mijn agenda. Ik lees alleen maar saaie dingen. Woensdag: tekst schrijven over Harry Mens. Heb ik daarvoor gymnasium gedaan? Had ik maar een echte baan genomen, zoals iedereen hier in de straat. Enfin, ik heb nog steeds een kater van het feestje ter ere van de presentatie van mijn boek. Bij die gelegenheid werd mij een koekje van eigen deeg geserveerd. Sta ik meestal aan de zijlijn van het feestgedruis, om vanachter een plant of een gordijn naar de mensen te kijken, deze keer viel mij de eer te beurt om zelf als feestvarken te fungeren.

De uitgeverij had bedacht dat het Amstel Hotel een passende locatie zou zijn om het "Glamourlandboekje' feestelijk te overhandigen, en tevens hadden ze het fijne idee gehad om alle hoofdrolspelers uit Glamourland uit te nodigen. Dus daar stond ik dan tussen de Des Bouvrietjes, de Van Heijninkjes en de Mensjes. Frans Molenaar had drie mannequins meegenomen om Govers te jennen, Tineke de Nooy had een cameraploeg bij zich om een leuk glamourlandachtig programmaatje te draaien, meneer Toet van de kaviaar had een uitnodiging gekregen, meneer Heuft van de Yab Yum ook, en Catherine Keyl had geen uitnodiging ontvangen maar was toch maar gezellig gekomen. U begrijpt we hebben genoten.

Veel vrienden had ik voor alle zekerheid maar niet gevraagd, op een groepje intimi na. Zij hebben gelukkig een reuze leuke avond gehad. Om half één 's nachts belden ze op uit het River-café of ze een rekening van 1200 gulden op mijn naam konden zetten. Maar toen had ik het antwoordapparaat al aan.

Donderdag

Vanochtend begonnen aan een nieuw item voor Glamourland. Dat is elke keer weer een ramp. Het schrijven van commentaar bij een filmpje van acht minuten duurt drie à vier dagen. De eerste dag ben ik depressief, de tweede dag depressief èn in de war, en de derde dag is dan de bedoeling dat de leuke tekstjes uit de mouw komen vallen. Gelukkig heb ik veel steun aan mijn redacteuren Arnoud Holleman en Jan Zandbergen. Zij lachen me er doorheen. Zonder hen zou er niks op papier komen. En als de tekst dan af is, en Merel Laseur er haar goedkeuring aan gehecht heeft, is de boel klaar voor montage. Monteren is een genot. Alles wat ik niet kan, vind ik leuk om te leren. Ik kijk dan ook uit naar de volgende week want dan mogen we weer drie dagen in het donker zitten met Gerard Antonioli. Gerard is de video-editor en hij fungeert als een soort rechter bij het programma. Als Gerard niet lacht, gaat het eruit. Menig poëtisch stukje is op deze manier al op de montagevloer terechtgekomen. 's Middags gepatienced.

's Avonds moesten we òp. Om zeven uur moest ik aanwezig zijn in een kil kantoorpand op de Leidsegracht om geïnterviewd te worden voor de Amsterdamse kabel door Theo van Gogh. Nu is Theo een goede vriend van me, dus echt bang was ik niet. Ze vonden het na afloop een hééél móói melancholisch interview. Nu weet ik niet direct of ik dat wel gewild had. Ik kom toch liever over als een beetje een vage nitwit, of als hofnar om het mooi te zeggen. Laat mijn diepere gevoelens maar bewaard blijven voor mijzelf en voor m'n vrienden. Er wordt al genoeg ontboezemd op de televisie. En wat is er trouwens zo interessant aan de innerlijke roerselen van iemand wiens enige ambitie is de mensen te amuseren? Ik ben toch ook niet benieuwd naar "de wereld volgens Hans van der Togt'? Enfin, lief dagboek, het leven is zwaar, maar Theo is een schat dus het valt hopelijk mee.

Vrijdag

Daar ik ooit in een onbewaakt ogenblik tegen mijn goede vriend Sjoerd Bakker, de schilder, heb geroepen ""Natuurlijk zal ik een toespraakje houden als je nieuwe boek uitkomt'', moest ik er vandaag aan geloven. Twee dagen heb ik lopen zuchten op de tekst. Omdat ik Sjoerd ken uit Bangkok, waar hij de helft van het jaar leeft, had ik een ietwat smeuïg toespraakje voorbereid, vol saillante details over des schilders gogo-leven aldaar.

