WVC heeft geen greep op kosten van medicijnen

DEN HAAG, 19 NOV. Het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur (WVC) is er in de afgelopen tien jaar niet in geslaagd greep te krijgen op de kosten van geneesmiddelen. De uitgaven daarvoor stijgen sneller dan de kosten van de hele zorgsector. Dat concludeert de Algemene Rekenkamer in het rapport "Kostenbeheersing geneesmiddelen' dat vandaag is gepubliceerd.

Volgens staatssecretaris Simons (volksgezondheid) is inmiddels sprake van een beleid waarin de kosten beter kunnen worden beheerst.

De Rekenkamer plaatst onder meer vraagtekens bij de wettelijke regeling die sinds 1988 het voorschrijven van grote hoeveelheden geneesmiddelen per recept beperkt (prescriptieregeling).

Onder andere als gevolg van deze maatregel is het aantal voorschriften gestegen, vorig jaar met 12,6 procent. Doordat apothekers per voorschrift een vaste vergoeding krijgen, stegen de kosten aanzienlijk. Volgens de Rekenkamer was dit effect te voorzien, maar heeft WVC verzuimd daar maatregelen tegen te nemen.

Sinds vorig jaar probeert het ministerie aanzienlijk actiever dan in het verleden de kosten van geneesmiddelen in de hand te houden, constateert de Rekenkamer. In 1991 werd voor ziekenfondsverzekerden een nieuw vergoedingssysteem voor geneesmiddelen ingevoerd, het Geneesmiddelen Vergoeding Systeem (GVS). Dit beoogt het voorschrijven van onnodig dure medicijnen te beperken. Voor medicijnen waarvan goedkopere gelijkwaardige alternatieven van bestaan, moeten ziekenfondsverzekerden sindsdien bijbetalen. Sinds 1 januari 1992 kan iedereen de kosten van geneesmiddelen declareren en geldt het GVS ook voor particulier verzekerden. Volgens de Algemene Rekenkamer zijn de effecten van het GVS nog onbekend. Vorig jaar werd 4,4 miljard gulden uitgegeven aan farmaceutische hulp, ruim 8,3 procent meer dan in 1990.

In een verklaring van het onvoldoende effectieve beleid van WVC wijst de Rekenkamer er op dat de informatievoorziening binnen de geneesmiddelensector gebrekkig was. WVC evalueerde genomen maatregelen niet systematisch, terwijl de gegevens uit de sector vaak lacunes bevatten en veelal pas na verloop van tijd beschikbaar waren.