Varkensliedje (11)

Laatst werd weer tegen mij gezegd:

Zeg wrattenzwijn, ben jij wel echt?

Ik weet het wel: dat ben ik niet,

En dat bezorgt mij veel verdriet.

Als ik me stoot doet dat wel pijn,

Hoewel die pijn niet echt kan zijn;

Een zwijn heeft namelijk geen notie

Van ontroering of emotie;

Heimwee, liefde of verdriet,

Dat kent een varken immers niet?

Ook als ik mij aan iemand hecht,

Dan hoor ik: nee, dat is niet echt.

Zo lig ik nachtenlang te woelen,

Verlangend naar het echte voelen;

De tranen stromen langs mijn wangen,

Zo mateloos is dat verlangen.

Maar ja, het mag voor mij niet baten:

Ik heb geen innerlijke staten.

Lief te hebben, maar dan echt,

Dat is voor mij niet weggelegd.

Dat geldt voor nu, maar ook voor later.

Ach, mijn tranen zijn maar water.