Toen ik bij binnenkomst echter zag dat er allemaal keurige heren in pak en dames in twinset met een enkel snoertje parels rondliepen, heb ik in een weinig elegante houding in de vestiaire nog hevig in de tekst staan krassen. Per slot van rekening moet Sjoerds boek verkocht worden...

Na afloop met z'n allen aan de drank in café Welling. Sjoerd, Jaap, Jojette, Koefang, Piet, Santje, en ook Connie Palmen, die ik nog nooit ontmoet had. Wat een leuk mens. Ben meteen verliefd geworden op haar, en aangezien ze ook wel van een drankje houdt weet ik opeens ook alles over Ischa Meijer. Die vrouw is echt een verademing. Zegt ze zomaar ineens: ""Ik wil niet op televisie want televisie bezoedelt.'' Ik was ontroerd. Laat de dames en heren uit Glamourland het maar niet horen. Maar ze heeft natuurlijk gelijk. Het heeft ook iets g^enants om, als je maanden aan iets moois hebt zitten schrijven, in een of andere nonvaleurderige talkshow je boek te moeten slijten omdat het anders niet verkoopt. Ben later op de avond nog met Connie naar De Pool geweest en naar de Chinees, doch heb haar na de soep moeten verlaten i.v.m. drankgebruik. We worden oud.

Zaterdag

Op zaterdag valt altijd de vakliteratuur in de bus. Met angst en beven sla ik de Weekend open. In een iets te openhartige bui heb ik tegen een van hun mensen gezegd dat ik me wel eens de reïncarnatie van koning Ludwig II van Beieren voel, en je weet maar nooit wat ze daar van maken. ""Waanzinnige waart rond in society-circuit''? ""Hofnar wordt koning''? ""Geen liefdesbaby voor Dröge''? Gelukkig valt het mee. En de foto is mooi. Ik besluit onmiddellijk aan het werk te gaan voor Glamourland. Na uren staat er nog niks op papier, en als om een uur 's middags Jan en Arnoud komen en ze zien het lege vel onder mijn handen, komen meteen de opmerkingen. ""GJ weer niks?'' ""Zeker gepatienced vanochtend!''

Ben maar vlug naar m'n vriend Etienne gegaan en heb de verdere middag lekker gedominood. Verder nog wat in het café gezeten met mijn jeugdvriendinnetje Barbara S. We hebben samen nog in de boks gestaan en aan hetzelfde flesje gelurkt. Dat hebben we vanavond nog eens dunnetjes overgedaan.

Zondag

Zondag is de beste dag om te schrijven. Geen telefoon, geen geluid op straat, heerlijk, en het heeft ook iets stiekems dat schrijven op de dag des Heeren.

Vandaag kon het echter allemaal niet doorgaan want ik moest met de trein naar Delft voor een kleine familie-reünie. Een paar keer per jaar treffen mijn twee zusters en mijn broer en ik elkaar en het is altijd erg gezellig. De band is hecht. We beschikken alle vier over vrij harde stemmen en we praten graag door elkaar heen dus het is al gauw een kakafonie waar de twee zwagers nauwelijks bij getolereerd worden. Een ware familie-ruïne.

Hebben ook nog overwogen om te gaan tea-en in Des Indes maar door al het praten is het er niet van gekomen. Meestal vindt mijn familie het spannend om met mij over straat te gaan want ik ben tegenwoordig "iemand van de televisie' en het is altijd leuk om naast "iemand van de televisie' te lopen en dan te zien dat-ie herkend wordt. Roem straalt af. Alleen het vervelende is dat als je er op uit bent om herkend te worden, er nooit iemand op of om kijkt. Herkend worden op straat overkomt mij alleen maar als ik schimmig voor de etalage van een sekshop sta, nèt een pond chocola sta te kopen bij Pasteuning, of als ik beladen met vijf plastic tassen in lijn 2 zit . . . Gelukkig is er troost want Jan des Bouvrie kan helemaal niet meer over straat. Als die langs een terras loopt staat iedereen en masse op en roept ""Hallo, daar zijn we weer''.

