Krajicek is defaitisme van weleer ontgroeid

FRANKFURT, 20 NOV. Frankfurt werd de bevestiging van een vermoeden. Richard Krajicek wilde na de toernooizege vorige week in Antwerpen zijn onverwachte deelneming aan het ATP-wereldkampioenschap aangrijpen om te testen of hij zijn hoge positie op de wereldranglijst werkelijk waard is. Nu hij gisteren voor de derde keer binnen een week een speler uit de top tien de baas bleef hoeft hij daar niet aan te twijfelen. “Ik weet niet of ik mezelf al een topspeler kan noemen, maar het gaat wel de goede kant op”, zei hij na zijn zege in drie sets (2-6, 6-3, 7-6) op Michael Chang.

Het is nog niet zo lang geleden dat Krajicek bij de minste of geringste tegenslag verviel in onverschilligheid, met gebogen hoofd over de baan slofte en gelaten de onvermijdelijke nederlaag over zich heen liet komen. Een felle speler zal hij wel nooit worden en een charismatische trekpleister voor toernooidirecties al evenmin, maar het defaitisme van weleer is hij ontgroeid. Hij bezwijkt niet meer onder de spanning in partijen waar de krachtsverschillen gering zijn.

Zelfs nu hij niet zijn beste spel speelt en zijn eerste opslag hem eigenlijk vaker in de steek laat dan verwacht mag worden van iemand die de reputatie heeft van servicekanon, worstelt hij zich door lastige situaties heen. Een knieblessure die hij opliep in de eerste set bracht hem tegen de nummer vijf van de wereld evenmin uit zijn evenwicht. En ook toen hij de kans had om de partij uit te maken en de kleine, supersnelle Amerikaan zijn uitstekende services nog briljanter retourneerde en daarmee zijn nederlaag even uitstelde, bleef Krajicek overeind om in de tiebreak alsnog toe te slaan.

De mogelijkheid om in zijn poule (de Rod Lavergroep) de tweede plaats te halen en zich zodoende te plaatsen voor de halve finale bleef daardoor open, al is het niet aannemelijk dat hij vanavond de wel heel erg sterk spelende Goran Ivanisevic kan verslaan. Weliswaar won hij dit jaar al twee twee keer van de Kroaat maar die toont zich hier in zijn spel duidelijk resoluter. Zo won hij gisteren met tweemaal 6-3 wel heel gemakkelijk van 's werelds nummer één Jim Courier, met wie Krajicek een dag eerder in een langdurige worsteling was verwikkeld die bovendien nog in zijn nadeel uitviel. De hoop van de Hagenaar moet er veeleer op zijn gericht dat Michael Chang Courier verslaat, want dan is zijn deelneming aan de halve finale verzekerd. Als zowel Krajicek als Courier vandaag wint komt er veel rekenwerk aan te pas om de halve finalisten aan te wijzen.

Als Krajicek het haalt is dat waarschijnlijk wel meteen zijn plafond voor dit jaar. Of zijn spel moet zich wonderbaarlijk verbeteren. In de eerste set tegen Chang leek hij wel lusteloos, zonder agressiviteit. Terwijl hij de laatste dagen juist zo'n enorme manifestatiedrang etaleert en met zijn service als wapen uitgerekend Chang onder druk zou moeten kunnen zetten. Twee keer eerder maakte hij kennis met de onvoorstelbaar sterke return van de kleinste (1.73 meter) speler van de top tien. Twee keer ook was het een close match: op de Australian Open versloeg Krajicek hem in de vijfde set, in Indian Wells won Chang de beslissende derde met 7-6.

