Braziliaanse variant op De Keersmaeker in CaDance-festival

CaDance Festival Den Haag met Próximos. Concept, choreografie: Marcelo Evelin; muziek: Caettano Veloso, Ilê Aiye, Marin Marais; licht: Joost de Beij; kostuums: Françoise Magrangeas. Gezien: 20/11, grote zaal Korzo Theater. Aldaar: t/m 21/11.

Hours. Concept, choreografie: Ana Teixidó, Arthur Rosenfeld; muziek: Klezmorim, Joseph Haydn, Jean Françaix; licht: Pink Steenvoorden; kostuums: Marianne Strategier. Gezien: try-out 20/11, kleine zaal Korzo Theater. Aldaar: t/m 22/11.

In het Haagse CaDance Festival presenteert de choreograaf Marcelo Evelin het eerste deel van Próximos, een avondvullend werk waarvan de première is gepland op 18 februari 1993 in het Korzo Theater. De titel betekent: "zeer nabij, onderhuids'. In dit verband geeft het de eenwording aan van mensen en goden: de laatsten nemen in de trance bezit van het lichaam.

De Braziliaanse achtergrond van Evelin speelt hierbij een rol. Door vermenging van verschillende volken ontstond daar een smeltkroes van culturen en religies, waarin uitersten elkaar treffen. Om dit muzikaal te onderstrepen, plaatst Evelin traditionele Braziliaanse ritmes en authentieke opnames van AfroBraziliaanse religieuze liederen, naast drie preludes uit een vioolconcert van de Franse barokcomponist Marin Marais.

In Próximos speelt de handeling zich af tussen drie houten wanden, een ruimte die van wierookgeur is doortrokken. Daar wacht de moederfiguur (Anat Geiger), een sigaren rokende, in het zwart geklede vrouw. Zij is uitgezakt, maar zich bewust van haar erotische uitstraling. De vrouw beweegt dwangmatig, gooit het hoofd en haren met zwiepende slagen in de schoot of draait als een tol in het rond.

De man (Reginaldo Dutra), gedraagt zich passief of geeft toe aan emotionele uitbarstingen. Hij koestert incestueuze gevoelens voor de drie dochters (Dione Dijkman, Helena Lizari en Mariana di Paula). Die jagen elkaar gretig na in ontwakende sensualiteit. Dan is er nog de onzekere jongeling, die Juan Cruz Diaz de Garaio vertederend van de ene stoel naar de andere laat fladderen, van het ene meisje naar het andere. Hij is het slachtoffer van het drama, de Christusfiguur.

In Próximos wil Evelin zich blijkbaar meten met de Belgische choreografe Anne Teresa de Keersmaeker. Het eigene van vroeger werk is weggepoetst. Desondanks kent dit eerste deel boeiende momenten.

Hours van Ana Teixidó en Arthur Rosenfeld gaat vanavond in première na slechts één try-out. Zo'n laatste dag kan beslissend zijn voor het slagen van een voorstelling. Ik had het gevoel dat het produkt pas voor de helft klaar was. Het duet bevat alle bekende gimmicks van het dansende echtpaar, waarbij de verfijnde Teixidó contrasteert met de clownerie van haar man. Hij is haar speelkameraad en knuffeldier. Dit gaat goed zolang de sfeer ontwapenend blijft. Eenmaal op hol geslagen, is Rosenfeld echter niet meer in te tomen. Dan vraagt hij als een dwingeland om aandacht. Zo komt het dat Hours uren langer lijkt te duren dan vijftig minuten.