Zelf zit-ie er echter niet mee. Zegt-ie.

's Avonds televisie gekeken. Ze moeten eens ophouden met roepen dat Koot & Bie niet meer leuk zijn. Ze zijn wèl leuk. Alleen deze leader al, waarin ze ouwe coke uit een deurmat slaan, is een vondst.

Maandag

Twee keer in de week komt Woutje. Zij is een goed mens. Ze doet de was, de schoonmaak en de boodschappen, en zonder haar zou ik als zwerver rondlopen. Haar specialiteiten zijn: algeheel aardig zijn, en prachtig de was ophangen. Mijn wasrek kan zó op een Greenaway tentoonstelling.

Verder de hele dag getobt en geschreven en 's avonds gegeten met Tonio Hildebrand en zijn vriendin. Tonio, een uiterst beminnelijke bemiddelaar in alles, geeft af en toe eens een tip voor Glamourland, dus Tonio moest bedankt worden en Tonio koos voor een etentje bij L'Europe. Gelukkig deze keer niet ziek geworden van het eten. Meestal krijg ik buikpijn als ik in een duur restaurant gegeten heb. Vreemde paddestoelen in de soep, zoete sausjes over de zwezerik, handgemaakte bonbons, allemaal heel exquis natuurlijk maar ik blijk toch meer een Febo-type te zijn, want daar krijg ik nooit buikpijn.

Tonio's vriendin Lennie, van beroep natuurgenezeres, had heel aardig pillen voor me meegenomen die ik absoluut moet slikken wil ik afkomen van spontaan uitslaande transpiratie, telkens als de camera aangaat. En ik hèb al zoveel pillen, poeders, zalfjes, oliën, crèmes en dynamische badzouten. Er staat nog een hele onuitgepakte doos met gezond spul van de Biodermalletjes in de badkamer. Ook al van die mensen die het goed met me menen. Help. Verder heb ik in bed nog erg in dubio gelegen over een brief van een Baukje van Griethuyzen over het Avro-kerstpakket. Moet ik nu het Wijnpakket nemen, het Visgeschenkpakket, of het Verrassingspakket? Heb de hele nacht wakker gelegen. Vorig jaar hadden ze als verrassing een steengrill in het verrassingspakket gedaan en Woutje is nog aardig van de fiets gevallen met dat zware ding achterop.

Dinsdag 17 november

Deze week geen enkel feestje of partijtje waar we met de ploeg van Glamourland naar toe moeten. Uitnodigingen genoeg, maar niks waarvan je denkt: dat mogen we niet missen. Bovendien hebben we al meer dan genoeg gedraaid de laatste maanden: de 50ste verjaardag van Jan des Bouvrie, een half uur over de chic van Beverly Hills, de Hollandse dag in Cannes, een tennistournooi in Molenhoek, en op het ogenblik zitten we vol zorgenrimpels gebogen over de tekst bij het jubileumfeestje van plastisch chirurg dr. Molenaar. Terwijl je toch zou zeggen dat een partijtje van een plastisch chirurg een uitgelezen onderwerp is voor Glamourland, en zeker dat van dokter Molenaar want die is beroemd, bekend en berucht. Maar om de juiste toon te vinden, net die middentoon die de mensen op het scherm in hun waarde laat, en de kijkers thuis een glimlach ontlokt, dat kan mij veel zorgelijke trekken om de mond doen krijgen.

Moet je nu bijvoorbeeld zeggen: ""Annemarie Oster had heel gladjes de uitnodiging voor het feestje van de plastisch chirurg afgewimpeld'', of ""Met opgetrokken bovenlip had Annemarie Oster de uitnodiging direct afgeslagen''? We kunnen de hele opmerking natuurlijk ook weglaten. Per slot van rekening is Annemarie Oster best redelijk aardig, maar ja, aan de andere kant, ik doe veel vriendinnen natuurlijk wel erg veel plezier met zo'n zinnetje . . . en Peter van S. ook . . . en Pierre V. inmiddels ook denk ik. Gelukkig kan ik de rest van m'n zorgen voor mezelf houden en heb ik nog tot januari de tijd om de tekst aan te passen. Enfin, over zo'n probleem kan ik dus uren zitten piekeren. Gegroet lief dagboek. Het was mij een genoegen.