Dit keer leek het een regelrecht drama te worden. Nadat Krajicek in de openingsset op een 4-1 achterstand was gekomen dreigde een letterlijke afgang toen hij in de daaropvolgende game uitgleed en ongelukkig op zijn knie terecht kwam. Secondenlang lag hij op de baan. Seconden die minuten leken en elke Krajicek-kenner de gelegenheid boden om dit incident te plaatsen in de reeks tegenslagen die zijn seizoen zo hebben gebrandmerkt: uitgevallen met een schouderblessure op de Open Australische kampioenschappen, waar hij de halve eindstrijd had bereikt, weggetikt als een sukkelaar op Roland Garros waar hij met een pijnlijke schouder op de baan bleef staan uit angst dat een tweede opgave in een Grand-Slamtoernooi stigmatiserend zou werken. Knieblessures in Cincinnati en Sydney. Waar zou hij wel niet gestaan hebben op de wereldranglijst als hem dat blessureleed bespaard was gebleven? En hoe zou hij deze tegenslag verwerken? Weer met pijn van de baan onder de ogen van een miljoenenpubliek.

Maar Krajicek krabbelde overeind, liet zich drie minuten behandelen, benutte elke pauze om ijs op zijn knie te leggen en speelde door. Eerst was er die enorme pijnscheut geweest, daarna voelde het “heel onnatuurlijk” aan en ook na de partij had hij er nog een "raar gevoel' in. Na een onderzoek kwam een arts gisteravond tot de vaststelling dat er geen ernstige beschadiging was opgetreden, vertelde trainer Rohan Goetzke vanmorgen. “Hij is waarschijnlijk alleen maar erg hard met zijn knie tegen de grond gekomen.” Voor de training van vanmiddag kon zijn Australische trainer niet zeggen of zijn speler fit genoeg zou zijn om aan te treden tegen Ivanisevic.

Krajicek zelf was gisteren vooral geschrokken. “Mijn eerste gedachte was: wat is er nu weer gebeurd.” Met een paar pijnstillers kon hij het wel weer aan. Voorzichtig, dat wel. Niet meer echt accelereren en abrupt stoppen. Als in een flits kende hij de oorzaak van die val. Zijn nieuwe schoenen, waarvan het dunne plastic laagje over de zool nog onvoldoende was afgesleten. Hij zou er na de partij nog eens flink op gaan wandelen, of ze gewoon met schuurpapier behandelen.

Hij had zich gemakkelijk kunnen scharen in de rijen van degenen die de baansoort in de Frankfurter Festhalle bekritiseren. Courier was er de dag tevoren op weggeslipt en die had toch al weinig vleiende woorden over voor de ondergrond waarop de partijen worden afgewerkt. Te snel en daardoor in het voordeel van de spelers met een machtige opslag. Welhaast een belediging van het publiek, wordt er wel gezegd, dat naar de acht beste tennisspelers van de wereld komt kijken en "korte punten' ziet. Getuige is van oervervelend tennis. Een opslag, in het gunstige geval een return en dan is het voorbij. Dat de bezoekers een dag eerder na de tweede set van Krajicek-Courier massaal waren weggelopen was de Nederlander opgevallen. Of ze uit verveling vertrokken? “Misschien hadden ze wel honger, want het was rond etenstijd”, zei hij. Het liefst zou ook Krajicek zien dat er een wat minder snelle baansoort werd gekozen. Zodat iedereen optimaal zijn eigen spel kan spelen.

Chang zeurde er niet over. Zoals hij als een van de weinigen niet voortdurend een klaagzang aanheft over de keiharde opslagen die op hem afkomen. Hij is er niet van onder de indruk. “Ik hou van de uitdaging en ik moet nog aan mijn return werken, zodat ik volgend jaar een beter antwoord heb op die services.”

Gisteravond leek het er af en toe al op of hij nu reeds weet hoe hij met de opslag van Krajicek om moet gaan. Maar dat kwam ook door diens matige service. Hij sloeg maar acht aces in drie sets, ver beneden zijn gemiddelde, en de opslagmeter gaf zelden boven de 170 kilometer per uur aan. Door erg beweeglijk te zijn voor de opslag probeert Chang de serveerder aan het twijfelen te brengen waar de bal geslagen moet worden en Krajicek had er vaak moeite mee. Toch haalde hij de tweede set binnen en brak hij op 2-2 door de opslag van Chang heen. Een aantal "onmogelijke' returns ontnam hem de mogelijkeid de partij af te maken maar in de beslissende tiebreak haalde hij de zege naar zich toe.